Υιοθετήστε τον/την Kinder
Μεικτής φυλής · Άγνωστο
Πριν το Κίντερ (το ονόμα του έγινε έτσι γιατί το χρώμα του θύμιζε στο προσωπικό του φροντιστηρίου το παγωτό των παιδιών) έρθει στο φροντιστήριο ζώων, είχε μια δύσκολη ζωή στους δρόμους. Για μεγάλο χρονικό διάστημα, το νεαρό σκυλιό κυκλοφορούσε σε ένα χωριό, και ήταν φανερό ότι του απασχολούσε το ζωικό της δρόμου. Το Κίντερ είναι εντυπωσιακό, υγιές και εξυπνο. Ωστόσο, κάποιος είχε κουραστεί από αυτό. Με την προσθήκη, είναι πιθανό το Κίντερ να είχε κακές εμπειρίες στους δρόμους, με πιθανότητα ακόμα και από τον προηγούμενο ιδιοκτήτη του. Αρχικά, το νεαρό αρσενικό σκυλιό δεν θέλει να αφήσει κανέναν κοντά του, αντιστέκεται δραστικά, ακόμα και με τα δόντια του, όταν ένα μέλος του προσωπικού του φροντιστηρίου προσπαθεί να το οδηγήσει σε κατοικία και να του βάλει λωρίδα. Έγραψε σε εμάς τα εξής: «Πιστεύω ότι ήθελε να μου δείξει την θυμοσυγκεκριμένη του. Ωστόσο, δεν το κατάλαβα αρκετά καλά, δεν κατάλαβα τι προσπαθούσε να μου πει. Προσπαθούσε να μου πει να κρατηθώ. Όταν ξαναπροσπάθησα μερικές εβδομάδες αργότερα, με δάγκωσε, οπότε επικοινώνησε καλύτερα και τον άκουσα και κατάλαβα: Δεν είμαι έτοιμος ακόμα. Δεν μπορώ να έχω εμπιστοσύνη. Χρειάζομαι χρόνο.» Και αυτό ακριβώς του έδωσε. Χρόνος, υπομονή και φιλία. Πίστευε στο Κίντερ και δεν το άφησε. Μερικές εβδομάδες αργότερα, έρχεται ένας τελείως διαφορετικός Κίντερ. Ένας που εθελούσε να βάλει τη λωρίδα γιατί ξέρει ότι σημαίνει μια ωραία βόλτα με τον καλύτερό του φίλο, την εργαζόμενη του φροντιστηρίου. Κουνώντας το ουρά του, προχωρεί περήφανα, παρουσιάζοντας τον εαυτό του στο φωτογράφο, πλάι της. Κατά τη βόλτα, συνεχίζει να γυρνά προς αυτήν, ρωτώντας: «Είσαι ακόμα εδώ;» Ναι, είναι ακόμα εδώ. Ωστόσο, γνωρίζει ότι ο χρόνος της δεν είναι αρκετός. Ο Κίντερ χρειάζεται περισσότερα. Χρειάζεται ένα σπίτι με ανθρώπους που μιλούν σκύλο, που του δίνουν χρόνο, υπομονή και ηρεμία για να έρθει. Για την υπομονή είναι το ξεκίνημα όλων. Και φυσικά, η εμπιστοσύνη θα αναπτυχθεί. Καθώς το Κίντερ εξερευνά τα περιβάλλοντα, αυτή η θαυμάσια γυναίκα συνθέτει στο μυαλό της τις ακόλουθες λέξεις, τις οποίες αργότερα γράφει σε εμάς: «Η εμπειρία μου μαζί του είναι ότι, αν το καταλάβεις σωστά και το χειριστείς με σεβασμό και οδηγίες, μπορεί να αναπτυχθεί σε ένα θελούσιο, υπάκουο και πιστό σκυλί. Το Κίντερ είναι αindικός και έχει καλές πιθανότητες με τις σωστές ανθρώπους να γίνει ένα ωραίο μέλος οικογένειας που θα ξαναδώσει ακριβώς αυτό που του υποσχέθηκαν.» Πιστε
Διάβασε αρχικό (de)
Bevor Kinder (er wurde so genannt, weil seine Farbe die Tierheimmitarbeiterinnen an Kinderschokolade erinnert) ins Tierheim kam, hatte er ein hartes Leben auf der Straße hinter sich. Lange Zeit streunte der noch junge Hund in einem Dorf herum und es war offensichtlich, dass er mit dem Leben auf der Straße nicht zurechtkam. Kinder ist bildhübsch, gesund und intelligent. Und doch war jemand seiner überdrüssig geworden.Erschwerend kam hinzu, dass Kinder auf der Straße, vermutlich auch bei seinem Vorbesitzer, schlechte Erfahrungen gemacht haben muss.Der junge Rüde lies anfangs niemanden an sich heran, wehrte sich verzweifelt, auch mit den Zähnen, als eine Mitarbeiterin des Tierheimes ihn in eine Box lotsen und ihm ein Geschirr anlegen wollte. Sie schrieb uns Folgendes: „Ich glaube, er wollte mir seine Frustration zeigen. Ich aber habe ihn nicht gut eingeschätzt, habe einfach nicht verstanden, was er mir damit sagen wollte. Dabei hat er doch versucht, mir zu sagen, ich solle mich zurückhalten. Als ich es ein paar Wochen später wieder versuchte, knurrte er mich an, also kommunizierte auch er besser und ich hörte zu und verstand ihn: Ich bin noch nicht so weit. Ich kann noch nicht vertrauen. Ich brauche Zeit.“Und genau das gab sie ihm. Zeit, Geduld und freundliche Zuwendung. Sie glaubte an Kinder und gab ihn nicht auf.Wochen später zeigt sich ein ganz anderer Kinder. Einer, der sich willig das Geschirr anziehen lässt, weil er weiß, dass es gleich los geht. Dass ein wunderbarer Spaziergang mit seiner besten Freundin, der Tierheimmitarbeiterin folgt. Schwanzwedelnd strebt er voran, präsentiert sich stolz, gemeinsam mit ihr, dem Fotografen. Beim Spaziergang dreht er sich immer wieder zu ihr um, fragt: „Bist Du noch da?“Ja, das ist sie noch. Doch sie weiß, dass ihre Zeit nicht ausreicht. Dass Kinder mehr braucht. Er braucht nun ein Zuhause mit Menschen, die die Hundesprache sprechen, ihn mit Zeit, Geduld und Gelassenheit ankommen lassen. Denn Geduld ist ja bekanntlich der Anfang von allem. Und Vertrauen natürlich. Das muss sich entwickeln.Und während Kinder noch die Umgebung erkundet, formuliert diese wundervolle Frau im Kopf folgende Worte, die sie uns später schreibt: „Meine Erfahrung mit ihm ist, dass er sich, wenn man ihn richtig versteht und mit Respekt und Führung behandelt, zu einem willigen, gehorsamen und loyalen Hund entwickeln kann. Kinder ist noch jung und hat mit den richtigen Menschen gute Chancen, ein wunderbares Familienmitglied zu werden, das genau das zurückgibt, was ihm zugesprochen wird.“Wir glauben fest daran, dass es unter den Tierfreunden da draußen, diesen besonderen Menschen gibt, der mit Kinder jenes fortsetzt, was diese wunderbare Tierschützerin im fernen Spanien begonnen hat.Von einer
Καταχωρημένα πριν από 5 μήνες
