Adoptera Juliana
Podenco · Hon · Vuxen · 6 år
Översättning kommer snart.
December 2023, Fabienne's Diary: The Story of Juliana. Juliana is one of the many thousands of Podenco dogs abandoned by her owner, who knows not why. She managed to survive on the outskirts of an urbanization, not far from the Coin golf course. People began to bring her food daily, and she gradually established a place there, not only as a discarded hunting dog but also as an individual. People gradually became accustomed to her, and everyone who loved her brought her food. They could stroke her, but they left her to live on the street, which was always accompanied by supporters and opponents. There were those who liked it and, of course, people who found it annoying to see a stray dog in their gold parade. So the day came when we received a phone call asking if we could urgently take in this Podenco, not knowing what was really going on. Juliana was brought by an English couple, saying it was dangerous for her where she lived, and we took her in. But then it started. The people who fed her and had set up a little house for her wanted her back. We had no objections in principle once she was sterilized and chipped, that she would be safe if the death stations came by to pick her up. Because that was sure to happen after the complaints of those who did not want to see her presence. When we asked the people who cared for her if one of them would put her on their name, because that is what is required, we never heard from them again. And so this sweetheart, because that is what she still is, is with us. Waiting for that one savior. Juliana is still scared and uneasy in her new life. She will need a master who reintroduces her to the human world, in a family. She is incredibly sweet and wants to, but everything will take its time. She is definitely worth it, and more than that!
Läs original (nl)
December 2023, Dagboek van Fabienne: Het verhaal van Juliana. Juliana is een van de vele duizenden Podencootjes die gedumpt werd door haar baasje, God mag weten waarom. Ze wist te overleven aan de rand van een urbanisatie, niet ver van de golfbaan van Coin. Mensen begonnen haar dagelijks eten te brengen en zo wist zij daar stilaan een plekje te veroveren, niet alleen als weggegooid jachthondje maar ook als individu. Mensen waren stilaan gewoon aan haar en iedereen die haar lief had bracht eten. Ze konden haar strelen, maar lieten haar daar op straat een bestaan hebben, wat als altijd gepaard ging met voor- en tegenstanders. Er waren er die het goed vonden en er waren natuurlijk mensen die het ergerlijk vonden om een straathond te zien in hun gold parade. Dus kwam de dag dat wij een telefoontje kregen of wij dringend deze Podenco konden binnen nemen, niet wetende wat er eigenlijk speelde. Juliana werd gebracht door een Engels echtpaar zeggende dat het gevaarlijk was voor haar waar ze leefde, en wij namen haar binnen. Maar toen begon het. De mensen die haar eten gaven en een huisje hadden gezet wilden haar terug. Wij hadden daar in principe niets op tegen eens ze gesteriliseerd zou zijn en gechipt, dat ze veilig zou zijn indien de dodenstations langs zouden komen om haar op te pikken. Want dat ging zeker gebeuren na de klachten van degenen die niet op haar aanwezigheid wilden toezien. Toen we aan de mensen die haar verzorgden vroegen of een van hen haar op hun naam wilde zetten, want dat is nu eenmaal verplicht, hebben we nooit meer iemand gehoord. En zo is deze lieverd, want dat is ze nog altijd, bij ons. Wachtend op die ene redder. Juliana is nog bang en onwennig in haar nieuwe leven. Ze zal een baasje moeten hebben die haar weer introduceert in de mensenwereld, in een gezin. Ze is enorm lief en wil wel, maar alles zal zijn tijd vragen. Ze is het alleszins zeker waard, en meer dan dat!
Listade i dag
