Υιοθετήστε τον/την Boubou
Μεικτής φυλής · Θηλυκό · Ενήλικας · 5 έτη
Η μετάφραση έρχεται σύντομα.
10-09-2026 Een persoonlijke hulpvraag, recht vanuit mijn hart. Een hulpvraag voor Boubou en hondjes zoals zij… maar in eerste instantie voor haar. Elke dag schrijf ik teksten voor alle hondjes op de FTS Safe Haven, bij Thenia en zelfs erbuiten. Bijna allemaal ken ik ze en van bijna allemaal hou ik. Natuurlijk heb ook ik mijn voorkeur, favorieten… type zelfs. Ja, nu schrijf ik eens niet vanuit ‘we’, vanuit de stichting… maar een oproep vanuit mij. Vaak komen de termen voorbij: team langoor (of jachthond) en team beer (Griekse Herder). We hebben allemaal een duidelijke voorkeur voor de jachthondjes met hun prachtige zachte en zeer gezinsgerichte karakters, of de Griekse Herder types met hun loyale, sterke karakter en wil. Ik ben team beer; iets wat de meesten al weten als ze de stichting al even volgen. Ik kan helemaal stuk gaan op de grote lobbessen, de poemeloentjes, diegene waarbij je diep in de vacht weg kan duiken en je zorgen en tranen kwijt kan, maar ook diegene, die altijd achter blijven, omdat ze ‘groot’ worden, omdat er een stigma aan ze hangt en we vol met vooroordelen zijn over deze mixjes. Maar er is er bijna geen een beer op de FTS Safe Haven, die groter/zwaarder is dan een Dobermann, een Rottweiler, een Berner Sennen en ik kan nog wel even doorgaan… allemaal zeer gewilde en aangeschafte rassen in Nederland. Allemaal met een sterke wil. Dus waarom blijven deze mixjes dan altijd achter? Groeien ze op in weer en wind, zonder de constante liefde van een gezin (of vrouwtje/baasje), de zekerheid van een gezonde maaltijd, de bescherming van een dak boven hun hoofd. Een paar jaar geleden schreef ik blogs om de vooroordelen over deze mixjes de wereld uit te helpen. Ze zijn te vinden op de website: adopteereenhondfts. nl/blog/ Misschien is de mooiste nog niet gepubliceerd; mijn eigen Griekse Herder mixje Zelda, die soms meer weg heeft van een Chihuahua, een gevalletje Nature – Nurture. Deze prachtige, loyale, eigenzinnige beren. Die je laten lachen, je troosten, je rots kunnen zijn. Die rustig zijn in huis en waken als dat van ze gevraagd wordt en die zelfs voor zichzelf kunnen denken en beslissen, vanuit hun DNA. Zij worden niet gekozen… omdat? Ik weet het niet, ik zie het niet en ik snap het niet. Niet iedereen houdt van volgzame types en niet iedereen wil een hond, die continu aan je benen hangt en aandacht vraagt. 𝐃𝐮𝐬 𝐰𝐚𝐚𝐫 𝐳𝐢𝐣𝐧 𝐝𝐞𝐳𝐞 𝐚𝐝𝐨𝐩𝐭𝐚𝐧𝐭𝐞𝐧? Mijn hulpvraag: help mij deze hondjes uit de Safe Haven halen. Normaal fosteren wij zelf, afhankelijk van hoe lang een hondje bij ons is, zeker 3 (volwassen) hondjes per jaar. Een druppel natuurlijk op de +-90 hondjes die er nu in de Safe Haven zijn. Wij hebben wat fosteren betreft, door privé omstandigheden, een slecht jaar. Dit jaar konden we maar 1 hondje helpen… zo’n Grieks Herder mixje, allerliefste Vlacha. Maar onze lijst is lang! 𝐄𝐧 𝐡𝐞𝐥𝐞𝐦𝐚𝐚𝐥 𝐛𝐨𝐯𝐞𝐧𝐚𝐚𝐧 𝐬𝐭𝐚𝐚𝐭 𝐚𝐥 𝐣𝐚𝐫𝐞𝐧 𝐁𝐨𝐮𝐛𝐨𝐮. Boubou is een absolute favoriet, die al die tijd naar achter geschoven wordt, omdat zij het eigenlijk wel heel goed doet met haar maatje en broertje Sony. 𝐃𝐮𝐬 𝐨́𝐦𝐝𝐚𝐭 𝐳𝐢𝐣 𝐡𝐞𝐭 𝐳𝐨 𝐠𝐨𝐞𝐝 𝐝𝐨𝐞𝐭, 𝐦𝐨𝐞𝐭 𝐳𝐢𝐣 𝐝𝐚𝐚𝐫 𝐛𝐥𝐢𝐣𝐯𝐞𝐧. 𝐄𝐫 𝐢𝐬 𝐚𝐥𝐭𝐢𝐣𝐝 𝐞𝐞𝐧 𝐚𝐧𝐝𝐞𝐫, 𝐝𝐢𝐞 𝐯𝐨𝐨𝐫𝐫𝐚𝐧𝐠 𝐡𝐞𝐞𝐟𝐭. Altijd een ander, die sneller breekt dan zij. Maar haar breekpunt komt ook! En is het niet beter wanneer we dat voor zijn? Een paar jaar geleden was ik op de meest vreselijke manier te laat voor Ronny. Hij stond ook op mijn lijst en is simpel gezegd vermoord bij een uitbraak, voor ik hem naar Nederland kon halen. En dit jaar kwam Vlacha dus, die gebroken was op de Safe Haven en de stukjes bij mij niet meer bij elkaar kreeg… maar wel dusdanig, dat ze nu bij haar adoptanten weer helemaal haarzelf is. 𝐊𝐢𝐣𝐤 𝐧𝐚𝐚𝐫 𝐝𝐞 𝐟𝐨𝐭𝐨’𝐬 𝐞𝐧 𝐢𝐧 𝐡𝐚𝐚𝐫 𝐨𝐠𝐞𝐧; 𝐳𝐞 𝐬𝐩𝐫𝐞𝐤𝐞𝐧 𝐨𝐯𝐞𝐫 𝐡𝐨𝐞 𝐠𝐞𝐯𝐨𝐞𝐥𝐢𝐠 𝐳𝐢𝐣 𝐢𝐬, 𝐡𝐨𝐞 𝐥𝐨𝐲𝐚𝐚𝐥. 𝐙𝐮𝐥𝐥𝐞𝐧 𝐰𝐞 𝐞𝐫𝐯𝐨𝐨𝐫 𝐳𝐨𝐫𝐠𝐞𝐧 𝐝𝐚𝐭 𝐰𝐞 𝐯𝐨𝐨𝐫 𝐡𝐚𝐚𝐫 𝐧𝐢𝐞𝐭 𝐭𝐞 𝐥𝐚𝐚𝐭 𝐳𝐢𝐣𝐧? Boubou heeft weer een heftige zomer achter de rug. Met haar dikke vacht in 40+ graden in de zinderende hitte. Als ik mijn Zelda, mijn eigen hondje, in Nederland onder de omstandigheden van afgelopen jaar zie, dan vraag ik me af hoe Boubou het daar volhoudt. En nu komt de regen weer, die altijd aanhoudt in de winter. De vachten continu zwaar en nat. Boubou is dit jaar 5 geworden. 5 Jaar onder deze zware omstandigheden, maar nog steeds lacht zij, nog steeds is zij er voor de vrijwilligers, voor haar broertje… maar wie is er voor Boubou? Wie zorgt ervoor dat mijn top1 van mijn fosterlijst verdwijnt. Een hondje wat op geen enkele andere lijst staat: niet op de kneusjes, niet op de makkelijkste hondjes, niet op de pups en pubers… ℕ𝕖𝕖, 𝔹𝕠𝕦𝕓𝕠𝕦 𝕚́𝕤 𝕘𝕖𝕨𝕠́𝕠́𝕟. Vraag mij naar Vlacha, Carlos (voorheen Zolt) en Serena; haar zusjes en broertje, die al in Nederland zijn en het súper doen. Of vraag mij gewoon naar Boubou en ik vertel je álles over haar. Bewust noem ik niet de anderen die op deze ‘beren’lijst of op mijn fosterlijst staan. 𝐃𝐞𝐳𝐞 𝐩𝐨𝐬𝐭 𝐢𝐬 𝐯𝐨𝐨𝐫 𝐁𝐨𝐮𝐛𝐨𝐮. Wie helpt mij Boubou helpen? Lieve groet… Daphna 𝐁𝐨𝐮𝐛𝐨𝐮 𝐢𝐧 𝐡𝐞𝐭 𝐤𝐨𝐫𝐭: – Boubou is goed met andere honden. – Boubou is fantastisch met mensen (ook de kleineren, met beleid natuurlijk). – Boubou heeft ooit met katten geleefd. – Boubou is grappig. – Boubou is speels. – Boubou is aanhankelijk. – Boubou zal écht jouw maatje zijn. Het begin Giannis werd in juli 2021 gebeld door de de loco burgemeester Sotiris, met de vraag of hij pups wilde weghalen: 8 van Vlachhos beach en 2 van Kalonero. De pups werden de Sotiris pups genoemd. Vader en moeder zijn niet bekend. De Sotiris pups leefden los rond op het veld bij het huisje van Giannis in memi. Als het regende, mochten ze in huis schuilen. Ze waren vrolijk, open en bevonden zich altijd op het pad van Giannis… soms duurde de laatste meters op het pad naar het huis een eeuwigheid, want ze
Καταχωρημένα χθες
