Adopter Dobby
Podenco · Mâle · Adulte · 5 ans
refuge Espagne : Mise à jour du 11 avril 2026 : Les choses se passent bien pour Dobby en ce moment. Il s'habitue de plus en plus à son environnement. C'est drôle de voir comment il devient plus confiant et a de plus en plus des moments où il s'amuse vraiment. En revanche, si quelque chose arrive qui est "plus intense", il se recroqueville. Un chien qui aboie sur lui, ou quand je corrige Kobus, l'amstaff qu'il accompagne souvent (car il est amoureux fou de Dobby et parfois ne le laisse pas tranquille pendant les promenades). Il reste donc encore beaucoup à faire. Mais Dobby est un super mignon câlin qui profite du soleil en ce moment. Nous tenons à préciser que lorsqu'il est dans sa boîte ou dans une pièce, il commence à mâcher des choses. Nous ne savons pas si c'est parce qu'il est frustré de ne pas pouvoir sortir ou parce qu'il s'ennuie, mais nous pensons que c'est la première raison. Il ne le fait pas lorsqu'il est dans son jardin. Cela nécessite toujours des efforts. Une famille qui peut beaucoup s'occuper de lui afin qu'il soit régulièrement bien dans ses petits souliers semble être un couple idéal pour l'instant. Six nouvelles photos et une vidéo ont été ajoutées. Entrée du 9 février 2026 : Ce chien n'est pas en sécurité en Espagne de la part de son chasseur. En réponse à un appel d'urgence, nous plaçons Dobby ici, espérant qu'il quitte l'Espagne bientôt. Je m'appelle DOBBY. Oui, après Dobby de Harry Potter ; ils pensent que je lui ressemble avec mes grandes oreilles et mes grands yeux. Je vis juste au nord de Madrid dans la « Sierra Norte ». Le dimanche dernier du printemps, le 25 janvier 2026, était le dernier dimanche de la saison durant laquelle mon chasseur avait le droit de chasser des petits animaux. Avec mes « frères et sœurs », nous avons été emmenés hors de notre rehala tôt le matin et mis dans un petit remorque. Après un certain temps de trajet, nous étions normalement relâchés du remorquage et devions chercher parmi les buissons épineux des lapins. Je ne sais pas exactement ce qui s'est passé : si j'étais simplement trop tard pour revenir ou s'ils ne voulaient pas me prendre délibérément, mais je suis resté seul dans le « campo ». Il faisait mauvais temps : froid et beaucoup de pluie. J'étais fatigué et affamé. J'ai essayé de retrouver mon chemin, mais tout semblait effrayant. Je ne suis pas habitué à être seul. J'ai vécu toute ma vie dans la rehala. J'ai maintenant 6 ans. Soudainement, j'ai vu deux personnes marchant avec deux chiens. Je les ai suivis silencieusement. Puis l'un des chiens s'est retourné. Les personnes m'ont regardé et m'ont vu là. J'étais trempé et sale à cause de la boue. La femme s'est approchée de moi doucement parlant et s'est arrêtée un peu devant moi, s'est baissée et a tendu sa main vers moi. J'étais très effrayé, mais elle avait une voix très gentille. Je n'avais jamais entendu un humain parler comme ça avant. J'ai approché prudemment et reniflé sa main. Elle m'a caressé et m'a doucement attrapé le tube en plastique dur que le chasseur avait attaché autour de mon cou. Ils font cela pour qu'on ne soit pas sérieusement blessés immédiatement si on se bat ou qu'on traverse des buissons dangereux. Ils m'ont amené à une maison proche. Là, on m'a permis d'entrer dans une salle chaude avec un grand lit. Ils ont retiré le plastique de mon cou, m'ont séché, traité mes blessures, et m'ont donné à manger et à boire. On m'a offert un manteau chaud et une lampe rouge a été allumée au-dessus du lit qui était très chaude. J'ai dormi très longtemps après cela. Quelques fois ils sont passés pour vérifier si tout allait bien. Heureusement, je n'ai plus eu besoin de sortir. Ils ont posé un tapis où je pouvais faire mes besoins. Le lendemain, on m'a permis d'aller en voiture. Pas dans un chariot derrière, mais dans un panier confortable sur la banquette arrière. Je n'avais jamais connu cela auparavant ! Nous sommes allés chez le vétérinaire, qui m'a gratouillé partout. Et ils voulaient aussi un peu de sang. Je n'étais pas le plus difficile, donc j'ai juste donné. Ils disaient constamment que je me comportais très bien et que j'étais en bonne santé, mais que j'avais besoin de prendre du poids. J'étais sous-alimenté, disaient-ils. J'ai aussi eu un passeport et une friandise ! Depuis ce moment, les choses sont devenues meilleures pour moi. Ils ont acheté une laisse spéciale pour moi, car quand je marche sur le « campo », je préfère encore courir après les lapins. Je ne sais pas faire autrement. Mais ils ne veulent pas me perdre et cette laisse est donc sécurisée. Ils disent que je marche bien en laisse. Ils m'emmènent également dans les villages et les villes pour voir comment je réagis : voitures, gens, bus, magasins, enfants qui jouent. Cela m'intéresse, mais ils disent que je le fais très bien. Ils feront cela plus souvent afin que je m'y habitue davantage. En ville, je marche bien en laisse, car il n'y a pas de lapins à poursuivre alors. Il y en a encore.
Lire l'original (nl)
Opvang Spanje: Update 11 april 2026: Ondertussen gaat het hier met Dobby goed. Hij raakt steeds meer ingeburgerd. Het is grappig om te zien hoe hij steeds zelfverzekerder wordt en steeds meer momenten heeft dat hij laat zien echt te genieten. Daarentegen hoeft er maar iets ‘intensers" te gebeuren, en hij kruipt in elkaar. Een hond die blaffend op hem afkomt, of als ik Kobus de amstaff waar hij vaak samen mee loopt, corrigeer (want die is halsoverkop verliefd op dobby en laat hem tijdens het wandelen soms niet met rust). Dus er is echt nog wel een weg te bewandelen. Maar Dobby is een super lekkere knuffel die deze dagen heerlijk van het zonnetje geniet. We willen wel vermelden, dat wanneer Dobby in zijn box of in een kamer zit, hij aan dingen begint te knagen. We weten niet of dit uit frustratie is dat hij er niet uit kan, of uit verveling, maar we denken het eerste. Hij doet het namelijk niet wanneer hij in zijn tuin zit. Hier moet nog aan gewerkt worden. Een gezin dat veel met hem kan ondernemen zodat hij regelmatig lekker moe is, lijkt voor nu een ideale match. 6 nieuwe foto's en een video toegevoegd. Input 09 februari 2026: Deze hond is in Spanje niet veilig voor zijn jager. Naar aanleiding van een noodkreet plaatsen we Dobby hier, in de hoop dat hij snel uit Spanje weg kan. Mijn naam is DOBBY. Ja, naar Harry Potter’s Dobby; Ze vinden dat ik daar op lijk met mijn grote oren en ogen. Ik woon net ten noorden van Madrid in de ’Sierra Norte’. Op 25 januari 2026 was het de laatste zondag van het seizoen dat mijn jager op klein wild mocht jagen. Samen met mijn ‘broertjes en zusjes’ werden we in de ochtend uit onze rehala gehaald en in een klein aanhangwagentje gestopt. Na een tijdje rijden werden we zoals normaal uit het wagentje gelaten en moesten we zoeken onder prikstruiken naar konijnen. Ik weet niet precies wat er gebeurd is: of ik gewoon te laat terug was of dat ze mij expres niet mee hebben willen nemen, maar ik bleef alleen achter in de ‘campo’. Het was slecht weer: koud en veel regen. Ik was moe en hongerig. Ik heb geprobeerd de weg terug te vinden, maar vond het allemaal maar eng. Ik ben het niet gewend om alleen te zijn. Ik woonde al mijn hele leven, ben nu 6 jaar oud, in de rehala. Plotseling zag ik twee mensen voorbij lopen met twee honden. Ik ben daar heel stilletjes achteraan gelopen. Plots draaide 1 van de honden zich om. Toen keken de mensen ook en zagen ze mij staan. Ik was doorweekt en vies van de modder. De vrouw kwam zachtjes pratend op mij aflopen en bleef een stukje voor mij stil staan, hurkte en stak haar hand naar mij uit. Ik was zo bang, maar ze klonk heel lief. Ik had nog nooit een mens zo horen praten. Ik ben voorzichtig op haar afgelopen en aan haar hand geroken. Ze aaide mij en pakte mij zachtjes vast aan de hard plastic koker die de jager om mij nek had gebonden. Dit doen ze zodat we als we ruzie hebben of onder gevaarlijke prikstruiken door moeten, niet meteen levensgevaarlijk gewond raken. Ze namen mij mee naar een huis dichtbij. Daar mocht ik naar een warme kamer met een groot bed. Ze haalden het plastic van mij nek af, droogden mij af, verzorgen mijn wonden en gaven mij eten en drinken. Ik kreeg een warme jas aan en ze deden een rode lamp aan boven het bed die heel lekker warm was. Ik heb toen heeeeeel erg lang geslapen. Een paar keer kwamen ze even bij mij kijken of alles goed was. Ik hoefde gelukkig niet meer naar buiten. Ze hadden een kleedje neergelegd waar ik een plas op deed. De volgende dag mocht ik mee in de auto. Niet in een karretje erachter, maar in een lekker mand op de achterbank. Dat had ik nog nooit meegemaakt! We gingen naar de dierenarts, die kriebelde mij aan alle kanten. En ze wilden ook wat bloed hebben. Ik ben de moeilijkste niet, dus ik heb dat gewoon gegeven. Ze zeiden de hele tijd dat ik me zo goed gedroeg en dat ik gezond ben, maar wel wat moet aankomen. Ik was ondervoed, zei ze. Ik kreeg er ook een paspoort en een snoepje! Sindsdien gaat het steeds beter met mij. Ze hebben een speciale riem voor mij gekocht, want als ik ga wandelen op de ‘campo’ dan ga ik nog steeds graag achter konijnen aan. Ik weet niet beter. Maar ze willen me niet kwijtraken en deze riem is daarom veilig. Ze zeggen dat ik heel goed aan de riem kan lopen. Ze nemen me ook mee naar dorpjes en stadjes om te zien hoe ik dat vind: auto’s, mensen, bussen, winkels, spelende kinderen. Ik vind het spannend, maar ik doe het heel goed zeggen ze. Ze gaan dat nog vaker doen, zodat ik er steeds meer aan wen. In de stad loop ik goed aan de lijn, want dan zijn er ook geen konijnen om achteraan te gaan. Er zijn nog wel meer dingen die ze met mij willen uitproberen de komende tijd, maar ondertussen willen ze ook een lieve familie voor mij vinden. Ik woon nu namelijk op een plek waar de jager veel langskomt en ze zijn heel bang dat ik een dag misschien hem hoor fluiten of mijn broers en zusjes hoor blaffen en huilen en dat ik mij dan verplicht voel er naar toe te gaan. Ook wonen er hier op de finca veel meer honden, maar dat zijn allemaal hele oude honden, die hier hun laatste ‘levensfase’ wonen. Het is namelijk een sanctuarium en ik ben daar veel te jong voor. Die oudjes zijn ook niet zo mobiel, maar ik kan zo over, onder of door het hekwerk heen, want ik ben erg behendig en energiek. Ze zeggen dat mijn achternaam Houdini is. Dobby Houdini dus.. Afijn, ze willen dus graag een familie vinden die hier ver uit de buurt woont en die heel goed begrijpt dat ik een hond ben die makkelijk ontsnapt en niet van de lijn kan lopen of onbewaakt los in een tuin ook al is die goed omheind. O ja, de familie moet ook houden van knuffelen en wandelen, want daar ben ik dol op. En het moeten geduldige mensen zijn die snappen dat het leventje dat ik heb gehad heel erg anders is dan dat ik bij hun zal hebben. Dat het me (veel) tijd kost om mensen te leren vertrouwen en dat ik nog niet altijd mijn plasje en poep buiten durf te doen. Daarvoor moet ik eerst de omgeving goed kennen en vertrouwen. Het gaat hier wel steeds beter, maar ik ben ook nog veel aan het leren. En ik heb in heel korte tijd al veel geleerd. Ik ben tussen de 5 en 6 jaar oud. Bij andere honden ben ik aanvangs wat timide, in principe negeer ik ze. Ik reageer op honden die assertief zijn door te blaffen en weg te willen. Na een rustige introductie doe ik het prima met andere honden tijdens de wandeling. Ik leer inmiddels redelijk goed om mijn plas te doen tijdens het wandelen. Niettemin heb ik in mijn slaapkamer een pad op de grond liggen en heel soms doe ik daar nog een plasje op. Ik poep inmiddels ook buiten aan de lijn (maar ook nog wel binnen). Ik vind het verschrikkelijk als ik binnen heb gepoept, dan ben ik erg bang dat ik op m'n kop krijg en duik ik in elkaar. Ik ben negatief getest op de middelandse zeeziektes. Nou, ik hoop dat jullie niet schrikken van mijn foto's en video. Ik schrik namelijk wel van mijzelf als ik mezelf in een spiegel zie. Maar mijn opvang-mama zegt dat ik mooi ben. En o ja, je hoeft geen Spaans te spreken, ik begrijp Nederlands. Ik snap alleen het woordje ‘zit’ nog niet... ¡Hasta pronto familia!
Compte gratuit — 10 contacts inclus
Annoncé le mois dernier
