Adoptoi Józef
Rasvahybridi · Mies · Iäkäs · 9 vuotta
Kun joku kerran katsoi, ettei elämäni ollut enää elämisen arvoinen, päädyin kuoppaan. Olin vanha, sairas ja sokea. Minua jätettiin yksin, ikään kuin olisin ollut vain jotain, joka voitaisiin heittää pois. Tänään olen turvassa. Silti odotan jotain, mitä en todennäköisesti ole koskaan ennen saanut – omaa kotia. Olen seniorikoiran roolissa. Olen noin 10-vuotias, painan noin 10 kiloa ja olen kastroitu. En näe, otan lääkkeitä säännöllisesti, ja tulevaisuudessa minua odottaa leikkaus silmäni poistamiseksi. Ja tiedätkö? En välitä mistään siitä. Rakastan silti kävelyä omaan tahtiin. Odotan innokkaasti... tai pikemminkin haistan ruokinta-aikoja. Ruoka on yksi suurimmista rakkauksistani. Terveydentilani vuoksi voin saada vain erikoisruokaa, mutta se ei häiritse minua. Minulla on myös luonne. Voin selvästi näyttää, mitä pidän ja mitä en. Kaikki koirat eivät herätä minun rakkauttani, enkä aio piilottaa sitä. Loppujen lopuksi olen seniori, jolla on oma mielipiteensä. Ehkä mietit, että joku rakastaisi vanhaa, sokeaa koiraa, jolla on kokemusten, lääkkeiden ja toisen leikkauksen taakka. Uskon silti, että tällaiselle henkilölle löytyy paikka. Etsin rauhan, kärsivällisyyden ja rakkauden täyttämää kotia. Paikkaa, jossa voin olla vain itseni ja nauttia jokaisesta päivästä ihmiseni vieressä.
Lue alkuperäinen (pl)
Kiedyś ktoś uznał, że moje życie nie jest już nic warte. Dlatego trafiłem do rowu. Byłem stary, schorowany i niewidomy. Zostałem pozostawiony sam sobie, jakbym był rzeczą, której można się po prostu pozbyć. Dziś jestem już bezpieczny. Wciąż jednak czekam na coś, czego prawdopodobnie nigdy wcześniej nie miałem - własny dom. Jestem psim seniorem. Mam kilkanaście lat, ważę około 10 kg i jestem wykastrowany. Nie widzę, na stałe przyjmuję leki. I wiecie co? Zupełnie się tym nie przejmuję. Nadal uwielbiam spacery we własnym tempie. Nadal z ogromnym entuzjazmem wypatruję… a właściwie wywąchuję pory posiłków. Jedzenie to jedna z moich największych miłości. Ze względu na stan zdrowia mogę dostawać wyłącznie specjalistyczną karmę, ale wcale mi to nie przeszkadza. Mam też charakter. Potrafię jasno pokazać, co mi się podoba, a co nie. Nie wszystkie Psy darzę sympatią i nie zamierzam tego ukrywać. W końcu jestem seniorem, który zasłużył sobie na własne zdanie. Być może zastanawiacie się, czy ktoś zechce pokochać starego, niewidomego psa z bagażem doświadczeń, lekami i kolejną operacją przed sobą. Ja wciąż wierzę, że taka osoba istnieje. Szukam domu pełnego spokoju, cierpliwości i serca. Miejsca, w którym będę mógł po prostu być sobą i cieszyć się każdym kolejnym dniem u boku swojego człowieka.
Listattu 3 kuukautta sitten
