Adoptoi Bono

Ras: kruising Leeftijd: 14-07-2023 Andere kenmerken: kan samen geplaatst worden met Tarzan- heel graag zelfs! Heeft een andere hond nodig! Kan met andere honden: ja, is een must Kan met katten: ? Kan op een appartement: nee, huis met tuin Kan met kinderen: Nee Bono is niet het type hond dat zomaar op je af komt stormen. Zijn eerste reactie op mensen is meestal weggaan. Vluchten. Een stap achteruit, nog eentje, en liefst nog wat verder als het kan. Nieuwe geluiden, onverwachte bewegingen, een onbekende persoon die opstaat… voor Bono kan de wereld soms behoorlijk groot en spannend zijn. Maar wie wat langer bij hem blijft, ontdekt iets bijzonders. Want onder al die spanning zit geen afstandelijke hond. Integendeel. Bono wil heel graag contact. Hij moet alleen eerst geloven dat het veilig is. Bono kwam samen met drie andere honden binnen. De reden van de inbeslagname lag onder meer bij het niet opvolgen van eerder opgelegde maatregelen rond dierenartsopvolging. Gedragsmatig bleek al snel dat Bono vooral een angstige jongen is. Wanneer hij mensen ziet, kiest hij vaak voor afstand. Oppakken is voor hem bijzonder spannend en wanneer hij wordt vastgehouden, verstijft hij volledig. Ook een riem kan paniek veroorzaken: hij probeert ervan weg te vluchten, steigert en raakt verstrikt in zijn eigen angst. Toch is er iets wat Bono helpt. Andere honden. Wanneer een andere hond nieuwsgierig naar mensen toegaat, durft Bono te volgen. Als een andere hond contact maakt, vindt Bono soms de moed om ook dichterbij te komen. En dan gebeurt er iets moois: de hond die eerst nog probeerde te verdwijnen, blijft staan voor een aai. Sterker nog, hij vraagt om meer. Wanneer het aaien stopt, zoekt Bono opnieuw contact. Alsof hij voorzichtig ontdekt dat mensen misschien toch niet zo eng zijn als hij dacht. Naar nieuwe mensen blaft Bono vanuit angst. Het is geen stoere houding. Het is zijn manier om te zeggen: “Blijf alsjeblieft op afstand, ik vind dit spannend.” Hij kan echter vertrouwen winnen door lekker eten. Voor een hond die zo gespannen is, is dat een eerste voorzichtig bruggetje naar vertrouwen. Inmiddels mogen al enkele mensen hem aaien. Alleen… het vertrouwen is nog broos. Bewegingen, geluiden, een telefoon die geluid maakt? Weg. Een kast die open- of dichtging? Schrikken. Een zucht of iets hardere ademhaling? Ook daar kan hij al van opschrikken. Zelfs een snuffelkussen durft hij te onderzoeken. Eerst voorzichtig, stapje voor stapje, zijn lichaam helemaal uitgestrekt. Maar hij blijft zoeken. Hij blijft proberen. En wanneer hij met iets bezig is, zie je soms even de echte Bono: nieuwsgierig, geïnteresseerd en bereid om de wereld te ontdekken. Bono heeft ook al laten zien dat hij kan genieten van simpele dingen. Een kauwstaafje neemt hij aan en hij gaat er rustig liggend op zijn deken van genieten. Bij zijn eten is hij wel gespannen: hij eet met een stijve, uitgestrekte houding en wanneer iemand dichterbij komt, wijkt hij terug. Want Bono heeft vooral behoefte aan één ding: veiligheid. Een rustige omgeving. Mensen die zijn signalen begrijpen. Mensen die hem niet dwingen om sneller te gaan dan hij aankan. Een thuis waar hij mag leren dat een naderende hand niet automatisch iets engs betekent. Dat opstaan niet betekent dat er iets ergs gaat gebeuren. Dat geluiden gewoon geluiden zijn. Dat een riem niet het einde van de wereld is. En vooral: een plek waar vertrouwen de tijd krijgt om te groeien. Bono is geen hond die je in één dag leert kennen. Hij is er eentje van kleine overwinningen. De eerste keer dat hij zelf dichterbij komt. De eerste keer dat hij zijn hoofd onder je hand duwt voor nog een aai. De eerste keer dat hij ontspannen naast je blijft zitten. En misschien komt er ooit een dag waarop Bono niet meer eerst naar de uitgang kijkt wanneer iemand binnenkomt. Misschien kijkt hij dan gewoon naar jou. En misschien komt hij dan zelfs naar je toe. Want Bono heeft allang laten zien dat hij dat eigenlijk wil.