Υιοθετήστε τον/την Due muscoli in più per fare tenerezza
Μεικτής φυλής · Άγνωστο
Μια στρατηγική εξελικτική για να επικοινωνήσει καλύτερα με τους ανθρώπους Μια μελέτη που διεξήχθη από μια ομάδα Βρετανικών και Αμερικανικών ερευνητών και δημοσιεύθηκε στο PNAS υποδεικνύει ότι τα σκυλιά, σε αντίθεση με τους «ξαδέρφια» τους ίνδους, διαθέτουν ένα περιφρακτικό μύϊο που τους επιτρέπει να ανυψώσουν την εσωτερική φρύδι, επιτρέποντάς τους να εμφανιστούν με αυτό το «λυπημένο» έκφραση που μαλακώνει τους ανθρώπινους συντρόφους τους. Ωστόσο, η μελέτη πηγαίνει παραπέρα και εξετάζει το λόγο για αυτή τη διαφορά: και ο λόγος αναφέρεται στην κατοχύρωση, η οποία έχει μεταμορφώσει την ανατομία των μυών του προσώπου των σκύλων, επειδή ήταν λειτουργική για την οπτική επικοινωνία με τους ανθρώπους. Είναι ένας μύς που επιτρέπει την ισχυρή ανύψωση της εσωτερικής φρύδι και είναι παρόν στα σκυλιά αλλά όχι στους ίνδους, όπως δείχνουν τα δεδομένα συμπεριφοράς ότι τα σκυλιά παράγουν την κίνηση της φρύδις πολύ συχνότερα και με μεγαλύτερη ένταση από τους ίνδους. Είναι γνωστό ότι οι άνθρωποι προτιμούν τα σκυλιά που έχουν παιδικά χαρακτηριστικά, όπως ένα μεγάλο μέτωπο, μεγάλα μάτια και ούτω καθεξής: η εσωτερική ανύψωση της φρύδις κάνει τα μάτια να φαίνονται μεγαλύτερα και επομένως πιθανό να είναι πιο ελκυστικά για τους ανθρώπους. Μη μόνο αυτό, αλλά αυτή η εσωτερική ανύψωση της φρύδις μοιάζει επίσης με μια έκφραση του προσώπου που παράγει ο άνθρωπος όταν είναι λυπημένος και επομένως μπορεί να προκαλέσει, αποτελεσματικότερα, θαλασσινότητα και συμπάθεια. Έτσι, για να επιτύχει αυτές τις δεξιότητες συμπεριφοράς και να ενισχύσει τη σύνδεση με τους ανθρώπους το σκύλος έχει «εξελιχθεί» την ανατομία των μυών του προσώπου, ειδικοποιώντας δύο: το μυς retractor anguli oculi lateralis (RAOL) και το μυς levator anguli oculi medialis (LAOM): μια εξελικτική στρατηγική που έχει αποδειχθεί βέβαια επιτυχής!
Διάβασε αρχικό (it)
Una strategia evolutiva per comunicare meglio con gli umani Uno studio condotto da un team di ricercatori britannici e statunitensi e pubblicato su PNAS afferma che i cani, a differenza dei loro “cugini” lupi, hanno un muscolo facciale che consente di sollevare il sopracciglio interno, permettendo di assumere quell'espressione “triste” che fa intenerire i loro compagni umani. Ma lo studio va oltre e si spinge fino alla ricerca del motivo di questa diversità: e il motivo viene indicato nell'addomesticamento, che ha trasformato l'anatomia del muscolo facciale dei cani perché ciò era funzionale alla comunicazione visiva con gli esseri umani. Si tratta, infatti, di un muscolo che permette di sollevare intensamente il sopracciglio interno e che è presente nei cani ma non nei lupi, tant’è che i dati comportamentali dimostrano che i cani producono il movimento delle sopracciglia molto più spesso e con maggiore intensità rispetto ai lupi. E’ noto che gli esseri umani prediligono i cani che presentano caratteristiche da neonato, come la fronte spaziosa, gli occhi grandi e così via: l’innalzamento interno del sopracciglio fa appunto apparire gli occhi più grandi e quindi potenzialmente più attraenti per l'uomo. Non solo, ma questo sollevamento interno della fronte assomiglia anche a un movimento facciale che gli esseri umani producono quando sono tristi ed è pertanto in grado di provocare, con maggiore efficacia, tenerezza ed empatia. Dunque, per raggiungere queste abilità comportamentali ed intensificare il legame con l'uomo il cane ha “modificato” l’anatomia dei propri muscoli facciali, specializzandone due: il muscolo retractor anguli oculi lateralis (RAOL) e il muscolo levator anguli oculi medialis (LAOM): una strategia evolutiva che si è dimostrata sicuramente vincente!
Καταχωρημένα πριν από 4 μήνες
