Findus adopteren
Kruisbried · Mannelijk · Volwassen · 8 jaren
Findus Findus is echt niet zo makkelijk te beschrijven, en daarom heb ik er de tijd voor genomen. Begin vorig jaar vond ik hem voor mijn poort: extreem bang en teruggetrokken, mager en verwaarloosd. Ik kroop op handen en voeten naar hem toe, en hij kroop met dezelfde snelheid bij mij vandaan. Toch lukte het me binnen één minuut hem ervan te overtuigen dat ik hem geen pijn zou doen, en mocht ik hem achter zijn nek krabben. Met behulp van een blikje eten overtuigde ik hem om in een hok op het terrein te gaan wonen. In de twee dagen daarna heb ik zijn vertrouwen snel en volledig "gekocht". Ik kan echt alles met hem doen. Zelfs als ik ongeduldig word of zelfs boos, neemt hij het me niet kwalijk. Het kwam dus nooit bij me op dat deze uiterst knuffelige en aanhankelijke hond ook een donkere kant zou kunnen hebben. Helaas is dat wel zo, en Findus is zeker geen hond voor beginners. Ik wil de volledige waarheid vertellen: in het begin ging hij bezoekers die aandacht aan hem besteedden aanvallen, wat me totaal bang en geschrokken maakte! Sinds ik dit weet, zijn we er natuurlijk mee begonnen dit tegen te gaan. Ik wil benadrukken dat dit voortkomt uit zijn eigen onzekerheid. Mijn eerste reactie was: "Nou, zo is het nu eenmaal, ik krijg hem er wel doorheen!" Daar ben ik nog steeds stellig van overtuigd, en we zijn zelfs op een goed pad. En nogmaals, mijn huis met de vele bezoekers is ook voor hem een sleutel tot een gezin. Allereerst hebben we vastgesteld: Findus bijt maar één keer. Daarna is hij een vriend, niet meteen op dezelfde dag, maar als hij dat eenmaal is, is het voor altijd. Zelfs als hij iemand pas na maanden weer ziet, herkent hij die persoon en onthoudt hij die! Bij Findus moet men ook niet vergeten dat de menselijke "kameraad" de schuld moet krijgen van dit gedrag. In het begin deinsde hij ook voor mij terug als ik alleen maar mijn hand optilde, in de zekere verwachting van slagen. Het blijft belangrijk hem te laten begrijpen dat hem niets vervelends meer zal overkomen. In mijn fijne vriendenkring had ik herhaaldelijk gelegenheid om met Findus te oefenen. We hebben nu het punt bereikt waarop ik zijn deur mag openen en hij zelf naar zijn bezoeker toe kan werken, totdat hij er zin in heeft om aangeraakt te worden. Voor mij is Findus een ongelooflijk interessante hond en natuurlijk een van mijn grote favorieten. Hij daagt mijn hondenverstand steeds weer uit, en opnieuw merk ik dat je in de omgang met dieren nooit ophoudt met leren. Ik heb echter wel lastigere honden gehad dan hij die ook hun gezin hebben gevonden. Honden waarbij zelfs ik weken lang het hok alleen achteruit kon verlaten, en Findus is zeker geen zo'n lastige kandidaat! Hij is een "vechtknuffelaar", leergierig, liefdevol, loyaal en een absolute favoriet voor iedereen die zich een beetje wil verdiepen in hondengedrag. Findus in het groen
Origineel lezen (de)
Findus Findus ist wirklich nicht so ganz einfach zu beschreiben, deshalb habe ich mir auch etwas Zeit damit gelassen. Anfang letzten Jahres fand ich ihn vor meinem Tor: extrem eingeschüchtert und zurückhaltend, dünn und heruntergekommen. Ich schlich auf allen Vieren auf ihn zu, er schlich im selben Tempo weg von mir. Dennoch gelang es mir innerhalb nur einer Minute, ihn davon zu überzeugen, dass ich ihm nichts tun würde, und ich durfte ihn unterm Hals kraulen. Mithilfe einer Dose Futter überredete ich ihn, auf dem Grundstück in einen Zwinger einzuziehen. In den nächsten zwei Tagen hatte ich schnell und endgültig sein Vertrauen „ eingekauft“. Ich kann tatsächlich alles mit ihm machen. Auch wenn ich mal ungehalten oder gar böse werde, würde er mir das nicht verübeln. So kam ich tatsächlich nie auf die Idee, dass dieser extrem verschmuste und anhängliche Hund auch seine Schattenseiten haben könnte. Leider ist es aber so und Findus ist definitiv kein Anfängerhund. Ich will die ganze Wahrheit erzählen: Anfänglich ging er Besucher, die ihm ihre Aufmerksamkeit widmeten, richtig an, was mich total erschreckt und erschüttert hat! Seitdem ich das weiß, haben wir selbstverständlich begonnen, dagegen anzuarbeiten. Betonen möchte ich, dass dies aus seiner eigenen Unsicherheit heraus geschieht. Meine erste Reaktion war: „Dann ist das eben so, den krieg ich hin mit der Zeit! “ Davon bin ich nicht nur weiterhin felsenfest überzeugt, wir sind sogar auf einem guten Weg. Und wieder einmal ist mein Zuhause mit den vielen Besuchern auch für ihn ein Schlüssel zur Familie. Zunächst einmal stellten wir fest: Findus beißt nur ein Mal. Danach ist er ein Freund – das zwar nicht sofort am selben Tag, aber wenn, dann für immer. Selbst wenn er einen Menschen erst nach Monaten wiedersieht, erkennt er ihn wieder und erinnert sich! Auch bei Findus aber darf man nicht vergessen, dass hier der „Kamerad“ Mensch schuld sein muss an diesem Verhalten. Anfänglich zuckte er auch bei mir zurück, wenn ich nur die Hand hob und erwartete unweigerlich Prügel. Es bleibt weiter wichtig, ihm zu verstehen zu geben, dass ihm nichts Schlimmes mehr passiert. In meinem tollen Freundeskreis hatte ich immer wieder die Gelegenheit, mit Findus zu üben. Wir sind so weit, dass ich seine Tür öffnen darf und er sich selbst an seinen Besuch vorarbeiten darf, bis es ihm passt, angefasst zu werden. Für mich ist Findus ein wahnsinnig interessanter Hund und natürlich somit einer meiner großen Favoriten. Er fordert meinen Hundeverstand immer wieder aufs Neue, und wieder einmal merke ich, wie man im Umgang mit Tieren niemals auslernt. Ich hatte allerdings schon kompliziertere Hunde als ihn, die auch ihre Familie fanden. Hunde, bei denen auch ich wochenlang den Zwinger nur im Rückwärtsgang verließ , und so ein komplizierter Kandidat ist Findus definitiv nicht! Er ist ein Kampfschmuser und gelehrig, lieb und treu und ein absoluter Favorit für jeden, der sich in Sachen Hundeverhalten ein wenig bilden mag. Findus im Grünen
Gelist vorige maand
