Adoptoi Historia pewnej nienawiści
Rasvahybridi · Tuntematon · Aikuinen · 7 vuotta
Tammikuussa 2019 suomalaisissa medioissa oli lukuun ottamatta järkyttävää tietoa siitä, miten kaksi maanviljelijää Bierawa-kunnasta saivat kiinni kettua ja kiduttivat sitä useita päiviä. He ampuivat sitä puhallinlaskulla, upottivat ja pistivät rikkokoukulla. He perustelivat oikeudessa, että kettu oli varastanut heidän kanojaan. Heille määrättiin 3000 euron sakko ja vankeutta – tietysti jälkeytyneesti. Tuomio ei ole yllätys, koska Owa- ja Ekostrazzi-tarkkailut osoittavat, että 86 % tuomioista vankeutta eläinten vainoamisesta tai tappamisesta annetaan jälkeytyneesti. Tämä rikos kuuluu pitkälle ajanjaksoon, jossa eläimiä on muodollistettu käyttäen ilmaisua "haitallinen". Lisäksi useat muut eläinlajit on asetettu ihmisten hyllyyn merkinnällä "haitallinen" – villipaput, talvisorrot, sirkot, kyyhkysot ja hiiret. Mutta kettuihin on omistettu hiljattain julkaistu kirja Lucy Jonesin teoksella Marginesy -kustantamosta. Kettut ovat yksi niistä eläimistä, joiden elinympäristöä ihmisen laajentuminen on vähentänyt ja joiden luonnollisia alueita on muutettu ja raakakäytetty betonilla. Kettut, samoin kuin monet muut lajit, alkuvaiheessa pakotettiin lähtemään omilta tavoiltaan ja alkoi asettua kaupunkeihin, tulemalla uhriksi nykyiseen massatuhoamiseen ja exterminatiiviseen diskurssiin. Ihmiset hyväksyvät helpommin oman ympäristönsä betonia, savua ja muita saasteita kuin luontoa. Heille häiritsee eläimien läsnäolo, äänet, eritteet ja se, että eläimet ovat lähellä. Se estää heitä paranoiallisella pelolla luonnolle ja villiyydelle, joka johtuu pitkästä perinteestä, jossa luontoa ja kulttuuria vastakkain asetetaan. Tästä kirjassa "Kettut. Tarina rakkaudesta ja vihamielisyydestä". Jonesin kirja on kiinnostava tarina ihmisen väkivallasta, alhaisuudesta, psykoosista ja mielikuvista eläimistä sekä ihmisellisen epäasiallisuuden perusteluista. Kirjailija käsittelee tätä aiheaa runsaasti,
Lue alkuperäinen (en)
W lipcu 2019 można było przeczytać w polskich mediach wstrząsającą informację o tym, jak dwaj rolnicy z gminy Bierawa złapali lisa, a potem przez wiele dni go torturowali . Strzelali do niego z wiatrówki, topili, dźgali widłami. Tłumaczyli się przed sądem, że lis ukradł im kilka kur. Zostali skazani na 3 tys. grzywny oraz wyrok pozbawienia wolności – oczywiście w zawieszeniu. Wyrok nie jest żadnym zaskoczeniem, bo monitoringi wymiaru sprawiedliwości prowadzone przez Owcę i Ekostraż pokazują, że 86% wyroków pozbawienia wolności za znęcanie się nad zwierzętami lub ich uśmiercanie jest orzekanych w zawieszeniu. Zbrodnia opisana powyżej wpisuje się w wielowiekowy proces uprzedmiotawiania zwierząt za pomocą języka i etykiety „szkodnika”. Prócz lisów jeszcze kilka innych gatunków zwierząt zostało umieszczonych przez ludzi w szufladzie z napisem „szkodniki” – dziki, bobry, sroki, gołębie, gryzonie. Ale to lisom jest poświęcona ostatnio wydana przez Wydawnictwo Marginesy książka Lucy Jones. Lisy to jedne ze zwierząt, którym ludzka ekspansja zabrała przestrzeń życiową, poddając zajmowane przez nie naturalne tereny przekształceniu i brutalnej kolonizacji betonem. Lisy podobnie jak wiele innych gatunków, gdy zostały wyparte ze swoich naturalnych rewirów, zaczęły zamieszkiwać miasta, stając się ofiarą zmasowanej obecnie nagonki i dyskursu eksterminacyjnego . Ludziom łatwiej tolerować w swoim otoczeniu beton, smog i inne zanieczyszczenia niż przyrodę. Przeszkadza im obecność zwierząt, ich odgłosy, wydzieliny, fakt, że zwierzęta są obok nich. Paraliżuje ich paranoiczny strach przed naturą i dzikością, będący efektem wielowiekowej tradycji przeciwstawiania natury i kultury. Właśnie o tym jest książka „Lisy. Historia miłości i odrazy” . Książka Jones to zajmująco napisana historia ludzkiej brutalności, podłości, psychozy i paranoidalnych wyobrażeń o zwierzętach, a także konstruowania usprawiedliwień dla ludzkiej niegodziwości. Autorka wiele miejsca poświęca nie tylko temu,
Ilmainen tili — sisältää 10 yhteydenottoa
Listattu viime kuussa
