Adoptuj Baron
Doberman · Męskie · Seniory · 11 lata
Przyjazny starszy pies z małym mankamentem, wydaje się zapomniany... Aktualizacja: 03/31/2026 Cześć, nazywam się Baron. Praktycznie przez dwa lata siedzę w schronisku dla zwierząt w Lengerich, czekając na miłe osoby, które chcą mnie adoptować. Ludzie, czas biegnie dla mnie. Otrzymuję leki na serce posłusznie, a specjalne jedzenie potrzebne ze względu na moje alergie nawet smakuje mi. Ale wiecie sami... Przyszedłem do schroniska jako bezdomny. Jednak dzięki przyjaznemu personelowi i dobrze znanej osobie chodzącej z psem, bardzo dobrze się przyzwyczaiłem... Nawet jestem zdumiony wszystkim, czego się nauczyłem w tym czasie: pozwalam bez problemów nałożyć mi koleczkę i sznurków oraz nosić gruby płaszcz zimą, gdy temperatura spada nisko. Nawet jeśli wygląda to trochę dziwnie, w moim wyobrażeniu. Dodatkowo jestem bardzo dobry na smyczy. Uwielbiam spacerować, ale muszę wpychać nos do każdego mysiego gniazda, co prawdopodobnie wynika z mojego instynktu polowania, dlatego nie mogę spacerować bez smyczy. Inne psy naprawdę mnie nie interesują, jeśli w ogóle. Chciałbym mieć ciche, miłe domowe środowisko, gdzie mogę cieszyć się moimi złotymi latami i mieć swoich ludzi tylko dla siebie. Poniżej możesz przeczytać moją pełną historię. Nikt nie rozumie, jak ktoś mógł po prostu o mnie zapomnieć. Czy nie smutne? I jednak jestem tak łatwo dostępny jak nieliczne psy. Mam implant mikrochip i jest zarejestrowany. Wiadomo również, że pochodzę z Lotte lub z obszaru granic NRW i Dolnej Saksonii. Zostałem znaleziony na Starym Boisku, gdzie znajduje się osiedle ogrodnicze. W zeszłym roku, wydaje się, że kilka razy przechadzałem się sam wokół tego miejsca. Niespodziewanie, mimo tego, mój właściciel nie może być nigdzie znaleziony. Pochodzę z Rosji lub Ukrainy, przynajmniej mój chip jest wpisany z moim imieniem i datą urodzenia na liście podobnej do TASSO tam. Niestety, mimo szczegółowych badań, nie udało się znaleźć mojego właściciela tam też. Jestem teraz w schronisku dla zwierząt ponad rok i zrezygnowałem z nadziei na znalezienie mojego właściciela. Teraz wszyscy eagerly szukają nowego domu dla mnie. Jestem łatwym starszym panem; uważam, że zasługuję na miły dom odpowiedni dla seniorów. Oprócz kilku troskliwych rąk, które od czasu do czasu pogłaskają mnie, związanej dwunogowej postaci, która zabiera mnie na spacery (jestem całkiem szybki, nie podszacowujcie mnie!), i regularnych posiłków, nie potrzebuję dużo. Wejście na poziomie, bez schodów byłoby dobre, ponieważ mam "trochę bioder". Nie martwcie się, do tej pory poradziłem sobie dobrze bez leków przeciwbólowych. Jedyne leki, które potrzebuje starszy pies jak ja, to leki na serce. Jak już czytałeś, jestem całkiem szybki i do tego mam instynkt polowania. Bez smyczy spacerowanie nie jest dobrym pomysłem ze mną; powiem: "Do widzenia!" i zniknę. Nie potrzebuję drugiego psa, jest za dużo dla mnie. Grupa dzieci byłaby także za dużo dla mnie. Ważne: nie lubiłem noszenia koleczki wcale. Było mi przykro, i raz ugryzłem zębami, ponieważ nie chciałem jej. Tutaj w schronisku wszystko sprawia się doskonale bez żadnych problemów teraz. Jeśli mogę uprzejmie poprosić... Czy mogę zamieszkać z wami...????? Proszę, proszę!!! Adopcje zwierząt odbywają się obecnie tylko na umówione spotkanie. Dlatego prosimy, byście skontaktowali się z nami zanim zadzwonicie pod telefon 05481 / 4146 lub e-mail, jeśli jesteście zainteresowani jednym z naszych zwierząt. Chodzi dobrze na smyczy.
Czytaj oryginał (de)
Freundlicher Senior mit kleiner Macke, wurde offensichtlich vergessen... Update: 31.03.2026 Hallo, mein Name ist Baron. Seit fast zwei Jahren sitze ich nun schon im Lengericher Tierheim und warte auf liebe Menschen, die mich adoptieren möchten. Leute, mir läuft die Zeit davon. Ich nehme brav meine Herztabletten ein, und das Spezialfutter, das ich wegen meiner Allergie benötige, schmeckt mir auch. Aber Sie wissen doch selber, ... Ich bin als Fundtier ins Tierheim gekommen. Nach anfänglicher Skepsis habe ich mich aber dank des freundlichen Pflegepersonals und der netten Gassigängeraber sehr gut eingelebt... Bin selber ein wenig überrascht, was ich alles in der Zwischenzeit gelernt habe: Ich lasse mir ohne Probleme Geschirr und Leine anlegen und trage sogar im Winter, bei tiefen Temperaturen einen dicken Mantel. Auch wenn's meiner Ansicht nach doch schon etwas komisch aussieht. Außerdem bin ich sehr gut leinenführig. Gerne gehe ich spazieren, muss allerdings meine Nase in jedes Mauseloch stecken, aber das liegt wohl an meinem Jagdtrieb, weswegen ich nicht ohne Leine laufen darf. Andere Hunde interessieren mich wenig bis gar nicht. Sehr gerne hätte ich ein ruhiges, liebevolles Zuhause, in dem ich meinen Lebensabend genießen und meine Menschen ganz für mich alleine haben kann. Nachfolgend können Sie meine ausführliche Geschichte lesen. Wie man mich einfach vergessen kann, versteht hier niemand. Ganz schön traurig, finden Sie nicht? Dabei bin ich so gut zu orten, wie sonst wenige Hunde. Ich bin gechipt und registriert. Es ist auch bekannt, dass ich aus Lotte stamme bzw. aus dem Grenzgebiet NRW/Niedersachsen. Ich bin am Alten Sportplatz gefunden worden, dort liegt eine Schrebergartensiedlung. Letztes Jahr soll ich dort wohl schon ein paar Mal alleine herumgelaufen sein. Erstaunlicherweise ist mein Besitzer aber nirgendwo ausfindig zu machen. Ich komme ursprünglich aus Russland oder der Ukraine, zumindest ist mein Chip mit meinem Namen und Geburtsdatum dort in einer Liste (ähnlich wie TASSO) hinterlegt. Leider konnte trotz gründlicher Recherche mein Besitzer auch dort nicht gefunden werden. Ich sitze jetzt schon über ein Jahr im Tierheim und habe die Hoffnung inzwischen aufgegeben, dass mein Besitzer noch gefunden wird. Inzwischen suchen alle eifrig ein neues Zuhause für mich. Ich bin ein unkomplizierter älterer Herr, ich finde, ich habe ein schönes für Senioren geeignetes Zuhause verdient. Außer ein paar liebevollen Händen, die mich dann und wann betüddeln, die dazugehörigen Zweibeiner, die mit mir Spaziergänge unternehmen (Ich bin ganz schön flott, vertun Sie sich da mal nicht!) und regelmäßigen Mahlzeiten brauche ich nicht viel. Ebenerdiger Eingang, keine Treppen wäre gut, ich habe nämlich “etwas Hüfte”. Aber keine Sorge, ich komme bis dato gut ohne Schmerzmittel aus. Das einzige Medikament, was ein Senior wie ich benötigt, ist ein Herzmittel. Das ich flott bin, haben sie ja schon gelesen und zu alledem habe ich einen Jagdtrieb. Das Ableinen ist bei mir keine gute Idee, dann sag ich: „Tschüss!“, und bin weg. Ich brauche keinen zweiten Hund, das ist mir zu wuselig. Auch ein Rudel Kinder wäre mir wohl etwas zu viel. Wichtig: Ich mochte das Anziehen von Geschirren so gar nicht. Das war mir unangenehm und da habe ich schon mal mit den Zähnen gezwickt, weil ich das nicht wollte. Hier im Tierheim klappt das mittlerweile ganz ohne Probleme. Wenn ich ganz nett bitte ..., darf ich dann bei Ihnen einziehen...????? Bitte, bitte!!! Tiervermittlungen finden zurzeit nur mit Termin statt. Wir bitten Sie daher, sich bei Interesse an einem unserer Tiere vorab telefonisch unter 05481 / 4146 oder per E-Mail mit uns in Verbindung zu setzen. mehr erfahren
Zarejestrowane w zeszłym miesiącu
