Υιοθετήστε τον/την Monica
Μεικτής φυλής · Θηλυκό · Νεαρό · 1 έτος
Μόνικα – Η Ευαίσθητη Ψυχή μέσα στη Σκιά, που Ακόμα Πρέπει να Μάθει ότι η Αγάπη δεν Είναι Τίποτα να Φοβάσαι Ένα όμορφο θηλυκό σκυλί με αφράτη, απαλή κρεμ γούνα και μάτια που σε αγγίζουν βαθιά, αρκεί να την κοιτάξεις αρκετά. Όμως μέσα στη Μόνικα ζει ο φόβος. Ένας φόβος που τη συνοδεύει τόσο καιρό, που η ίδια έχει ξεχάσει πώς είναι να είσαι χωρίς αυτόν. Η Μόνικα δεν γνωρίζει τους ανθρώπους ως φίλους. Δεν έχει εμπειρία στοργής, ζεστασιάς ή σπιτιού. Όλα όσα για εμάς είναι φυσικά – μια τρυφερή φωνή, ένα μπολ που γεμίζει, ένα χέρι που χαϊδεύει – της είναι ξένα και τρομακτικά. Όταν ένας άνθρωπος μπαίνει στον χώρο της, παγώνει. Όλο της το σώμα σφίγγεται, σαν να ήθελε να γίνει αόρατη. Δεν μπορεί να φύγει, γι' αυτό μένει ακίνητη. Σαν πετρωμένη. Χωρίς κίνηση. Όμως ποτέ – πραγματικά ποτέ – η Μόνικα δεν δείχνει ούτε μια σπίθα επιθετικότητας. Δεν θα πλησίαζε ποτέ, δεν θα δάγκωνε, δεν θα απειλούσε. Αποσύρεται μέσα της, επειδή δεν ξέρει ότι είναι ασφαλής. Όταν όμως κάποιος στέκεται έξω από τον χώρο της, κάτι κινείται μέσα της. Με προσοχή, με αβεβαιότητα, και ναι – γαβγίζει. Όχι επειδή είναι κακιά, αλλά επειδή προσπαθεί να δημιουργήσει απόσταση. Δεν ξέρει αλλιώς πώς να αντιμετωπίσει την ανασφάλειά της. Το γάβγισμά της δεν είναι επίθεση αλλά έκκληση για κατανόηση: «Σε παρακαλώ, μην πλησιάζεις ακόμα, δεν είμαι έτοιμη γι' αυτό».Βαθιά μέσα της, η Μόνικα είναι μια λεπτή, ευαίσθητη ψυχή που θα μπορούσε να μάθει ότι οι άνθρωποι δεν σημαίνουν πάντα φόβο. Όμως γι' αυτό χρειάζεται βοήθεια – τρυφερή, υπομονετική βοήθεια. Για τη Μόνικα αναζητούμε, λοιπόν, πολύ ιδιαίτερους ανθρώπους. Ανθρώπους που ξέρουν ότι η εμπιστοσύνη δεν μπορεί να επιβληθεί. Που καταλαβαίνουν ότι η αγάπη θέλει χρόνο. Και που είναι πρόθυμοι να της δώσουν όση υπομονή χρειάζεται, ώστε κάποτε ίσως να βρει το θάρρος να κάνει το πρώτο βήμα μόνη της.
Διάβασε αρχικό (de)
Monica – Die Sanfte im Schatten, die noch lernen muss, dass Liebe nichts Gefährliches istEine wunderschöne Hündin mit puscheligem, weichem cremefarbenen Fell und Augen, die tief berühren, wenn man sie nur lange genug ansieht. Doch in Monica lebt die Angst. Eine Angst, die sie seit so langer Zeit begleitet, dass sie selbst vergessen hat, wie es sich anfühlt, ohne sie zu sein. Monica kennt den Menschen nicht als Freund. Sie hat keine Erfahrungen mit Zuneigung, Wärme oder einem Zuhause. Alles, was für uns selbstverständlich ist – eine leise Stimme, ein Napf, der gefüllt wird, eine Hand, die streichelt – ist für sie fremd und beängstigend. Wenn ein Mensch in ihr Gehege kommt, erstarrt sie. Ihr ganzer Körper wird steif, als wollte sie sich unsichtbar machen. Sie kann nicht fliehen, also bleibt sie still. Versteinert. Reglos. Doch niemals – wirklich niemals – zeigt Monica auch nur einen Funken Aggression. Sie würde nie nach vorne gehen, nie beißen, nie drohen. Sie zieht sich in sich selbst zurück, weil sie nicht weiß, dass sie sicher ist. Wenn man jedoch draußen steht, außerhalb ihres Geheges, dann kommt Bewegung in sie. Vorsichtig, unsicher, und ja – sie bellt. Nicht, weil sie böse ist, sondern weil sie versucht, Abstand zu schaffen. Sie weiß nicht, wie sie sonst mit ihrer Unsicherheit umgehen soll. Ihr Bellen ist kein Angriff, sondern ein Ruf nach Verständnis: „Bitte geh noch nicht zu nah, ich bin noch nicht so weit. “Tief in ihrem Inneren ist Monica eine feine, sensible Seele, die lernen könnte, dass Menschen nicht immer Angst bedeuten. Aber dafür braucht sie Hilfe – sanfte, geduldige Hilfe. Für Monica suchen wir daher ganz besondere Menschen. Menschen, die wissen, dass Vertrauen nicht erzwungen werden kann. Die verstehen, dass Liebe Zeit braucht. Und die bereit sind, ihr all die Geduld zu schenken, die sie braucht, um eines Tages vielleicht selbst den Mut zu fassen, den ersten Schritt zu machen. Eine unverhandelbare Voraussetzung für ihre
Καταχωρημένα προηγούμενος μήνας
