Υιοθετήστε τον/την Pinky
Μεικτής φυλής · Άγνωστο
Μέχρι την ηλικία των έξι μηνών, η Πίνκι στειρώθηκε για πρώτη φορά και στη συνέχεια κρατήθηκε σε ένα κλουβί για τρεις ημέρες, προκειμένου να διασφαλιστεί ότι δεν ήταν έγκυος. Μετά από αυτό, της επιτρεπόταν να κυκλοφορεί ελεύθερα στις τσιμεντένιες διαδρομές ανάμεσα σε μεταλλικές κοιτώνες, μέχρι λίγο πριν γεννήσει τα γουρούνια της. Δεν βρέθηκε άχρηστο στρώμα πουθενά στο στάβλο. Επίσης, ο χώρος ανάμεσα στα κλουβιά ήταν πολύ στενός για να μπορούν να κινούνται ταυτόχρονα όλες οι 42 γουρούνες της ομάδας της Πίνκι. Ως αποτέλεσμα, η Πίνκι περνούσε τον περισσότερο χρόνο απαθής στο κλουβί της. Όταν οι γουρούνες συναντιόνταν στις διαδρομές, γινόντουσαν επιθετικές. Και δεν ήταν περίεργο, αφού στην εγκατάσταση ζούσαν σχεδόν 350 γουρούνες αναπαραγωγής, διασκορπισμένες σε επτά ομάδες των 42 ζώων η κάθε μία. Ο στάβλος ήταν ένα συνεχές «συναυλία αλυσίδων» – οι γουρούνες μασούσαν σιδερένιες αλυσίδες, που ήταν η μοναδική μορφή ψυχαγωγίας. Μετά από τρεις μήνες, τρεις εβδομάδες και τρεις ημέρες, η Πίνκι γέννησε περίπου 16 γουρουνάκια. Μία εβδομάδα πριν από την προγραμματισμένη ημερομηνία γέννας, κρατήθηκε σε ένα κλουβί για γουρουνάκια (γνωστό και ως «σιδερένια κοπέλα»). Εκεί, μπορούσε μόνο να στέκεται ή να ξαπλώνει· η περιστροφή της ήταν αδύνατη. Η σκληρή περιορισμός της κίνησης είχε σκοπό να αποτρέψει την Πίνκι από το να συνθλίψει τα γουρουνάκια της με το βαρύ της σώμα. Παρ' όλα αυτά, αυτό συνέβαινε τελικά. Σε ηλικία τριών ημερών, η Πίνκι παρακολούθησε ανήμπορη τα αρσενικά γουρουνάκια της να στειρώνονται και να κόβονται οι ουρές τους. Ήταν ένα απίστευτο ποσό στρες για την Πίνκι και τα μικρά της. Τα αρσενικά γουρουνάκια της χορηγήθηκαν αναισθησία με ισοφλουράνη για τη στείρωσή τους, αλλά κάποια από αυτά ήταν πλήρως συνειδητοποιημένα κατά τη διάρκεια της επέμβασης, ουρλιάζοντας από πόνο. Και δεν μπορούσαν να κοιμηθούν ούτε όταν επέστρεψαν στο κλουβί για γουρουνάκια με την Πίνκι. Η Πίνκι δεν μπορούσε να τα ηρεμήσει, κάτι που ήταν δύσκολο για μια μητέρα γουρούνα. Τα γουρουνάκια παρέμειναν με την Πίνκι για τέσσερις εβδομάδες, κατά τη διάρκεια των οποίων η Πίνκι κρατήθηκε στο κλουβί για γουρουνάκια συνολικά για πέντε εβδομάδες. Δεν μπορούσε να φροντίσει σωστά τα παιδιά της, επειδή δεν μπορούσε να γυρίσει. Όταν το σιδερένιο κλουβί άνοιξε μετά από 35 ημέρες, η Πίνκι και οι 41 άλλες μητέρες γουρούνες σηκώθηκαν και επιτέλους επιτράπηκε να περπατήσουν, αλλά πολλές από αυτές χάνονταν στην ισορροπία καθώς προσαρμοζόντουσαν. Η Πίνκι έπεσε πίσω στον χώρο της ομάδας. Μόνο όταν η πόρτα έκλεισε πίσω τους, η Πίνκι και οι άλλες 41 μητέρες γουρούνες συνειδητοποίησαν ότι τα γουρουνάκια τους είχαν χαθεί. Οι 42 μητέρες γουρούνες έδωσαν ένα πανικόβλητο ουρλιαχτό. Το στήθος της Πίνκι ήταν ακόμα γεμάτο γάλα, το οποίο τα γουρουνάκια της δεν μπορούσαν πλέον να πίνουν. Η στάση του γάλακτος είναι αφόρητη, αλλά η Πίνκι δεν έλαβε κανένα φάρμακο. Αντίθετα, η ίδια και οι 41 άλλες γουρούνες χορηγήθηκαν αμέσως με ένα ορμονικό σκεύασμα από ούρα έγκυων αλόγων, το οποίο προκάλεσε μια έκρηξη ορμονών σε όλες τους και οδήγησε στην επανάστειρωσή τους. Η Πίνκι γέννησε γουρουνάκια δύο φορές το χρόνο, αλλά όταν δεν ήταν πλέον κατάλληλα για εκτροφή, απομακρύνθηκε από τα τελευταία της γουρουνάκια και στάλθηκε για σφαγή. Φτάσει σε ένα μεγάλο κοιτώνα με γουρούνες από άλλες ομάδες, όπου έπρεπε να υπομείνει έναν αγώνα. Ο γεωργός γουρουνιών θα είχε λάβει 250 ευρώ από τον μεσίτη για το κατεστραμμένο σώμα της. Θα είχε φτάσει στην Tönnies στη Ρέντα-Βίντενμπρουκ μετά από οκτάωρη μεταφορά στο θάλαμο αναισθησίας CO2, όπου θα είχε υπομείνει κρίσεις πανικού και ασφυξία για δύο λεπτά πριν η ανοησία τελικά τελειώσει τα χρόνια της πάθησής της. Αλλά η Πίνκι είχε τύχη. Μπορεί να περάσει τη συνταξιοδοτική της ζωή στο καταφύγιό μας στο Ερφλίνγκχαουζεν, όπου μπορεί να ξαπλώνει σε στρώμα από καλάμια σε έναν φωτεινό στάβλο και να βλέπει τον ουρανό. Είναι δύσκολο να αγοράσει κανείς μητέρες γουρούνες από σφαγή, καθώς οι εγκαταστάσεις είναι απομονωμένες. Η Πίνκι και οι επτά συνοδοί της οφείλουν τη διάσωσή τους σε μια απίστευτα δραστήρια και ανθεκτική βίγκαν, η οποία έχει την εμπιστοσύνη του ιδιοκτήτη ενός αγροκτήματος γουρουνιών. Επισκέπτεται τακτικά την εγκατάσταση και ψάχνει κατοικίες για «συνταξιοδοτημένες» γουρούνες και όχι για γουρουνάκια εκτροφής. Ευτυχώς, πληρώνει λιγότερο από την τιμή σφαγής για μια γουρούνα και τίποτα για τα γουρουνάκια. Η δουλειά της αξίζει τον μέγιστο σεβασμό, και τέτοιοι δίαυλοι διάσωσης είναι πολύ ευάλωτοι στην εξαφάνιση, καθώς οι εγκαταστάσεις φοβούνται τους μαχητικούς υπερασπιστές των ζώων. Γι' αυτό δεν γράφουμε περισσότερα για την καταγωγή της Πίνκι και των επτά συνοδών της, Άνναλένα, Μπλου, Τζόι, Νουρία, Ροζαλίντ, Σαμ και Σπάικι, που είχαν τόσο μεγάλη τύχη. Τώρα χρειάζονται ακόμα χορηγούς για την ανέμελη ζωή τους!
Διάβασε αρχικό (de)
Bereits im Alter von sechs Monaten wurde Pinky zum ersten Mal besamt, dann für drei Tage im Kastenstand eingesperrt, um die Trächtigkeit sicherzustellen. Anschließend durfte bis kurz vor der Geburt ihrer Ferkel frei auf den Betonspaltenbodengängen zwischen den Schlafbuchten aus Metall herumlaufen. Stroh suchte man in dem Stall vergeblich. Und der Platz zwischen den Kastenständen war viel zu knapp, als dass sich alle 42 Sauen in Pinkys Gruppe gleichzeitig dort hätten bewegen können. Deshalb lag Pinky meistens nur apathisch in ihrem Kastenstand. Begegneten sich doch Sauen auf dem Gang, wurden sie aggressiv. Kein Wunder, denn in dem Betrieb fristen insgesamt fast 350 Zuchtsauen ihr Dasein, auf zwei Räume verteilt in sieben Gruppen von je 42 Tieren. Ständig gibt es im Stall ein „Kettenkonzert“ – die Sauen kauten auf Eisenketten herum, die das einzige Beschäftigungsmaterial darstellten. Nach drei Monaten, drei Wochen und drei Tagen brachte Pinky etwa 16 Ferkel zur Welt. Eine Woche vor dem Geburtstermin wurde sie im Ferkelkorb (auch eiserne Jungfrau genannt) eingesperrt. Darin konnte sie nur stehen oder liegen, sich zu drehen war unmöglich. Die massive Bewegungseinschränkung sollte dafür sorgen, dass Pinky nicht von ihren Ferkeln welche mit ihrem schweren Körper erdrückte. Es passierte aber trotzdem. Im Alter von drei Tagen wurden Pinky ihre Kinder zum ersten Mal weggenommen. Sie musste im Ferkelkorb eingesperrt mit ansehen, wie ihre männlichen Kinder kastriert und allen ihren Kindern die Schwänze kupiert wurden. Unglaublicher Stress für Pinky und ihre Kleinen. Ihre Söhne wurden für die Kastration zwar mit einem Gas (Isofluran) betäubt, aber sie fürchteten sich davor, ihren Kopf in den Trichter zu stecken, so dass einige die Kastration hellwach erlebten. Und anschließend kreischten sie vor Schmerzen und fanden nicht in den Schlaf, auch als sie längst wieder bei Pinky im Ferkelkorb waren. Pinky schaffte es nicht, sie zu beruhigen, schlimm für eine Schweinemama. Die Ferkel blieben vier Wochen lang bei Pinky, insgesamt war sie also fünf Wochen lang in dem Ferkelkorb eingesperrt. Konnte sich um ihre Kinder nicht richtig kümmern, weil sie sich ja nicht umdrehen konnte. Als nach 35 Tagen die eiserne Jungfrau aufgemacht wurde, stand Pinky und mit ihr noch 41 Muttersauen auf und sie durfte endlich wieder laufen, aber -unsicher auf den Beinen- grätschten viele von ihnen erstmal aus. Pinky wankte zurück in den Gruppenbereich. Erst als die Tür hinter ihnen zufiel, realisierten sie und die anderen 41 Muttersauen, dass ihre Ferkel nicht mehr da waren. Es ertönte panisches Geschrei von 42 Schweinemüttern mit schreckgeweiteten Augen. Pinkys Euter war noch prall mit Milch gefüllt, die ihre Ferkel nun nicht mehr trinken durften. Milchstau tut furchtbar weh, aber Medikamente bekam Pinky nicht. Stattdessen wurden sie und die 41 anderen Sauen sofort mit einem aus dem Urin trächtiger Pferdestuten gewonnenen Hormon gespritzt, dadurch setzte nach kurzer Zeit bei allen gleichzeitig die Rausche wieder ein und gleich darauf wurden sie wieder besamt. Pinky brachte zweimal im Jahr Ferkel zur Welt und als es nach einigen Jahren nicht mehr genug für die Mast taugliche Ferkel waren, wurde sie nach der Trennung von ihren letzten Ferkeln zur Schlachtung aussortiert. Sie kam bis zur Abholung mit Sauen aus anderen Gruppen zusammen in eine große Bucht, wo sie auch noch einen Rangkampf durchmachen musste. Der Schweinebauer hätte für ihren geschundenen Körper 250 € vom Händler bekommen. Sie wäre mit furchtbaren Milchstauschmerzen, Bissverletzungen und der Sorge, was wohl aus ihren Kindern geworden ist, nach einem rund achtstündigen Transport in der CO2-Betäubungskammer bei Tönnies in Rheda-Wiedenbrück gelandet, wo sie noch zwei Minuten lang Panikattacken und Erstickungsanfälle hätte erdulden müssen, bevor Bewusstlosigkeit ihrem jahrelangen Martyrium endlich ein Ende gesetzt hätte. Aber Pinky hatte Glück. Sie darf in unserer Pflegestelle Erflinghausen einen Lebensabend auf Stroh in einem lichtdurchfluteten Stall verbringen. Vom Stall aus kann sie den Himmel sehen und im Auslauf die Sonne auf ihrer Haut spüren. Es ist schwierig, Muttersauen vor der Schlachtung freizukaufen, da die Betriebe abgeschottet sind. Pinky und ihre sieben Gefährtinnen verdanken ihre Rettung einer unglaublich engagierten und resilienten Veganerin, die das Vertrauen des Betreibers von einem Sauenbetrieb hat. Sie ist regelmäßig im Betrieb und darf Lebensplätze für „ausgediente“ Sauen und nicht für die Mast taugliche Ferkel suchen. Erfreulicherweise muss sie für eine Sau auch weniger als den Schlachtpreis bezahlen und für die Ferkel gar nichts. Ihre Arbeit verdient den allerhöchsten Respekt und solche Rettungsschleusen sind sehr gefährdet, zu versiegen, weil die Betriebe Angst vor militanten Tierschützern haben. Deshalb schreiben wir hier auch nichts weiter über die Herkunft von Pinky und ihren sieben Gefährtinnen Annalena, Blue, Joy, Nuria, Rosalind, Sam und Spikey, die so großes Glück hatten. Nun fehlen ihnen aber für ihren sorglosen Lebensabend noch Paten!
Καταχωρημένα πριν από 3 μήνες
