Υιοθετήστε τον/την Trixi
Μεικτής φυλής · Άγνωστο
Ο αδελφός μου Τιμυ και εγώ ζούμε εδώ στο φιλανθρωπικό κέντρο ζώων από την παιδική μας ηλικία. Λυπάμαστε πολύ που δεν έχουμε δει πολλά ακόμα από τον κόσμο. Αυτό που χάνουμε περισσότερο είναι ένα άνετο σπίτι με το δικό μας κρεβάτι για σκύλους, καθώς και άνθρωποι που μας αγαπούν και μας βλέπουν όχι μόνο ως ένα από τα πολλά σκύλια, αλλά ως «το» σκύλι. Το προσωπικό του φιλανθρωπικού κέντρου θα ήθελε να μας τοποθετήσει ξεχωριστά, το οποίο θα είναι πολύ δύσκολο για εμάς, αφού πάντα ήμασταν μαζί. Ζούμε τώρα μαζί σε ένα χώρο και υπάρχουν λόγοι γι' αυτό. Δυστυχώς, δεν μπορούμε να είμαστε μαζί με τα άλλα σκύλια, επειδή συμπεριφερόμαστε ιδιαίτερα κακά προς αυτά. Απότομος ίσως να είναι καλύτερη περιγραφή. Αλλά δεν έχουμε ποτέ μάθει να συμπεριφερόμαστε καλά και πάντα ήμασταν αυτοί που είμαστε. Μαζί, είμαστε πολύ ισχυροί, σχεδόν όπως ένα μικρό συμμοριακό. Αλλά αν είμαι ειλικρινής, θα είναι πιθανό να είναι καλύτερο για κάθε έναν από εμάς να έχει το δικό του σπίτι και να μην υπάρχει ήδη «ένας άλλος σκύλος» να μας περιμένει εκεί. Να είμαι ένας πρίγκιπας στο δικό μου σπίτι θα ήταν πολύ μεγάλο. Θα ήταν τρομακτικό αν το μέλλον μου σπίτι έχει επίσης ένα κρεβάτι για σκύλους για να πέσω σε αυτό όταν είμαι κουρασμένος. Δεν ξέρω ακόμα πώς αισθάνομαι αυτό. Παράλληλα, θα ήμουν ο πιο ευτυχισμένος σκύλος αν έχω ποτέ το δικό μου κρεβάτι για σκύλους για να ξεκουραστώ. Οι άνθρωποι εδώ στο φιλανθρωπικό κέντρο είναι πολύ καλοί· μας χαϊδεύουν όταν έχουν χρόνο για μένα. Ευτυχώς, δεν υπάρχει πολύ «καλός χρόνος» εδώ, αλλά όταν κάποιος έχει χρόνο για μένα, το απολαμβάνω πολύ. Αγαπάω να με χαϊδεύουν, είτε από γυναίκα είτε από άντρα. Αρκεί να με προσέξουν καθόλου. Ευτυχώς, έχω και εγώ πάθει τη λεισμανίαση, όπως και ο αδελφός μου. Δεν την έχω τόσο δυσκολευτικά όσο ο αδελφός μου, με λίγο χαμηλότερες τιμές, αλλά επίσης θεραπεύομαι με αλλοπουρινόλη και περνώ τώρα από ένα τετραμηνές πρόγραμμα με σιρόπι Leishguard. Επομένως, φοβάμαι πως θα πρέπει να φέρω τη μικρή μου τσάντα με τα φάρμακα. Θα ήθελα να είναι διαφορετικά…
Διάβασε αρχικό (de)
Mein Bruder Timy und ich leben seit Welpenalter hier im Tierheim. Wir haben von der Welt leider noch nicht so viel gesehen. Vor allem fehlt uns eines: Ein behagliches Zuhause mit einem eigenem Körbchen, sowie Menschen die uns lieb haben und für die wir nicht einer von vielen Hunden sind, sondern genau „der“ Hund. Die Menschen vom Tierheim würden uns gerne getrennt voneinander vermitteln, was wahrscheinlich ziemlich hart werden wird für uns, da wir schon immer zusammen sind. Wir leben auch hier derzeit zu zweit gemeinsam in einem Zwinger, und das hat auch seinen Grund. Leider können wir nicht mit den anderen Hunden zusammen sein, weil wir uns ihnen gegenüber ziemlich unmöglich verhalten. Aggressiv trifft es vielleicht auch. Aber hey, wir haben es nie gelernt, uns zu benehmen und hatten von Anfang an halt nur uns. Gemeinsam sind wir richtig stark, fast schon eine kleine Gang. Aber wenn ich ehrlich bin, dann wird es wohl besser sein, wenn jeder ein eigenes Zuhause bekommt und dort nicht schon ein Ersthund auf uns wartet. Einmal im Leben Prinz sein im eigenen Zuhause, das wäre schon echt toll. Neben dem eigenen Körbchen wäre es super, wenn die Menschen in meinem zukünftigen Zuhause liebevoll konsequent mit mir sind, denn ich muss wahrscheinlich noch echt viel lernen und aufholen. Gerade auch in Bezug zu anderen Hunden, falls wir auf unseren Spaziergängen mal welche treffen sollten. Ob ich zu einem anderen Hund, als zu meinem Bruder, jemals eine Freundschaft aufbauen kann, kann ich euch noch nicht versprechen, aber vielleicht können wir gemeinsam daran arbeiten. Übrigens wäre ich der glücklichste Hund, wenn ich einmal im Leben ein eigenes Körbchen haben könnte, in das ich mich fallen lassen kann, wenn ich müde bin. Das kenne ich nämlich noch überhaupt nicht. Menschen finde ich übrigens echt toll, bei denen bekommt man Streicheleinheiten, wenn sie mal Zeit für einen haben. Hier im Tierheim ist vom Gut Zeit leider nicht so viel übrig, aber wenn dann mal jemand Zeit für mich hat, genieße ich das sehr. Ich liebe es, wenn ich gekuschelt werde, egal ob von weiblichen oder männlichen Menschen. Hauptsache, ich werde überhaupt beachtet. Leider hat auch mich die Leishmaniose erwischt, so wie meinen Bruder auch. Ich habe diese Krankheit nicht ganz so schlimm und etwas niedrigere Werte als mein Bruder, doch auch ich werde mit Allopurinol behandelt und bekomme derzeit viermal im Jahr eine Kur mit Leishguard-Sirup. Also das Köfferchen bringe ich leider mit. Ich hätte es auch gerne anders…
Καταχωρημένα πριν από 5 μήνες
