FLAPPY adopteren
Kruisbried · Mannelijk · Volwassen · 4 jaren
“Bijna Drie Jaar Wachten… Tel ik Niet Voor Iemand?” Ontmoet Flappy. Bijna vijf jaar oud. Middelgrote grootte. Kruisbouw. Mannelijk. En stil ongewoon. Flappy kwam in september 2022 aan. Hij was ongeveer een jaar oud. Hij is bijna vijf. Hij is zwart – een kleur die vaak over het hoofd wordt gezien – en hij heeft meer dan drie en een half jaar rustig gewacht in een kooi terwijl nieuwe honden aankomen, worden gefotografeerd, gekozen en vertrekken. Dat betekent dat bijna zijn hele volwassen leven in kooien is doorgebracht. Meer dan drie en een half jaar van hetzelfde routine. Meer dan drie en een half jaar van dezelfde betonnen lopen. Meer dan drie en een half jaar van het zien van honden die aankomen, worden gefotografeerd, worden gekozen... en vertrekken. Meer dan drie en een half jaar van nieuwe buren die naast hem komen – bang, hoopvol, lawaaiig, opgewonden – en daarna verdwijnen naar hun eigen huizen. En Flappy blijft. Hetzelfde vier wandelingen per week. Hetzelfde terugkeren naar zijn ruimte. Hetzelfde wachten. Tijdens deze periode hield hij zich laag. Niet omdat hij geen persoonlijkheid heeft. Niet omdat hij er niet om geeft. Maar omdat het langdurig leven in een kooi een rustige soort stress creëert die nooit volledig ophoudt. Op wandelingen zie je dat duidelijk. Hij maakt zich onzichtbaar. Hij reageert niet op katten. Hij neemt andere honden niet waar. Hij loopt mensen niet tegemoet. Hij eist geen aandacht. Hij loopt gewoon – vast, neutraal, beheerst. Dit is geen onverschilligheid. Het is chronische, lage stress. Als stress het achtergrondgeluid van het leven wordt, worden sommige honden luid. Sommige worden reactief. Flappy werd klein. Hij houdt zich voor zichzelf. Hij neemt geen ruimte in. Hij stoorde niet. Hij vraagt niet. En omdat hij niet hardop signaleren, reageren ook andere honden niet op hem. Geen uitnodigingen. Geen speelse duwtjes. Geen “hallo”. Hij beweegt door de wereld als een schaduw. Dat betekent dat hij een vreemdzaam eenzaam leven leidt – zelfs als hij omringd is door andere honden. Flappy heeft ook Leishmania. Het kan gemakkelijk worden geregeld met een dagelijkse medicatie, en hij is volledig gezond – zonder enige leishmania-gerelateerde problemen. Maar hij is niet zijn diagnose. En hij is niet zijn kleur. Ja – Flappy is zwart. En zoals veel van jullie weten, zijn zwarte honden traditioneel moeilijker te vinden. Vaak over het hoofd gezien, zelfs als ze perfect zijn. Misschien daarom, ondanks al zijn geweldige eigenschappen, scrollen mensen hem voorbij terwijl ze op zoek zijn naar "nieuwe honden" – helder, opvallend, nieuwe aankomsten die de aandacht trekken. Hij is een hond die rustig heeft meegewerkt met jaren van kooilifestyle zonder iets in ruil te vragen. Onze schuilplaats is nooit bedoeld geweest als een langdurig thuis. Het is een refuge. Een plek om fysiek te herstellen. Om veilig te zijn. Maar het was nooit bedoeld als een levenslang vonnis. Honden bloeien niet langdurig in kooien. Ze lijden er onder. Flappy heeft prachtig geleden. Hij veroorzaakt geen problemen. Hij past zich aan de achtergrond. Hij overleeft. En die overleving is precies wat hem makkelijk maakt om over te slaan. Maar hier is wat ik met absolute zekerheid geloof: De dag dat Flappy besef dat hij is gekozen – echt gekozen – hoeft hij niet langer onzichtbaar te zijn. Wanneer een hond lang genoeg veilig voelt, ontspant het zenuwstelsel. De wereld wordt niet meer iets om te regelen, maar iets om te verkennen. Persoonlijkheid ontvouwt zich. Vreugde keert terug. Verbinding wordt mogelijk. Die hond zit nog steeds in hem. De stilste zijn vaak de diepste. Dus laat me je zachtjes vragen… zie je hem? Niet de hond die niet reageert. Niet de hond die zijn hoofd omlaag houdt. Maar de hond die zo lang heeft gekeken naar anderen die vertrokken. En als hij je één ding zou kunnen vragen, misschien zou het dit zijn, in zijn eigen stilme toon: "Als ik een andere kleur had... helderder, opvallender... zou je me dan alsnog hebben gekozen?" En hier is de vraag die we ons moeten stellen: Willen we laten dat alle jaren van wachten zich omzetten in een levenslang? Want als niets verandert, wordt dat precies wat het wordt. Hij weet het niet. Waarom hij niet is gekozen. Hij weet alleen dat hij nog steeds wacht. Flappy heeft 200 euro sponsorbedrag voor reizen van een van zijn fans die tijd heeft besteed aan hem door een periode heen waarin hij een beetje zelfvertrouwen verloor. Flappy heeft Leishmania die kan worden beheerst met een goedkoop tablet elke dag. Ongeveer gewicht 02/04/25: 25 kg Ongeveer gewicht 04/06/25: 26 kgs Ongeveer gewicht 21/01/26: 26 kgs
Origineel lezen (en)
“Over Three Years Waiting… Don’t I Matter to Anyone?” Meet Flappy. Nearly five years old. Medium-sized. Mixed breed. Male. And quietly extraordinary. Flappy arrived in September 2022. He was about one year old. He is nearly five. He’s black — a colour that often gets overlooked — and he has spent over three and a half years quietly waiting in a kennel while new dogs arrive, get photographed, get chosen, and leave. That means almost his entire adult life has been spent in kennels. Over three and a half years of the same routine. Over three and a half years of the same concrete runs. Over three and a half years of watching dogs arrive, get photographed, get chosen… and leave. Over three and a half years of new neighbours moving in beside him — frightened, hopeful, noisy, excited — and then disappearing into homes of their own. And Flappy stays. The same four walks a week. The same return to his space. The same waiting. During this time, he has kept a low profile. Not because he lacks personality. Not because he doesn’t care. But because living long term in a kennel creates a quiet kind of stress that never fully switches off. On walks, you see it clearly. He makes himself invisible. He doesn’t react to cats. He doesn’t acknowledge other dogs. He doesn’t approach people. He doesn’t demand attention. He simply walks — steady, neutral, contained. This isn’t indifference. It’s chronic, low-grade stress. When stress becomes the background noise of life, some dogs become loud. Some become reactive. Flappy became small. He keeps himself to himself. He doesn’t take up space. He doesn’t intrude. He doesn’t ask. And because he doesn’t signal loudly, other dogs don’t respond to him either. No invitations. No playful nudges. No “hello”. He moves through the world like a shadow. It means he lives a strangely lonely life — even when surrounded by other dogs. Flappy also has Leishmania. It is easily managed with a daily medication, and he is completely healthy — experiencing no leish-related problems. But he is not his diagnosis. And he is not his colour. Yes — Flappy is black. And as many of you know, black dogs are traditionally harder to home. Often overlooked, even when they are perfect. Perhaps that’s why, despite all his wonderful qualities, people scroll past him searching for “new dogs” — bright, flashy, new arrivals that catch the eye. He is a dog who has quietly coped with years of kennel life without demanding anything in return. Our shelter was never designed to be a long-term home. It is a refuge. A place to recover physically. To be safe. But it was never meant to be a long-term sentence. Dogs don’t thrive in kennels long term. They endure them. Flappy has endured beautifully. He causes no trouble. He blends into the background. He survives. And that survival is precisely what makes him easy to overlook. But here is what I believe with absolute certainty: The day Flappy realises he has been chosen — truly chosen — he will not need to be invisible anymore. When a dog feels safe for long enough, the nervous system softens. The world stops being something to manage and starts being something to explore. Personality unfolds. Joy creeps back in. Connection becomes possible. That dog is still inside him. The quiet ones are often the deepest ones. So let me ask you gently… can you see him? Not the dog who doesn’t react. Not the dog who keeps his head down. But the dog who has spent such a long time watching others leave. And if he could ask you just one thing, perhaps it would be this, in his own quiet voice: “If I were a different colour… brighter, flashier… would you have chosen me by now?” And here is the question we have to ask ourselves: Are we going to let all these years of waiting turn into a lifetime? Because if nothing changes, that is exactly what it becomes. He doesn’t know. why he hasn´t been chosen. He only knows he’s still waiting. Flappy has 200 euro sponsorship for travel from one of his fans who has spent time guiding him through a period where he lost a little confidence. Flappy has Leishmania which can be controlled with an inexpensive tablet daily. Approx weight 02/04/25: 25kg Approx weight 04/06/25: 26kgs Approx weight 21/01/26: 26kgs
Gelist 6 maanden geleden
