Adoptujte Jorden
Mužský · Dospělý · 6 roky
Překlad bude brzy k dispozici.
The alarm bell had been ringing for months. They were warned, they saw what was happening, but the dogs just kept sitting there. On a rooftop terrace, under the merciless Spanish sun, without even a spot where they could really take shelter. Somewhere in a corner there was a little bit of shade, but they couldn't even stand up there. They barely got any food, day after day they grew thinner. Their bodies deteriorated, as they desperately walked back and forth. Not because they were restless, but because they simply no longer knew what to do with their misery. There was no escape, no cooling, no food, no protection. A true nightmare. And yet, no one could just take them. As long as the official permission was not there, we were powerless too. Only when we could confirm that we would take them in, did the permission finally come to take them away. And then they came to us. Two dogs, totally disoriented. Malnourished, dehydrated and physically completely weakened. Their noses burned by the ruthless sun. Skinny and skinny, and a dull, damaged skin. Bodies that clearly had been living on their last reserves for far too long. They were examined, cared for and finally get the care they had been so desperately in need of all this time. We can't always prevent the suffering, and we can't be everywhere at once. Sometimes we have to watch helplessly until the permission comes. It's terrible to think what these two animals must have gone through. That they had to live like this for months, while their bodies slowly gave up. It must have happened to you. Born as a dog and then treated like that. Now finally a new chapter begins for them. No more rooftop terrace, no burning sun. No hunger, no fear. But a soft bed, full bellies, medical care, love and a future. Let's hope that their small, broken bodies recover quickly and that from today onwards there is finally a future waiting for them that they do deserve.
Přečíst původní (nl)
De alarmbel ging, al maandenlang. Er werd gewaarschuwd, ze zagen wat er gebeurde, maar de honden bleven er gewoon zitten. Op een dakterras, onder de genadeloze Spaanse zon, zonder ook maar één plek waar ze werkelijk konden schuilen. Ergens in een hoekje was een klein beetje schaduw te zien, maar daar konden ze niet eens rechtop staan. Ze kregen amper eten, dag na dag werden ze magerder. Hun lichamen takelden af, terwijl ze wanhopig heen en weer liepen. Niet omdat ze rusteloos waren, maar omdat ze simpelweg niet meer wisten wat ze moesten doen met hun ellende. Er was geen uitweg, geen verkoeling, geen voedsel, geen bescherming. Een ware nachtmerrie. En toch kon niemand hen zomaar meenemen. Zolang de officiële toestemming er niet was, stonden ook wij machteloos. Pas toen wij konden bevestigen dat wij hen zouden opnemen, kwam uiteindelijk de toestemming om hen weg te halen. En toen kwamen ze bij ons binnen. Twee honden, totaal verbouwereerd. Ondervoed, uitgedroogd en lichamelijk volledig verzwakt. Hun neusje verbrand door de meedogenloze zon. Graat- en graatmager, en een doffe, aangetaste huid. Lichamen die duidelijk al veel te lang op hun laatste reserves leefden. Ze werden onderzocht, verzorgd en krijgen eindelijk de zorg die ze al die tijd zo hard nodig hadden. Wij kunnen het leed niet altijd voorkomen, en kunnen niet overal tegelijk zijn. Soms moeten we machteloos toekijken totdat de toestemming komt. Het is verschrikkelijk om te bedenken wat deze twee dieren hebben moeten doorstaan. Dat zij maandenlang zo hebben moeten leven, terwijl hun lichamen langzaam opgaven. Het zal je maar overkomen. geboren worden als hond en vervolgens zo behandeld worden. Nu begint voor hen eindelijk een ander hoofdstuk. Geen dakterras meer, geen brandende zon. Geen honger, geen angst. Maar een zacht bed, volle buikjes, medische zorg, liefde en een toekomst. Laten we hopen dat hun kleine, gebroken lichamen snel herstellen en dat er vanaf vandaag eindelijk een toekomst op hen wacht die ze wél verdienen.
Zobrazeno dnes
