Adoptoi Demiś
Rasvahybridi · Mies · Aikuinen · 5 vuotta
Demiśin kaltaisilla koirilla on vaikeaa – liian nuoret, liian kauniit ja liian puhtaita rotuja. Mitä hän kirjoittaa, kysytään. Eikö se ole etu! Todellakin, tällainen koira on kaikkien haluama, mutta harvat ovat sille sopivia. Demisia epäonnistui jo kaksi kertaa ihmisen kanssa – ensin perhe, joka osti pienen, ihastuttavan karvapallon, jota ei osannut hoitaa. 1,5-vuotiaana Demiś joutui löytämään uuden kodin. Ja koska hän on, kuten ensimmäisessä lauseessa sanottiin, nuori, kaunis ja puhtaasta rodusta, joukko ihmisiä vastasi hänen kutsuunsa. Useimmat soittajista eivät edes lukenut adoptioilmoitusta, jossa kerroimme selvästi: Demiś on purrut jo kerran. Leikissä ei kovin voimakkaasti, mutta aina. Hän ei sovi kotiin, jossa on muita eläimiä. Hän ei sovi lapsille. Emme anna häntä tarhalle tai ketjulle. Koira tarvitsee paljon liikuntaa, mutta ei pelkästään juoksua ja lenkkejä – myös haju- ja mielityötä. Kyllä, se vaatii aikaa, omistautumista ja johdonmukaisuutta, sillä kuten jokainen paimen on fiksu, hänen antaminen ”vapaaseen käyttöön” on huono ajatus. Ja tässä olemme perheen numero kahdessa, joka valittiin joukosta innokkaita hakijoita. Oli muutamia adoptio-tapaamisia. Perhe näytti ymmärtävän Demiśin tarpeet hyvin, ja hän tykkäsi heistä nopeasti. Valitettavasti kaksi kuukautta adoptoinnin jälkeen soitto – vie hänet takaisin, hän puri minua, ja halusin vain rapsuttaa häntä... Demiś saapui eläinsuojeluun, ja kuonon poistamisen jälkeen selvisi, että hänen kaulansa oli vammautunut, verestävä ja vanhojen haavojen peitossa. Kuonolla oli piilotettu piikki sen alla, joten sitä ei näkynyt ulkopuolelta, ja se oli tiukasti kiinni, piikit syöksyivät hänen kehoonsa... Uusi perhe, joka lupasi tehdä töitä koiran kanssa ja kouluttaa häntä, lähetti hänet pikaisesti poliisikouluun muutaman viikon ajaksi sen sijaan, että olisi kouluttanut ja rakentanut suhdetta. Koira asui yksin, he asuivat yksin, jonkun muun piti tehdä kaikki työt. Miksi Demiś puri taas palattuaan ”kotiin”? Tiedämme vain suhteen ”huoltaja”—minä en tehnyt mitään, halusin vain rapsuttaa häntä. Ehkä Demiś rapsutettiin hänelle kipeää kaulaa, joka oli yksi iso haava? Emme ikinä saa tietoa. Loppujen lopuksi kyse oli huonosta koirasta, ei huonosta ihmisestä. Demiś palasi eläinsuojeluun vetäytyneenä eläimenä, ilmoitamme hänestä vasta nyt, koska meidän piti rakentaa hänen luottamuksensa alusta lähtien. Tarjosimme adoptiota iloiselle, kiharat koiralle, joka toki oli hieman levoton, vaati järjestelyä ja työtä, mutta oli myös erittäin avoin ihmisille. Otimme koiran, joka oli masentunut, joka ei antanut kenellekään laittaa kuonon päälle, joka karkasi, kun yritettiin rapsuttaa häntä. Onneksi se on ohitse, Demiś sai ilonsa takaisin, lenkeillä kannoissaan keppejä (mitä isommat, sitä parempi!), juoksemassa pallon perässä. Hänen silmiinsä ilmestyi säihky: mihin hullutuksiin ryhtyä, rakas? Aloimme hiljalleen etsiä hänelle kotia, mutta toistamme taas: Demiś on KOIRA VAIN kokeneelle, johdonmukaiselle, hallitsevalle, aktiiviselle henkilölle, joka tuntee paimenkoirien psyyken. Hän asui aiemmin nartun kanssa, mutta tällä hetkellä emme anna häntä kotiin, jossa on muita eläimiä – liian innoissaan niistä, nämä suhteet pitää rakentaa hitaasti ja huolella, mikä on vaikeaa tarhoissa. Emme anna häntä kotiin, jossa on pieniä lapsia. Emme anna häntä talon vahtiin. Demiś on iloinen, hieman ”kömpelö” koira, joka opettelee edelleen elämään ja käsittelemään tunteita, jotka kasvavat jokaisessa koirassa eläinsuojelussa. Ennen kuin soitat meille: pyydämme, mieti, oletko se perhe, jota etsimme, pystyttekö hoidon kanssa. Demiś on kaunis ja fiksu – mutta hän on myös vammautunut koira. Toivomme, viimeksi.
Lue alkuperäinen (pl)
Psy takie jak on mają przechlapane - nie dość, że młody, nie dość, że piękny, to jeszcze rasowy. Co ona wypisuje, spytacie. Przecież to same zalety! No właśnie, takiego psa chcą wszyscy, ale mało kto się do tego nadaje. Demisia już dwa razy zawiódł człowiek - najpierw rodzina, która kupiła małą, rozkoszną kuleczkę, z wychowaniem której sobie nie poradziła. Demiś w wieku 1,5 roku musiał szukać nowego domu. A ponieważ, jak w pierwszym zdaniu, jest młody, piękny i rasowy, zgłosiły się po niego tłumy. Większość dzwoniących osób nawet nie doczytała ogłoszenia adopcyjnego, w którym wyraźnie pisaliśmy: Demiś już raz kogoś ugryzł. W zabawie, nie mocno, ale zawsze. Nie nadaje się do domu z innymi zwierzętami. Nie nadaje się do dzieci. Nie oddamy go do kojca ani tym bardziej na łańcuch. Pies potrzebuje dużo ruchu, ale nie tylko wybiegania się i spacerów - również pracy węchowej i umysłowej. Tak, to wymaga czasu, poświecenia i konsekwencji, bo jak każdy owczarek- jest mądry i pozwolenie mu „na wszystko” jest złym pomysłem. I tu dochodzimy do rodziny numer dwa, wyłowionej z tłumu innych chętnych. Spotkań adopcyjnych było kilka. Rodzina wydawała się świetnie rozumieć potrzeby Demiś, a on szybko ich polubił. Niestety, dwa miesiące po adopcji telefon- zabierajcie go, ugryzł mnie, a ja tylko chciałem go pogłaskać… Demiś przyjechał do schroniska, po zdjęciu obroży okazało się, że szyję ma poranioną, w świeżej krwi i starych strupach. Obroża miała pod spodem wszytą kolczatkę, tak, by na zewnątrz nie było jej widać, zapięta była ciasno, kolce wbijały się w jego ciało… Nowa rodzina, która obiecywała pracę z psem i szkolenie, zamiast z nim trenować i budować relację, zaraz po adopcji oddała go do szkoły policyjnej na kilka tygodni. Pies mieszkał osobno, oni osobno, ktoś inny miał za nich wykonać całą pracę. Dlaczego po powrocie do „domu” Demiś ugryzł? Znamy tylko relację „opiekuna”- nic nie zrobiłem, chciałem go tylko pogłaskać. A może Demiś został pogłaskany po szyi, która go bolała, bo była jedną wielką raną? Tego już się nie dowiemy. Przecież wiadomo, zawinił zły pies, nie człowiek. Demiś wrócił do schroniska jako wycofane zwierzę, ogłaszamy go dopiero dziś, bo przez cały ten czas musieliśmy od początku zdobywać jego zaufanie. Oddawaliśmy do adopcji wesołego, zakręconego psa, który był owszem, niesforny, wymagał ułożenia i pracy, ale był też bardzo nastawiony na człowieka. Odebraliśmy psa zgnębionego, który nie dawał sobie założyć obroży, uciekał, gdy próbowaliśmy go pogłaskać. Na szczęście to już minęło, Demiś odzyskał radość, na spacerach swawoli, nosi patyki (im większe tym lepsze!), niezmordowanie biega za piłką. W jego oczach pojawiły się iskierki: co by tu narozrabiać, drodzy moi? Powoli zaczynamy mu szukać domu, ale jeszcze raz powtarzamy: Demiś to pies TYLKO dla osoby doświadczonej, konsekwentnej, opanowanej, lubiącej ruch i znającej psychikę owczarków. Kiedyś mieszkał z suczką, ale na ten moment nie oddamy go do domu z innymi zwierzętami - za bardzo się nimi ekscytuje, te relacje należy układać powoli i z rozwagą, o co w warunkach schroniskowych jest trudno. Nie oddamy go do domu z małymi dziećmi. Nie oddamy go do pilnowania posesji. Demiś to wesoły, trochę jeszcze „głupkowaty” psiak, który wciąż uczy się życia i radzenia sobie z emocjami, które w schronisku narastają w każdym psie. Zanim państwo do nas zadzwonicie: proszę, zastanówcie się, czy na pewno jesteście rodziną, której szukamy, czy dacie sobie z nim radę. Demiś jest piękny i mądry - ale jest też psem skrzywdzonym. Mamy nadzieje, po raz ostatni.
Listattu 2 kuukautta sitten
