Adoptoi Dyzio 2
Rasvahybridi · Mies
Dyzio on niin ujo pentu. Eläinsuojelukeskuksessa se piiloutuu vajaan koko maailmalta, ei lähesty vapaaehtoisia, ja jos se on valjaisiin sidottuna, se mieluummin juoksee niin kauas kuin pääsee. Ei siis ole ihme, ettei kukaan ole tähän asti kysellyt Dyzion perään eikä halunnut tutustua siihen paremmin. Harmi! Sillä osoittautuu, että tämä pieni musta terrier paljastaa todellisen luonteensa vasta poissa eläinsuojelukeskuksesta. Kun koirien haukkuminen ja moottorien humina hiljenevät, tapahtuu taianomaisesti jotain. Dyzio rentoutuu, lopettaa paniikkimaisen käyttäytymisen ja valjaista vetämisen. Ja kun vapaaehtoinen ehdottaa pysähtymistä ruoholle, Dyzio suostuu ilolla ajatukseen. Se menee heti ihmisen viereen ja rauhoittuu. Se nojaa lähelle silittelyä varten ja löhöilee mahdollisimman lähellä. Kun turvallisuuden tunne ja pelko keskuksen arjesta haihtuvat, Dyzio osoittaa rakastavansa ihmisiä ja rakastavansa lenkkeilyä. Lisäksi sillä olisi ihanasti mukavaa makaa sohvalla tai juosta lempihenkilön kanssa lenkillä. Harmi vain, että joka lauantai tämä herkkä pentu joutuu palaamaan takaisin tarhan häkkiin ja ikävään arkeen... Dyzio haaveilee henkilöstä, joka ottaisi sen kotiin ja näyttäisi, miten mahtavaa elämä voi olla! Dyziolle etsimme kodin rauhallisella ja rauhallisella paikalla. Kodin, jossa ei ole pieniä lapsia. Kodin, joka ymmärtää, että Dyzio tarvitsee aikaa ja rauhaa tottua uuteen paikkaan. Kodin, joka ei odota ilotulitusta ja sitä, että kaikki muuttuisi heti, kun taikasauva heilautetaan ja Dyzio muuttuisi avoimenmieliseksi koiraksi. Etsimme myös kotia, jolla on jo kokemusta koiran hoitamisesta, joka osaa varmistaa sen hyvinvoinnin ja ennen kaikkea sen turvallisuuden. Etsimme kotia, joka antaa sille aikaa ja hyväksyy sen sellaisena kuin se on.
Lue alkuperäinen (pl)
Dyzio to taki nieśmiały piesek. W schronisku chowa się w budzie przed całym światem, nie podchodzi do wolontariuszy, a podpięty do smyczy, najchętniej uciekłby najdalej, jak się da. Nic więc dziwnego, że nikt o Dyzia do tej pory nie zapytał i nie zechciał go bliżej poznać. A szkoda! Bo jak się okazuje, ten mały, czarny terierek swoje prawdziwe oblicze pokazuje dopiero z dala od schroniska. Kiedy ucichnie szczekanie psów i warkot silników, dzieją się czary. Dyzio zwalnia, przestaje szarpać na smyczy w panice. A gdy wolontariuszowi przyjdzie na myśl, by zatrzymać się na łące, Dyziek chętnie przystaje na ten pomysł. Kładzie się tuż obok człowieka i uspokaja się. Dopomina się głaskania i przysuwa jak najbliżej. Gdy znika otoczka schroniskowego stresu i strachu, Dyzio pokazuje, że uwielbia ludzi, uwielbia spacery. Co więcej świetnie czułby się leżąc na kanapie czy biegając podczas spaceru z ulubionym człowiekiem. Szkoda tylko, że co sobotę ten delikatny piesek musi wracać do schroniskowego boksu i szarej codzienności… Dyzio marzy o człowieku, który zabierze go domu i pokaże, jak fajne może być życie! Dla Dyzia szukamy domu w cichym i spokojnym miejscu. Domu bez małych dzieci. Domu, który będzie rozumiał, że Dyzio potrzebuje czasu i spokoju na adaptację w nowym miejscu. Domu, który zaraz po adopcji nie będzie oczekiwał fajerwerków i tego, że jak za dotknięciem czarodziejskiej różdżki wszystko się zmieni, że Dyzio stanie się otwartym psem. Szukamy również domu, który ma już doświadczenie w opiece nad psem, wie jak zadbać o jego dobrostan i przede wszystkim bezpieczeństwo. Szukamy domu, który da mu czas i zaakceptuje takim, jakim jest.
Listattu 2 kuukautta sitten
