Υιοθετήστε τον/την Nuria
Μεικτής φυλής · Άγνωστο · Ενήλικας · 6 έτη
Το γουρουνάκι που γεννήθηκε στις 5 Ιανουαρίου 2020 στειρώθηκε για πρώτη φορά στον έκτο μήνα της ηλικίας του και στη συνέχεια κρατήθηκε σε ένα κλουβί για τρεις ημέρες, προκειμένου να εξασφαλιστεί ότι δεν θα ήταν έγκυος. Ωστόσο, δεν έγινε έγκυος. Οι εγκυμονούσες συνοδοί της επιτρεπόταν να κυκλοφορούν στις τσιμεντένιες διαδρομές ανάμεσα στα μεταλλικά κρεβάτια μέχρι μία εβδομάδα πριν τον τοκετό. Στο αγρόκτημα στη βόρεια Γερμανία, που θεωρείται πρότυπη επιχείρηση, αναζητήθηκε φύλλο σελίνου, αλλά χωρίς αποτέλεσμα. Επίσης, ο χώρος ανάμεσα στα κλουβιά ήταν πολύ στενός για να μπορούν να κινούνται ταυτόχρονα όλες οι 42 γουρούνες της ομάδας της Νουρίας. Έτσι, η Νουρία συνήθως ήταν απαθής στο κλουβί της. Όταν οι γουρούνες συναντιόντουσαν στις διαδρομές, γινόντουσαν επιθετικές. Δεν είναι περίεργο, αφού στην επιχείρηση συντηρούνται ζωής σχεδόν 350 γουρούνες αναπαραγωγής, διασκορπισμένες σε επτά ομάδες των 42 ζώων η καθεμία. Συνεχώς, υπάρχει ένα «συναυλία αλυσίδων» στο στάβλο – οι γουρούνες τρώνε τις σιδερένιες αλυσίδες, που αποτελούν τη μοναδική μορφή ψυχαγωγίας. Μετά από τρεις μήνες, τρεις εβδομάδες και τρεις ημέρες, η Νουρία έπρεπε να γεννήσει περίπου 16 γουρουνάκια. Μία εβδομάδα πριν την ημερομηνία τοκετού, θα κρατούνταν στο κλουβί για γουρουνάκια (γνωστό και ως «σιδερένια παρθένα»). Εκεί, οι μητέρες γουρούνες μπορούν μόνο να στέκονται ή να ξαπλώνουν· η στροφή είναι αδύνατη. Η σημαντική περιορισμός της κίνησης στοχεύει να διασφαλίσει ότι οι γουρούνες δεν θα συνθλίψουν τα γουρουνάκια τους με το βαρύ τους σώμα. Αλλά ακόμα συμβαίνει. Στις τρεις ημέρες ηλικίας, οι μητέρες αφαιρούνται για πρώτη φορά από τα γουρουνάκια τους. Κρατούνται στο κλουβί για γουρουνάκια, παρακολουθώντας τα αρσενικά γουρουνάκια να στειρώνονται και τις ουρές τους να κόβονται. Είναι μια απίστευτη αγωνία για τις μητέρες και τα μικρά τους. Τα αρσενικά αναισθητοποιήθηκαν με αέριο (Ισοφλουράν) για τη στείρωση, αλλά κάποια από αυτά τρομοκρατήθηκαν τόσο που δεν ήθελαν να βάλουν το κεφάλι τους στην αγωγή, οπότε έζησαν τη στείρωση εντελώς ξύπνια. Και ουρλιάζουν από πόνο, αδυνατώντας να κοιμηθούν ακόμα και όταν επιστρέφουν στις μητέρες τους. Οι μητέρες γουρούνες δεν μπορούν να τα ηρεμήσουν, κάτι που αποτελεί μια τρομερή δοκιμασία για μια μητέρα. Τα γουρουνάκια μένουν με τις μητέρες τους για τέσσερις εβδομάδες, οπότε οι μητέρες γουρούνες κρατούνται στο κλουβί για γουρουνάκια για πέντε εβδομάδες και δεν μπορούν να περπατήσουν. Δεν μπορούν ούτε να φροντίσουν σωστά τα μικρά τους, επειδή δεν μπορούν να γυρίσουν. Όταν ανοίγει η σιδερένια παρθένα μετά από 35 ημέρες, οι 42 μητέρες γουρούνες σηκώνονται και επιτρέπεται επιτέλους να περπατήσουν ξανά, αλλά πολλές βγαίνουν ασταθείς. Στη συνέχεια, ταρακουνιούνται πίσω στην περιοχή της ομάδας τους. Μόνο όταν κλείνει η πόρτα πίσω τους συνειδητοποιούν ότι τα γουρουνάκια τους έχουν χαθεί. Οι 42 μητέρες γουρούνες ουρλιάζουν σε πανικό με ανοιχτά μάτια. Τα στήθη τους είναι ακόμα γεμάτα γάλα, το οποίο τα γουρουνάκια τους δεν μπορούν πλέον να πίνουν. Η στάση του γάλακτος είναι αφόρητη, αλλά οι εκμεταλλευόμενες γουρούνες δεν λαμβάνουν φάρμακα. Αντίθετα, τους χορηγείται αμέσως ένα ορμονικό (PMSG = Σερούνιο Γοναδοτροπίνης Περιστατικής Φοράς), από αίμα οργών που είναι έγκυες, και σε σύντομο χρονικό διάστημα ο κύκλος ξεκινά ξανά, ακολουθούμενος από μια άλλη αναπαραγωγή. Ένας τρομερός κύκλος που οι μητέρες γουρούνες πρέπει να υπομένουν τουλάχιστον δύο φορές το χρόνο. Η Νουρία δεν έγινε έγκυος στις επόμενες προσπάθειες αναπαραγωγής και γι' αυτό διαλέχθηκε για το σφαγείο στην ηλικία των 1,5 ετών. Θα οδηγούνταν σε μια κάψα με υψηλή συγκέντρωση CO2, σε ένα κλουβί από παχιά σιδερένια σωλήνα. Χρειάζονται έως και δύο λεπτά για να πεθάνουν τα γουρούνια από πανικό, ασφυξία και οδυνηρές μελανιές στα βλεννογόνα τους μέσω απώλειας συνείδησης. Η Νουρία είχε τύχη—επειδή έπασχε από το μολυσματικό μύκητα και διαχωρίστηκε από την επίσης μολυσμένη Ροζαλίντ, γλίτωσε από αυτόν τον οδυνηρό θάνατο. Η διάσωσή της οφείλεται σε έναν δράστη προστασίας ζώων που προσπάθησε με αφοσίωση να βρει οικογένειες ανάδοχες για όσο το δυνατόν περισσότερες συνταξιούχες μητέρες γουρούνες. Η Ροζαλίντ ήταν η παλαιότερη γουρούνα της επιχείρησης και έπρεπε να σωθεί. Η Νουρία και η Ροζαλίντ ζουν μαζί σε ένα κουτί στην οικογένειά μας ανάδοχης φροντίδας στο Ερφλίνγκχαουζεν από τον Ιούλιο του 2021. Αμέσως θεραπεύτηκαν με αντιβιοτικά (Αμοξικιλλίνη) και δηλητήριο ταραντούλας. Μετά από δύο μήνες, ευτυχώς ο μύκητας στη Νουρία δεν ήταν πλέον ορατός. Αλλά μπορεί να επιστρέψει, γι' αυτό οι πληγές των γουρούνων παρακολουθούνται προσεκτικά.
Διάβασε αρχικό (de)
Das am 5. Januar 2020 geborene Schweinemädchen wurde bereits im Alter von sechs Monaten zum ersten Mal besamt, dann für drei Tage im Kastenstand eingesperrt, um die Trächtigkeit sicherzustellen. Aber sie wurde nicht trächtig. Ihre trächtig gewordenen Gefährtinnen durften bis eine Woche vor der Geburt ihrer Ferkel frei auf den Betonspaltenbodengängen zwischen den Schlafbuchten aus Metall herumlaufen. Stroh sucht man auf dem Hof in Norddeutschland, der als Vorzeigebetrieb gilt, vergeblich. Und der Platz zwischen den Kastenständen war viel zu knapp, als dass sich alle 42 Sauen in Nurias Gruppe gleichzeitig dort hätten bewegen können. Deshalb lag Nuria meistens nur apathisch in ihrem Kastenstand. Begegneten sich doch Sauen auf dem Gang, wurden sie aggressiv. Kein Wunder, denn in dem Betrieb fristen insgesamt fast 350 Zuchtsauen ihr Dasein, auf zwei Räume verteilt in sieben Gruppen von je 42 Tieren. Ständig gibt es im Stall ein „Kettenkonzert“ – die Sauen kauten auf Eisenketten herum, die das einzige Beschäftigungsmaterial darstellten. Nach drei Monaten, drei Wochen und drei Tagen hätte Nuria etwa 16 Ferkel zur Welt bringen sollen. Eine Woche vor dem Geburtstermin wäre sie im Ferkelkorb (auch eiserne Jungfrau genannt) eingesperrt worden. Darin können die Schweinemamas nur stehen oder liegen, sich zu drehen ist unmöglich. Die massive Bewegungseinschränkung soll dafür sorgen, dass die Tiere von ihren Ferkeln nicht welche mit ihrem schweren Körper erdrücken. Es passiert aber trotzdem. Im Alter von drei Tagen werden den Müttern ihre Kinder zum ersten Mal weggenommen. Sie müssen im Ferkelkorb eingesperrt mit ansehen, wie ihre männlichen Kinder kastriert und allen ihren Kindern die Schwänze kupiert wurden. Unglaublicher Stress für die Mütter und ihre Kleinen. Ihre Söhne wurden für die Kastration zwar mit einem Gas (Isofluran) betäubt, aber sie fürchteten sich davor, ihren Kopf in den Trichter zu stecken, so dass einige die Kastration hellwach erleben. Und anschließend kreischen sie vor Schmerzen und finden nicht in den Schlaf, auch wenn sie längst wieder bei ihren Müttern sind. Die Schweinemamas schaffen es nicht, sie zu beruhigen, schlimm für eine Mutter. Die Ferkel bleiben vier Wochen lang bei ihren Müttern, diese sind also fünf Wochen lang in dem Ferkelkorb eingesperrt und können nicht laufen. Sich noch nicht einmal richtig um ihre Kinder kümmern, weil sie sich ja nicht umdrehen können. Wenn nach 35 Tagen die eiserne Jungfrau aufgemacht wird, stehen 42 Muttersauen auf und sie dürfen endlich wieder laufen, aber -unsicher auf den Beinen- grätschen viele von ihnen erstmal aus. Dann wanken sie zurück in den Gruppenbereich. Erst wenn die Tür hinter ihnen zufällt, realisieren sie, dass ihre Ferkel nicht mehr da sind. Es ertönte panisches Geschrei von 42 Schweinemüttern mit schreckgeweiteten Augen. Ihre Euter sind noch prall mit Milch gefüllt, die ihre Ferkel nun nicht mehr trinken dürfen. Milchstau tut furchtbar weh, aber Medikamente bekommen die ausgebeuteten Tiere nicht. Stattdessen werden sie sofort mit einem aus dem Blut trächtiger Pferdestuten gewonnenen Hormon (PMSG= Pregnant Mare Serum Gonadotropin) gespritzt, dadurch setzt nach kurzer Zeit bei allen die Rausche wieder ein und gleich darauf werden sie wieder besamt. Ein schrecklicher Kreislauf, den die Schweinemamas mindestens zweimal im Jahr erdulden müssen. Nuria wurde auch bei weiteren Besamungsversuchen nicht trächtig und deshalb im Alter von 1,5 Jahren für den Schlachthof aussortiert. Wäre in einem Käfig aus dicken Eisenrohren heruntergefahren worden in einen Schacht mit hoher CO2-Konzentration. Bis zu zwei Minuten dauert es, bis die Schweine nach Panikattacken, Erstickungsanfällen und stechenden Schmerzen an den Schleimhäuten endlich durch Bewusstlosigkeit erlöst werden. Nuria hatte Glück – weil sie unter dem ansteckenden Strahlenpilz litt und zusammen mit der ebenfalls daran erkrankten Rosalind separiert worden war, entging sie diesem qualvollen Tod. Ihre Rettung verdankt sie einer Tierschützerin, die aufopferungsvoll in dem Betrieb versucht, für möglichst viele ausgediente Schweinemütter Lebensplätze zu finden. Rosalind war damals die älteste Sau im Betrieb und sollte unbedingt gerettet werden. Nuria und Rosalind bewohnen nun seit Juli 2021 in unserer Pflegestelle Erflinghausen zusammen eine Box und sie wurden sofort mit Antibiotikum (Amoxicillin) und Tarantula (Spinnengift) behandelt. Nach zwei Monaten war vom Strahlenpilz bei Nuria zum Glück nichts mehr zu sehen. Er kann aber wiederkommen, deshalb werden die Gesäuge der Sauen genau beobachtet.
Καταχωρημένα πριν από 3 μήνες
