Υιοθετήστε τον/την Balduin
Μεικτής φυλής · Αρσενικό · Παρθενούλα · 5 μήνες
Ζω σε ένα εγκαταλελειμμένο βιομηχανικό συγκρότημα στη Ρουμανία. Παλιότερα, υπήρχε ζωή εδώ - άνθρωποι ερχόντουσαν και έφευγαν, μηχανές λειτουργούσαν, υπήρχε θόρυβος και κίνηση. Σήμερα, τίποτα από όλα αυτά δεν υπάρχει. Μόνο εμείς οι σκύλοι έχουμε μείνει. Πολλοί από εμάς έχουμε βρει καταφύγιο ανάμεσα σε παλιά κτίρια, σπασμένες μηχανές και σκουριασμένα μηχανήματα. Ζούμε εδώ, όσο καλύτερα μπορούμε. Δεν είναι ένα όμορφο μέρος, αλλά είναι το μόνο μέρος που γνωρίζουμε. Αλλά τώρα, ακόμα και αυτό το τελευταίο καταφύγιο πρόκειται να εξαφανιστεί. Το συγκρότημα πρόκειται να κλείσει - και κανείς δεν ξέρει τι θα γίνει από εμάς. Ευτυχώς, υπάρχουν άνθρωποι που δεν μας ξεχνούν. Έρχονται, φέρνουν φαγητό και μας δίνουν κάτι που είναι αυτονόητο για τους άλλους: την ευκαιρία να ζήσουμε την επόμενη μέρα. Είμαστε ευγνώμονες για κάθε βοήθεια, αλλά βαθιά μέσα στην καρδιά μου, επιθυμώ περισσότερα. Επιθυμώ ένα μέρος όπου θα είμαι ασφαλής. Ένα ζεστό μέρος, σταθερή τροφή και πάνω από όλα ένα άτομο που δεν θα με διώξει ξανά. Ένα άτομο που θα μου δώσει χρόνο να αποκτήσω εμπιστοσύνη και θα μου δείξει ότι η ζωή ενός σκύλου μπορεί να είναι επίσης όμορφη. Δεν χρειάζομαι πολυτέλεια. Απλά χρειάζομαι μια ευκαιρία. Μια ευκαιρία να αφήσω πίσω μου τα εγκαταλελειμμένα τείχη και τελικά να φτάσω κάπου. Ίσως αυτό το άτομο να με περιμένει κάπου. Ίσως είστε εσείς; ❤️
Διάβασε αρχικό (de)
Mein Name ist Balduin - ich bin menschenbezogen und freundlich 🐾❤️ Ich lebe auf einem verlassenen Industriegelände in Rumänien. Früher war hier alles voller Leben – Menschen gingen ein und aus, Maschinen liefen, es war laut und geschäftig. Heute ist davon nichts mehr übrig. Nur wir Hunde sind geblieben. Zwischen alten Gebäuden, kaputten Anlagen und verrosteten Maschinen haben viele von uns Zuflucht gefunden. Hier leben wir, so gut wir können. Es ist kein schöner Ort, aber es ist der einzige Ort, den wir kennen. Doch nun soll auch dieser letzte Zufluchtsort verschwinden. Das Gelände wird geschlossen – und niemand weiß, was dann aus uns wird. Zum Glück gibt es Menschen, die uns nicht vergessen. Sie kommen, bringen Futter und schenken uns damit etwas, das für andere selbstverständlich ist: die Chance, den nächsten Tag zu erleben. Wir sind dankbar für jede Hilfe, aber tief in meinem Herzen wünsche ich mir mehr. Ich wünsche mir einen Ort, an dem ich sicher bin. Ein warmes Plätzchen, regelmäßiges Futter und vor allem einen Menschen, der mich nicht wieder wegschickt. Einen Menschen, der mir Zeit gibt, Vertrauen zu fassen und mir zeigt, dass ein Hundeleben auch schön sein kann. Ich brauche keinen Luxus. Ich brauche nur eine Chance. Eine Chance, die verlassenen Mauern hinter mir zu lassen und endlich irgendwo anzukommen. Vielleicht wartet irgendwo genau dieser Mensch auf mich. Vielleicht bist du es? ❤️
Καταχωρημένα προηγούμενος μήνας
