Adotar Karmelito

Raça mista · Desconhecido

Tradução disponível em breve.

Cześć, jestem Karmelito! Jestem młodym, choć już dorosłym kocurkiem, który trafił do schroniska 9 października 2026 roku z ul. Kossaka w Zabrzu. Przywiózł mnie pewien pan w transporterku, opowiadając, że musiał łapać mnie w piwnicy w rękawicach, bo podobno byłem agresywny. No cóż... chyba ktoś mnie troszeczkę źle zrozumiał! W Psitulu szybko okazało się, że z żadnego ze mnie groźnego tygrysa! Wręcz przeciwnie – jestem prawdziwą oazą spokoju i łagodności, a do tego ogromnym pieszczochem! Uwielbiam się przytulać, nadstawiać do głaskania i być blisko człowieka. Można mnie bez problemu brać na ręce, a wtedy robię coś, czemu naprawdę trudno się oprzeć – wtulam swój łepek w szyję opiekuna, jakbym chciał powiedzieć: „Przytul mnie jeszcze troszeczkę, dobrze?”. Nieco inaczej wygląda moja relacja z innymi kotami. Ich obecność budzi we mnie obawy, dlatego zdecydowanie lepiej czułbym się w spokojnym domku, w którym mógłbym być jedynym kocim mieszkańcem i mieć swojego człowieka na wyłączność.Muszę też przyznać, że bywam odrobinę wybredny przy miseczce. Nie wszystko trafia w mój wyrafinowany gust, ale spokojnie – z opiekunami udało nam się już dojść do porozumienia w kwestiach kulinarnych! Pięknie korzystam z kuwety, zostałem zaszczepiony, odrobaczony i zaczipowany. Do schroniska trafiłem już wykastrowany.Nie wiem, dlaczego znalazłem się w piwnicy i skąd wzięła się opinia o mojej agresji. Wiem natomiast, że najbardziej na świecie pragnę bliskości człowieka. Marzę o własnym domku, w którym będę mógł bez końca się przytulać, wtulać łepek w czyjeś ramiona i już nigdy nie martwić się o swoją przyszłość.Może to właśnie w Twoich ramionach odnajdę swoje miejsce na ziemi?

Listado semana passada