Adoptuj Kinder
Mieszaniec · Nieznane
Przed tym, gdy Kinder (nazwany tak, ponieważ personel schroniska zauważył, że jego kolor przypominał mu czekoladę dla dzieci) trafił do schroniska zwierząt, miał trudne życie na ulicy. Długo czasu młody pies błąkał się wokół wsi, a było jasne, że ma trudności z życiem na ulicy. Kinder jest urodziwy, zdrowy i inteligentny. Jednak ktoś zniecierpliwił się na niego. Dodatkowo, prawdopodobnie Kinder miał złe doświadczenia na ulicy, być może nawet z poprzednim właścicielem. Na początku młody pies nie pozwalał nikomu zbliżyć się do siebie, desperacko opierał się, nawet z zębami, gdy praca schroniska próbowała prowadzić go do klatki i nasadzić mu szlufkę. Pisała nam następujące słowa: "Myślę, że chciał mi pokazać swoją frustrację. Ale nie zrozumiałam go wystarczająco dobrze, nie pojęłam, co próbuje mi powiedzieć. Próbował mi powiedzieć, żebym się zatrzymała. Gdy spróbowałam ponownie kilka tygodni później, zagrzytał we mnie, więc komunikował się lepiej i ja słuchałam i zrozumiałam: Nie jestem jeszcze gotowy. Nie mogę zaufać. Potrzebuję czasu." I właśnie to mu dała. Czas, cierpliwość i przyjazne uczucia. Wierzyła w Kindera i nie poddała się. Tygodniami później pojawia się zupełnie inny Kinder. Taki, który chętnie nosi szlufkę, bo wie, że oznacza to wspaniałą spacer z jego najlepszym przyjacielem, pracowniczką schroniska. Macha ogonem i dumnie porusza się naprzód, przedstawiając się fotografowi obok niej. Podczas spaceru nieustannie odwraca się do niej i pyta: "Jeszcze tu jesteś?" Tak, ona nadal jest tu. Ale wie, że jej czas nie wystarczy. Kinder potrzebuje więcej. Teraz potrzebuje domu z ludźmi, którzy rozumieją psy, którzy dadzą mu czas, cierpliwość i spokój, by mógł się przeobrazić. Bo cierpliwość to początek wszystkiego. I pewnie, zaufanie musi się rozwijać. A gdy Kinder wciąż eksploruje otoczenie, ta wspaniała kobieta formuluje w swojej głowie następujące słowa, które potem pisała nam: "Moje doświadczenie z nim jest takie, że jeśli go poprawnie zrozumiesz i traktujesz z szacunkiem i wytycznymi, może się stać chętnym, posłusznym i wiernym psem. Kinder jest jeszcze młody i ma dobre szanse z odpowiednimi ludźmi, by zostać wspaniałym członkiem rodziny, który odda dokładnie to, co mu zapowiadano." Mamy mocne przekonanie, że wśród ochotników zwierzęcych są szczególne osoby, które kontynuują to, co w dalekiej Hiszpanii zaczęła ta wspaniała ratowniczka zwierząt z Kindera.
Czytaj oryginał (de)
Bevor Kinder (er wurde so genannt, weil seine Farbe die Tierheimmitarbeiterinnen an Kinderschokolade erinnert) ins Tierheim kam, hatte er ein hartes Leben auf der Straße hinter sich. Lange Zeit streunte der noch junge Hund in einem Dorf herum und es war offensichtlich, dass er mit dem Leben auf der Straße nicht zurechtkam. Kinder ist bildhübsch, gesund und intelligent. Und doch war jemand seiner überdrüssig geworden.Erschwerend kam hinzu, dass Kinder auf der Straße, vermutlich auch bei seinem Vorbesitzer, schlechte Erfahrungen gemacht haben muss.Der junge Rüde lies anfangs niemanden an sich heran, wehrte sich verzweifelt, auch mit den Zähnen, als eine Mitarbeiterin des Tierheimes ihn in eine Box lotsen und ihm ein Geschirr anlegen wollte. Sie schrieb uns Folgendes: „Ich glaube, er wollte mir seine Frustration zeigen. Ich aber habe ihn nicht gut eingeschätzt, habe einfach nicht verstanden, was er mir damit sagen wollte. Dabei hat er doch versucht, mir zu sagen, ich solle mich zurückhalten. Als ich es ein paar Wochen später wieder versuchte, knurrte er mich an, also kommunizierte auch er besser und ich hörte zu und verstand ihn: Ich bin noch nicht so weit. Ich kann noch nicht vertrauen. Ich brauche Zeit.“Und genau das gab sie ihm. Zeit, Geduld und freundliche Zuwendung. Sie glaubte an Kinder und gab ihn nicht auf.Wochen später zeigt sich ein ganz anderer Kinder. Einer, der sich willig das Geschirr anziehen lässt, weil er weiß, dass es gleich los geht. Dass ein wunderbarer Spaziergang mit seiner besten Freundin, der Tierheimmitarbeiterin folgt. Schwanzwedelnd strebt er voran, präsentiert sich stolz, gemeinsam mit ihr, dem Fotografen. Beim Spaziergang dreht er sich immer wieder zu ihr um, fragt: „Bist Du noch da?“Ja, das ist sie noch. Doch sie weiß, dass ihre Zeit nicht ausreicht. Dass Kinder mehr braucht. Er braucht nun ein Zuhause mit Menschen, die die Hundesprache sprechen, ihn mit Zeit, Geduld und Gelassenheit ankommen lassen. Denn Geduld ist ja bekanntlich der Anfang von allem. Und Vertrauen natürlich. Das muss sich entwickeln.Und während Kinder noch die Umgebung erkundet, formuliert diese wundervolle Frau im Kopf folgende Worte, die sie uns später schreibt: „Meine Erfahrung mit ihm ist, dass er sich, wenn man ihn richtig versteht und mit Respekt und Führung behandelt, zu einem willigen, gehorsamen und loyalen Hund entwickeln kann. Kinder ist noch jung und hat mit den richtigen Menschen gute Chancen, ein wunderbares Familienmitglied zu werden, das genau das zurückgibt, was ihm zugesprochen wird.“Wir glauben fest daran, dass es unter den Tierfreunden da draußen, diesen besonderen Menschen gibt, der mit Kinder jenes fortsetzt, was diese wunderbare Tierschützerin im fernen Spanien begonnen hat.Von einer
Zarejestrowane 5 miesięcy temu
