Υιοθετήστε τον/την Moritz
Μεικτής φυλής · Αρσενικό · Παρθενούλα · 4 μήνες
Ο Μαξ και ο αδερφός του Μόριτς είναι δύο από τα μωρά σκυλιά που μας απασχολούν, και το τραγικό τους πεπρωμένο μιλά για πολλούς σκύλους στη Ρουμανία. Μπορούμε να ξαναγράψουμε μαζί την ιστορία τους; Γεννηθήκαν ως κουτάβια από μια προσεκτική, φοβική σκυλία στους δρόμους της Ρουμανίας, ένα από τα αδέρφια τους πέθανε, και επανειλημμένα βίωσαν να τους διώχνουν. Η μητέρα τους τους έμαθε από νωρίς να αποφεύγουν τους ανθρώπους, και αυτοί το ενσωμάτωσαν γρήγορα. Όταν τελικά πιάστηκαν για να στειρωθούν, ώστε η μητέρα τους να μην μπορεί πλέον να γεννήσει άλλα κουτάβια, κατανοητά παρέμειναν πολύ ντροπαλοί. Τώρα, περίπου ενάμισι χρονών, έχουν μεγαλώσει σε ευτυχισμένα, παιχνιδιάρικα κουτάβια, που ταιριάζουν καλά με άλλους σκύλους. Ωστόσο, δεν μπορούν ποτέ να ξεφορτωθούν εντελώς τον φόβο των ανθρώπων. Δεν είναι φοβικοί σκύλοι· παίζουν ευχάριστα γύρω μας, δείχνοντας ελάχιστο ενδιαφέρον για εμάς. Κατά καιρούς δείχνουν περιέργεια, πλησιάζουν και κοιτούν. Όταν όμως αλλάζουμε τη θέση μας, αμέσως μας θεωρούν ξανά τρομακτικούς, δείχνοντάς το δυνατά. Οι τοπικοί υπέρ των ζώων που τους γνωρίζουν και τους φροντίζουν καθημερινά μπορούν να τους αγγίξουν, κάτι που μας δίνει μεγάλη ελπίδα ότι θα εγκατασταθούν και σε ένα σπίτι και θα εμπιστευτούν την οικογένειά τους. Αυτό που χρειάζονται τα δύο είναι ένα σπίτι χωριστά το ένα από το άλλο, ιδανικά δίπλα σε έναν σίγουρο πρώτης φοράς σκύλο, που θα μπορέσει να τους δείξει ότι οι άνθρωποι είναι πραγματικά όμορφα πλάσματα. Χρειάζονται χρόνο και υπομονή, έμπειροι άνθρωποι χωρίς υψηλές προσδοκίες, που μπορούν να τους δείξουν πολύ αργά ότι αξίζει να μας ενταχθούν. Δεν ξέρουμε πόσο θα διαρκέσει αυτή η διαδικασία. Υποψιαζόμαστε ότι θα έχουν πάντα προβλήματα με νέους ανθρώπους, αλλά μπορούν να μάθουν και να θέλουν οι άνθρωποι να μην είναι τα τρομακτικά δίποδα πλάσματα που πάντα τους φάνηκαν. Τα δύο ανήκουν σε ένα ήσυχο σπίτι χωρίς παιδιά, με καλά περιφραγμένο κήπο, όπου μπορούν να μάθουν αργά και με τον δικό τους ρυθμό, αλλά με απαλή επιμονή, να εξερευνήσουν τον κόσμο μαζί με τους ανθρώπους τους. Έχουν βιώσει τόσα πολλά στη νεαρή ζωή τους, και ελπίζουμε πολύ γι' αυτά ότι η ιστορία τους δεν έχει γραφτεί ακόμα και ότι δεν θα αντιμετωπίσουν ένα μέλλον στο καταφύγιο.
Διάβασε αρχικό (de)
Max und sein Bruder Moritz sind zwei unserer Sorgenkinder, deren tragisches Schicksal stellvertretend für so viele Hunde in Rumäniens steht. Können wir gemeinsam ihre Geschichte neu schreiben? Die beiden wurden als Welpen einer vorsichtigen, ängstlichen Hündin in den Straßen Rumäniens geboren. Eins ihrer Geschwisterchen starb und sie machten immer wieder die Erfahrung, davongejagt zu werden. Ihre Mutter brachte ihnen früh bei, dass sie die Menschen meiden sollten und dies verinnerlichten sie schnell. Als sie endlich eingefangen werden konnten, damit ihre Mutter kastriert und dieses Leben weiteren Generationen von Welpen erspart werden konnten, zeigten sie sich verständlicherweise weiterhin sehr scheu. Mittlerweile sind sie ca. ein halbes Jahr alt und untereinander zu fröhlichen, verspielten Junghunden herangewachsen. Auch mit anderen Hunden verstehen sie sich gut. Die Scheu vor Menschen konnten sie jedoch nie ganz ablegen. Sie sind keine Angsthunde, tollen auch in unserer Anwesenheit fröhlich umher, zeigen aber kaum Interesse an uns. Gelegentlich sind sie neugierig, kommen näher heran und schauen. Ändern wir jedoch unsere Position, finden sie uns direkt wieder gruselig und tun dies lautstark kund. Die Tierschützerinnen vor Ort, die sie kennen und täglich betreuen, können sie anfassen, was uns große Hoffnung macht, dass die beiden sich auch in einem Zuhause einleben und in ihrer Familie Vertrauen fassen können. Was die beiden benötigen, ist ein Zuhause getrennt voneinander, idealerweise an der Seite eines souveränen Ersthundes, der ihnen zeigt, dass Menschen wirklich nette Geschöpfe sind. Sie benötigen Zeit und Geduld, erfahrene Menschen ohne große Ansprüche, die ihnen sehr langsam zeigen möchten, dass es sich lohnt, sich uns anzuschließen. Wie lange dieser Prozess dauern wird, wissen wir nicht. Wir vermuten, dass sie mit neuen Menschen immer Probleme haben werden, aber durchaus lernen können und wollen, dass Menschen nicht die gruseligen Zweibeiner sind, für die sie sie immer gehalten haben. Die beiden gehören in einen ruhigen Haushalt ohne Kinder, mit einem gut eingezäunten Garten, in dem sie langsam und in ihrem Tempo, aber mit sanftem Nachdruck lernen können, die Welt mit ihren Menschen zu erkunden. Sie haben so viel erlebt in ihren jungen Leben und wir wünschen uns sehr für sie, dass ihre Geschichte nicht jetzt schon geschrieben ist und sie nicht eine Zukunft im Shelter erwartet.
Καταχωρημένα πριν από 3 μήνες
