Υιοθετήστε τον/την Joy
Μεικτής φυλής · Άγνωστο
Μέχρι την ηλικία των έξι μηνών, η Τζόυ είχε στειρωθεί για πρώτη φορά και στη συνέχεια κρατήθηκε για τρεις ημέρες σε μια κλωβό, προκειμένου να διασφαλιστεί ότι δεν ήταν έγκυος. Μετά από αυτό, της επιτρεπόταν να κυκλοφορεί ελεύθερα στις τσιμεντένιες διαδρομές ανάμεσα στις μεταλλικές κλωβούς ύπνου, μέχρι λίγο πριν γεννήσει τα γουρούνια της. Δεν βρέθηκε άχρηστο χαρτί πουθενά στο στάβλο. Και ο χώρος ανάμεσα στις κλωβούς ήταν πολύ στενός για να μπορούν να κινούνται ταυτόχρονα όλες οι 42 γουρούνες της ομάδας της Τζόυ. Ως αποτέλεσμα, η Τζόυ περνούσε τον περισσότερο χρόνο της απαθής στην κλωβό της. Όταν οι γουρούνες συναντιόνταν στις διαδρομές, γινόντουσαν επιθετικές. Και δεν ήταν περίεργο, αφού στην εγκατάσταση ζούσαν σχεδόν 350 γουρούνες αναπαραγωγής, διασκορπισμένες σε επτά ομάδες των 42 ζώων η κάθε μία. Ο στάβλος ήταν ένα συνεχές «συναυλία αλυσίδων» – οι γουρούνες τρώγαν σιδερένιες αλυσίδες, που ήταν η μοναδική μορφή διασκέδασης. Μετά από τρεις μήνες, τρεις εβδομάδες και τρεις ημέρες, η Τζόυ γέννησε περίπου 16 γουρουνάκια. Μια εβδομάδα πριν από την προγραμματισμένη ημερομηνία γέννας, της επιτράπηκε να κρατηθεί σε μια κλωβό για γουρουνάκια (γνωστή και ως «σιδερένια κοπέλα»). Εκεί, μπορούσε μόνο να στέκεται ή να ξαπλώνει· η στροφή ήταν αδύνατη. Η σκληρή περιορισμός της κίνησης είχε σκοπό να αποτρέψει την Τζόυ από το να συνθλίψει τα γουρουνάκια της με το βαρύ σώμα της. Παρ' όλα αυτά, αυτό συνέβαινε τελικά. Σε ηλικία τριών ημερών, η Τζόυ παρακολουθούσε ανήμπορη την καστρατομή των αρσενικών γουρουνιών της και το κόψιμο της ουράς τους. Ήταν μια απίστευτη πίεση για την Τζόυ και τα μικρά της. Οι γιοι της χορηγήθηκαν αναισθησία με ισοφλουράνη για την καστρατομή, αλλά κάποιοι από αυτούς ήταν πλήρως συνειδητοί κατά τη διάρκεια της επέμβασης, ουρλιάζοντας από τον πόνο. Και δεν μπορούσαν να κοιμηθούν ούτε όταν επέστρεψαν στην κλωβό για γουρουνάκια με την Τζόυ. Η Τζόυ δεν μπορούσε να τα ηρεμήσει, κάτι που ήταν δύσκολο για μια μητέρα γουρούνα. Τα γουρουνάκια έμειναν με την Τζόυ για τέσσερις εβδομάδες, κάνοντάς την να περάσει πέντε εβδομάδες στην κλωβό για γουρουνάκια. Δεν μπορούσε να φροντίσει σωστά τα παιδιά της, επειδή δεν μπορούσε να γυρίσει. Όταν η σιδερένια κοπέλα άνοιξε μετά από 35 ημέρες, η Τζόυ και οι 41 άλλες μητέρες γουρούνες σηκώθηκαν και τελικά τους επιτράπηκε να περπατήσουν, αλλά πολλές από αυτές κουνιόντουσαν καθώς προσαρμοζόντουσαν. Η Τζόυ έπεσε πίσω στον χώρο της ομάδας. Μόνο όταν η πόρτα έκλεισε πίσω τους, η Τζόυ και οι άλλες 41 μητέρες γουρούνες συνειδητοποίησαν ότι τα γουρουνάκια τους είχαν χαθεί. Ακούστηκε ένα πανικόβλητο ουρλιαχτό από 42 μητέρες γουρούνες με ανοιχτά μάτια. Τα θηλάδια της Τζόυ ήταν ακόμα γεμάτα γάλα, το οποίο τα γουρουνάκια της δεν μπορούσαν πλέον να πίνουν. Η στάση του γάλακτος είναι αφόρητη, αλλά η Τζόυ δεν έλαβε κανένα φάρμακο. Αντίθετα, στην ίδια και στις 41 άλλες γουρούνες χορηγήθηκε αμέσως ένα ορμονικό σκεύασμα από ούρα έγκυων αλόγων, το οποίο προκάλεσε μια έξαρση ορμονών σε όλες τους και οδήγησε στο να στειρωθούν ξανά. Η Τζόυ γεννούσε γουρουνάκια δύο φορές το χρόνο, αλλά όταν δεν ήταν πλέον κατάλληλα για εκτροφή, της αφαιρούνταν τα τελευταία γουρουνάκια και την έστελναν για σφαγή. Έφτασε σε μια μεγάλη κλωβό με γουρούνες από άλλες ομάδες, όπου έπρεπε να υπομείνει έναν καυγά. Ο γεωργός γουρουνιών θα είχε λάβει 250 ευρώ από τον μεσίτη για το κατεστραμμένο σώμα της. Θα είχε φτάσει στην Tönnies στη Ρέντα-Βίντενμπρουκ μετά από οκτάωρη μεταφορά στη θάλαμο αναισθησίας CO2, όπου θα έπρεπε να υπομείνει πανικό και ασφυξία πριν τελικά υποκύψει στην ανοησία, τελειώνοντας τα χρόνια της δυστυχίας της. Όμως η Τζόυ είχε τύχη. Μπορεί να περάσει τη συνταξιοδοτική της ζωή στο καταφύγιό μας στο Ερφλίνγκχαουζεν, όπου μπορεί να ξαπλώνει σε χαρτί σε έναν φωτεινό στάβλο και να βλέπει τον ουρανό. Είναι δύσκολο να αγοράσει κανείς μητέρες γουρούνες από την αλυσίδα σφαγής, καθώς οι εγκαταστάσεις είναι απομονωμένες. Η Τζόυ και οι επτά συνοδοιπόροι της οφείλουν τη διάσωσή τους σε μια εξαιρετικά δραστήρια και ανθεκτική βίγκαν που έχει την εμπιστοσύνη του ιδιοκτήτη ενός αγροκτήματος γουρουνιών. Επισκέπτεται τακτικά το αγρόκτημα και ψάχνει κατοικίες για «συνταξιούχες» γουρούνες και όχι για γουρουνάκια εκτροφής. Ευτυχώς, πληρώνει λιγότερο από την τιμή σφαγής για μια γουρούνα και τίποτα για τα γουρουνάκια. Η δουλειά της αξίζει τον μεγαλύτερο σεβασμό, και τέτοιοι διαύλοι διάσωσης είναι πολύ ευάλωτοι στο να ξεραθούν, επειδή οι εγκαταστάσεις φοβούνται τους μαχητικούς υπερασπιστές των ζώων. Γι' αυτό δεν γράφουμε για τις καταγωγές της Τζόυ και των επτά συνοδοιπόρων της, Άναλενα, Μπλου, Νουρία, Πίνκι, Ροζαλίντ, Σαμ και Σπάικι, που είχαν τόσο μεγάλη τύχη. Τώρα χρειάζονται χορηγούς για την ανέμελη ζωή τους!
Διάβασε αρχικό (de)
Bereits im Alter von sechs Monaten wurde Joy zum ersten Mal besamt, dann für drei Tage im Kastenstand eingesperrt, um die Trächtigkeit sicherzustellen. Anschließend durfte bis kurz vor der Geburt ihrer Ferkel frei auf den Betonspaltenbodengängen zwischen den Schlafbuchten aus Metall herumlaufen. Stroh suchte man in dem Stall vergeblich. Und der Platz zwischen den Kastenständen war viel zu knapp, als dass sich alle 42 Sauen in Joys Gruppe gleichzeitig dort hätten bewegen können. Deshalb lag Joy meistens nur apathisch in ihrem Kastenstand. Begegneten sich doch Sauen auf dem Gang, wurden sie aggressiv. Kein Wunder, denn in dem Betrieb fristen insgesamt fast 350 Zuchtsauen ihr Dasein, auf zwei Räume verteilt in sieben Gruppen von je 42 Tieren. Ständig gibt es im Stall ein „Kettenkonzert“ – die Sauen kauten auf Eisenketten herum, die das einzige Beschäftigungsmaterial darstellten. Nach drei Monaten, drei Wochen und drei Tagen brachte Joy etwa 16 Ferkel zur Welt. Eine Woche vor dem Geburtstermin wurde sie im Ferkelkorb (auch eiserne Jungfrau genannt) eingesperrt. Darin konnte sie nur stehen oder liegen, sich zu drehen war unmöglich. Die massive Bewegungseinschränkung sollte dafür sorgen, dass Joy nicht von ihren Ferkeln welche mit ihrem schweren Körper erdrückte. Es passierte aber trotzdem. Im Alter von drei Tagen wurden Joy ihre Kinder zum ersten Mal weggenommen. Sie musste im Ferkelkorb eingesperrt mit ansehen, wie ihre männlichen Kinder kastriert und allen ihren Kindern die Schwänze kupiert wurden. Unglaublicher Stress für Joy und ihre Kleinen. Ihre Söhne wurden für die Kastration zwar mit einem Gas (Isofluran) betäubt, aber sie fürchteten sich davor, ihren Kopf in den Trichter zu stecken, so dass einige die Kastration hellwach erlebten. Und anschließend kreischten sie vor Schmerzen und fanden nicht in den Schlaf, auch als sie längst wieder bei Joy im Ferkelkorb waren. Joy schaffte es nicht, sie zu beruhigen, schlimm für eine Schweinemama. Die Ferkel blieben vier Wochen lang bei Joy, insgesamt war sie also fünf Wochen lang in dem Ferkelkorb eingesperrt. Konnte sich um ihre Kinder nicht richtig kümmern, weil sie sich ja nicht umdrehen konnte. Als nach 35 Tagen die eiserne Jungfrau aufgemacht wurde, stand Joy und mit ihr noch 41 Muttersauen auf und sie durfte endlich wieder laufen, aber -unsicher auf den Beinen- grätschten viele von ihnen erstmal aus. Joy wankte zurück in den Gruppenbereich. Erst als die Tür hinter ihnen zufiel, realisierten sie und die anderen 41 Muttersauen, dass ihre Ferkel nicht mehr da waren. Es ertönte panisches Geschrei von 42 Schweinemüttern mit schreckgeweiteten Augen. Joys Euter war noch prall mit Milch gefüllt, die ihre Ferkel nun nicht mehr trinken durften. Milchstau tut furchtbar weh, aber Medikamente bekam Joy nicht. Stattdessen wurden sie und die 41 anderen Sauen sofort mit einem aus dem Urin trächtiger Pferdestuten gewonnenen Hormon gespritzt, dadurch setzte nach kurzer Zeit bei allen gleichzeitig die Rausche wieder ein und gleich darauf wurden sie wieder besamt. Joy brachte zweimal im Jahr Ferkel zur Welt und als es nach einigen Jahren nicht mehr genug für die Mast taugliche Ferkel waren, wurde sie nach der Trennung von ihren letzten Ferkeln zur Schlachtung aussortiert. Sie kam bis zur Abholung mit Sauen aus anderen Gruppen zusammen in eine große Bucht, wo sie auch noch einen Rangkampf durchmachen musste. Der Schweinebauer hätte für ihren geschundenen Körper 250 € vom Händler bekommen. Sie wäre mit furchtbaren Milchstauschmerzen, Bissverletzungen und der Sorge, was wohl aus ihren Kindern geworden ist, nach einem rund achtstündigen Transport in der CO2-Betäubungskammer bei Tönnies in Rheda-Wiedenbrück gelandet, wo sie noch zwei Minuten lang Panikattacken und Erstickungsanfälle hätte erdulden müssen, bevor Bewusstlosigkeit ihrem jahrelangen Martyrium endlich ein Ende gesetzt hätte. Aber Joy hatte Glück. Sie darf in unserer Pflegestelle Erflinghausen einen Lebensabend auf Stroh in einem lichtdurchfluteten Stall verbringen. Vom Stall aus kann sie den Himmel sehen und im Auslauf die Sonne auf ihrer Haut spüren. Es ist schwierig, Muttersauen vor der Schlachtung freizukaufen, da die Betriebe abgeschottet sind. Joy und ihre sieben Gefährtinnen verdanken ihre Rettung einer unglaublich engagierten und resilienten Veganerin, die das Vertrauen des Betreibers von einem Sauenbetrieb hat. Sie ist regelmäßig im Betrieb und darf Lebensplätze für „ausgediente“ Sauen und nicht für die Mast taugliche Ferkel suchen. Erfreulicherweise muss sie für eine Sau auch weniger als den Schlachtpreis bezahlen und für die Ferkel gar nichts. Ihre Arbeit verdient den allerhöchsten Respekt und solche Rettungsschleusen sind sehr gefährdet, zu versiegen, weil die Betriebe Angst vor militanten Tierschützern haben. Deshalb schreiben wir hier auch nichts weiter über die Herkunft von Joy und ihren sieben Gefährtinnen Annalena, Blue, Nuria, Pinky, Rosalind, Sam und Spikey, die so großes Glück hatten. Nun fehlen ihnen aber für ihren sorglosen Lebensabend noch Paten!
Καταχωρημένα πριν από 3 μήνες
