Υιοθετήστε τον/την Demiś
Μεικτής φυλής · Αρσενικό · Ενήλικας · 5 έτη
Οι σκύλοι όπως η Δέμις τα περνούν δύσκολα—πολύ νέοι, πολύ όμορφοι και πολύ καθαρόαιμοι. Τι γράφει αυτή; Μήπως δεν είναι αυτό ένα πλεονέκτημα; Πράγματι, ένας τέτοιος σκύλος είναι επιθυμητός από όλους, αλλά λίγοι είναι κατάλληλοι γι' αυτόν. Η Δέμις έχασε ήδη δύο φορές με ανθρώπους—πρώτα μια οικογένεια που αγόρασε ένα μικρό, αξιολάτρευτο μπαλάκι τρίχας, το οποίο δεν μπόρεσε να χειριστεί. Στα 1,5 χρόνια, η Δέμις χρειάστηκε να βρει ένα νέο σπίτι. Και επειδή, όπως στην πρώτη πρόταση, είναι νέος, όμορφος και καθαρόαιμος, πλήθος ανθρώπων ανταποκρίθηκε στην πρόσκλησή του. Οι περισσότεροι από τους κλήστες δεν διάβασαν καν την ανακοίνωση υιοθεσίας, όπου γράφαμε ξεκάθαρα: Η Δέμις έχει δαγκώσει ήδη κάποιον μία φορά. Στο παιχνίδι, όχι δυνατά, αλλά πάντα. Δεν είναι κατάλληλος για σπίτι με άλλα ζώα. Δεν είναι κατάλληλος για παιδιά. Δεν θα τον δώσουμε σε καταφύγιο με κυνηγιάρηδες ή σε αλυσίδα. Ο σκύλος χρειάζεται πολλή κίνηση, όχι μόνο τρέξιμο και βόλτες—αλλά και εργασία με τη μυρωδιά και εγκεφαλική εργασία. Ναι, αυτό απαιτεί χρόνο, αφοσίωση και συνέπεια, γιατί όπως κάθε κτηνοτρόφος είναι έξυπνος, το να του δοθεί «ελεύθερο χέρι» είναι κακή ιδέα. Και εδώ φτάνουμε στη δεύτερη οικογένεια, που επιλέχθηκε από το πλήθος των επιθυμητών. Υπήρξαν μερικές συναντήσεις για υιοθεσία. Η οικογένεια φάνηκε να καταλαβαίνει καλά τις ανάγκες της Δέμις, και αυτή της αρέσει γρήγορα. Δυστυχώς, δύο μήνες μετά την υιοθεσία, ήρθε το τηλεφώνημα—πάρτε τον πίσω, με δάγκωσε, και εγώ απλώς ήθελα να τον χαϊδέψω... Η Δέμις έφτασε στο καταφύγιο ζώων, και μετά την αφαίρεση του μάσκαρου αποκαλύφθηκε ότι το λαιμό του ήταν τραυματισμένος, με αίματα ακόμα και με παλιές κρούστες. Το μάσκαρο είχε ένα κρυμμένο αγκίστρι κάτω, οπότε δεν ήταν ορατό από έξω, και ήταν σφιχτά σφιγμένο, με τα αγκίστρια να βάζουν βαθιά στο σώμα του... Η νέα οικογένεια, που υποσχέθηκε να δουλέψει με τον σκύλο και να τον εκπαιδεύσει, αντί να εκπαιδεύσει και να χτίσει μια σχέση, τον έστειλε αμέσως σε σχολή αστυνομίας για μερικές εβδομάδες. Ο σκύλος ζούσε μόνος, ζούσαν μόνοι, κάποιος άλλος έπρεπε να κάνει όλη τη δουλειά. Γιατί η Δέμις δάγκωσε ξανά όταν επέστρεψε στο «σπίτι»; Ξέρουμε μόνο τη σχέση «φροντιστής»—δεν έκανα τίποτα, απλώς ήθελα να τον χαϊδέψω. Ίσως η Δέμις χαϊδεύτηκε στον πόνο του λαιμού του, που ήταν μια μεγάλη πληγή; Δεν θα το μάθουμε ποτέ. Άλλωστε, ήταν ένας κακός σκύλος, όχι ένας κακός άνθρωπος. Η Δέμις επέστρεψε στο καταφύγιο ζώων ως ένα απομονωμένο ζώο, τον ανακοινώνουμε μόνο σήμερα επειδή χρειάστηκε να ξαναχτίσουμε την εμπιστοσύνη του από την αρχή. Προσφέραμε την υιοθεσία ενός χαρούμενου, κουρελιασμένου σκύλου που, ναι, ήταν λίγο ατίθασος, χρειαζόταν διαμόρφωση και δουλειά, αλλά ήταν και πολύ ανοιχτός στους ανθρώπους. Πήραμε ένα σκύλο που ήταν αποθαρρυμένος, που δεν άφηνε κανέναν να του βάλει μάσκαρο, που έφευγε όταν προσπαθούσαν να τον χαϊδέψουν. Ευτυχώς, αυτό πέρασε, η Δέμις ξαναβρήκε τη χαρά της, στις βόλτες, κουβαλώντας ξύλα (όσο μεγαλύτερα, τόσο καλύτερα!), τρέχοντας πίσω από μπάλες. Φωτάκια άρχισαν να ανάβουν στα μάτια του: τι κακομαθημένος θα κάνω, αγάπη μου; Αρχίζουμε σιγά-σιγά να ψάχνουμε σπίτι για αυτόν, αλλά για άλλη μια φορά επαναλαμβάνουμε: η Δέμις είναι ένας σκύλος ΜΟΝΟ για έναν έμπειρο, συνεπή, ελεγχόμενο, δραστήριο άνθρωπο που γνωρίζει την ψυχολογία των κτηνοτρόφων. Ζούσε με μια σκυλίτσα, αλλά αυτή τη στιγμή, δεν θα τον δώσουμε σε σπίτι με άλλα ζώα—πολύ ενθουσιασμένος από αυτά, αυτές οι σχέσεις πρέπει να χτίζονται σιγά-σιγά και με προσοχή, κάτι που είναι δύσκολο στα καταφύγια. Δεν θα τον δώσουμε σε σπίτι με μικρά παιδιά. Δεν θα τον δώσουμε να φυλάει το σπίτι. Η Δέμις είναι ένας χαρούμενος, λίγο «αδέξιος» σκύλος που μαθαίνει ακόμα να ζει και να αντιμετωπίζει τα συναισθήματα που αναπτύσσονται σε κάθε σκύλο στο καταφύγιο ζώων. Πριν μας πάρετε τηλέφωνο: παρακαλώ, σκεφτείτε αν είστε η οικογένεια που ψάχνουμε, αν μπορείτε να τον χειριστείτε. Η Δέμις είναι όμορφη και έξυπνη—αλλά είναι και ένας τραυματισμένος σκύλος. Ελπίζουμε, για τελευταία φορά.
Διάβασε αρχικό (pl)
Psy takie jak on mają przechlapane - nie dość, że młody, nie dość, że piękny, to jeszcze rasowy. Co ona wypisuje, spytacie. Przecież to same zalety! No właśnie, takiego psa chcą wszyscy, ale mało kto się do tego nadaje. Demisia już dwa razy zawiódł człowiek - najpierw rodzina, która kupiła małą, rozkoszną kuleczkę, z wychowaniem której sobie nie poradziła. Demiś w wieku 1,5 roku musiał szukać nowego domu. A ponieważ, jak w pierwszym zdaniu, jest młody, piękny i rasowy, zgłosiły się po niego tłumy. Większość dzwoniących osób nawet nie doczytała ogłoszenia adopcyjnego, w którym wyraźnie pisaliśmy: Demiś już raz kogoś ugryzł. W zabawie, nie mocno, ale zawsze. Nie nadaje się do domu z innymi zwierzętami. Nie nadaje się do dzieci. Nie oddamy go do kojca ani tym bardziej na łańcuch. Pies potrzebuje dużo ruchu, ale nie tylko wybiegania się i spacerów - również pracy węchowej i umysłowej. Tak, to wymaga czasu, poświecenia i konsekwencji, bo jak każdy owczarek- jest mądry i pozwolenie mu „na wszystko” jest złym pomysłem. I tu dochodzimy do rodziny numer dwa, wyłowionej z tłumu innych chętnych. Spotkań adopcyjnych było kilka. Rodzina wydawała się świetnie rozumieć potrzeby Demiś, a on szybko ich polubił. Niestety, dwa miesiące po adopcji telefon- zabierajcie go, ugryzł mnie, a ja tylko chciałem go pogłaskać… Demiś przyjechał do schroniska, po zdjęciu obroży okazało się, że szyję ma poranioną, w świeżej krwi i starych strupach. Obroża miała pod spodem wszytą kolczatkę, tak, by na zewnątrz nie było jej widać, zapięta była ciasno, kolce wbijały się w jego ciało… Nowa rodzina, która obiecywała pracę z psem i szkolenie, zamiast z nim trenować i budować relację, zaraz po adopcji oddała go do szkoły policyjnej na kilka tygodni. Pies mieszkał osobno, oni osobno, ktoś inny miał za nich wykonać całą pracę. Dlaczego po powrocie do „domu” Demiś ugryzł? Znamy tylko relację „opiekuna”- nic nie zrobiłem, chciałem go tylko pogłaskać. A może Demiś został pogłaskany po szyi, która go bolała, bo była jedną wielką raną? Tego już się nie dowiemy. Przecież wiadomo, zawinił zły pies, nie człowiek. Demiś wrócił do schroniska jako wycofane zwierzę, ogłaszamy go dopiero dziś, bo przez cały ten czas musieliśmy od początku zdobywać jego zaufanie. Oddawaliśmy do adopcji wesołego, zakręconego psa, który był owszem, niesforny, wymagał ułożenia i pracy, ale był też bardzo nastawiony na człowieka. Odebraliśmy psa zgnębionego, który nie dawał sobie założyć obroży, uciekał, gdy próbowaliśmy go pogłaskać. Na szczęście to już minęło, Demiś odzyskał radość, na spacerach swawoli, nosi patyki (im większe tym lepsze!), niezmordowanie biega za piłką. W jego oczach pojawiły się iskierki: co by tu narozrabiać, drodzy moi? Powoli zaczynamy mu szukać domu, ale jeszcze raz powtarzamy: Demiś to pies TYLKO dla osoby doświadczonej, konsekwentnej, opanowanej, lubiącej ruch i znającej psychikę owczarków. Kiedyś mieszkał z suczką, ale na ten moment nie oddamy go do domu z innymi zwierzętami - za bardzo się nimi ekscytuje, te relacje należy układać powoli i z rozwagą, o co w warunkach schroniskowych jest trudno. Nie oddamy go do domu z małymi dziećmi. Nie oddamy go do pilnowania posesji. Demiś to wesoły, trochę jeszcze „głupkowaty” psiak, który wciąż uczy się życia i radzenia sobie z emocjami, które w schronisku narastają w każdym psie. Zanim państwo do nas zadzwonicie: proszę, zastanówcie się, czy na pewno jesteście rodziną, której szukamy, czy dacie sobie z nim radę. Demiś jest piękny i mądry - ale jest też psem skrzywdzonym. Mamy nadzieje, po raz ostatni.
Καταχωρημένα πριν από 2 μήνες
