Grogas adopteren
Kruising · Mannetje · Volwassen · 7 jaren
Nou, je weet hoe het gaat, niemand had voorspeld dat ik zo lang in het asiel zou blijven. Telkens als een hond met de snuit van Commissaris Rex binnenkomt, vormt zich een rij bij zijn eigenaren, en ik heb maar één minpunt. Dat minpunt zorgt er, zodra mensen het horen, voor dat ze van gedachten veranderen over een thuis voor mij. Het is volkomen begrijpelijk voor mijn slimme herdershoofd: ik hou niet van dierenartsprocedures. Geen enkele! Of het nu gaat om vaccinaties, een operatie of het meten van mijn temperatuur, ik geef voor niemand toestemming. En geef maar toe, ik heb gelijk. Want de eerste keer dat ze me voor een dierenartsbehandeling meenamen, werd ik wakker zonder mijn... nou ja, je snapt het wel. Dus wat weet ik van wat ze de volgende keer willen afsnijden? Ik sta niets toe. "Doe hem een muilkorf om!" zeg je dan. "Rot op!" zeg ik dan. Ze hebben geprobeerd me aan dat muilkorf te laten wennen. Ik heb niet toegegeven. Als de anderen, naar mijn mening de sukkels, die paté lekken die in het muilkorf is gepropt, ruik ik de truc meteen. Ik lik de lekkernijen er eruit en trek mijn kop meteen terug. Met muilkorven krijgen ze mij niet! Dus de enige manier om mij te behandelen is onder narcose. Ik ben een heel liefdevolle, lieve hond, knuffelig en trouw, maar probeer maar eens een wond bij mij te verbinden, dan kan ik bijten. Want op die momenten vertrouw ik zelfs een mens niet. En, zou ik zeggen, niet zonder reden. Toen ik hier aankwam, had ik een diepe snijwond in mijn nek. Nee, niemand heeft mijn nek opzettelijk doorgesneden. Ze hadden me simpelweg aan een ketting vastgemaakt, en terwijl ik tegen iets stond te blaffen, drukte het halsband langzaam in mijn nek tot er uiteindelijk een rauwe wond ontstond. Dat gebeurt! En nogal vaak. Aangezien degene die die ketting aan mijn nek had gehaakt de dader was, hoe kan ik die daarna volledig vertrouwen? Maar ik ben een slimme hond (dat heb je vast al begrepen), ik ben zelf bij dat huis weggelopen. Ik ben meer dan eens weggelopen, en ze brachten me steeds weer terug. Toen namen de buren me in huis, en ook bij hen liep ik weg. Uiteindelijk belandde ik in het asiel en ben ik al heel lang op zoek naar een thuis. En ik ben een uitstekende hond. Op wandelingen ben ik makkelijk te hanteren: ik trek niet aan de lijn en reageer niet op honden, mensen of andere voorwerpen. Vreemd genoeg reageer ik, terwijl ik in een hok zit, op alle buren in de hokken en op elke bezoeker die langskomt. Achter tralies voel ik me niet erg veilig, het bezorgt me stress, en dat laat ik merken. Bied me dus geen hok aan. Ik ben geen tuinhond. Ik ben een mensenhond. Ik zoek geen hectare, geen hectaren of een groot territorium. Ik zoek een baasje dat tijd heeft voor zijn hond. Iemand die me naar training zou brengen, zodat mijn dorstige, leergierige hoofd zichzelf kan verwezenlijken. Ik zoek iemand die dieren van mijn aard begrijpt en een hond zoals ik in zijn leven wil hebben. ____________________________________
Lees het origineel (lt)
Nu, žinokit, niekas neprognozavo, kad taip ilgai užtruksiu prieglaudoj. Kai į linksmąsias atvažiuoja šuo su Komisaro Rekso snukeliu, eilės išsirikiuoja į jo šeimininkų vietą, o aš turiu tik vieną minusą, kurį išgirdę visi persigalvoja suteikti man namus. Tas minusas mano protingai aviganiškai galvytei labai suprantamas - aš nemėgstu veterinarinių procedūrų. Jokių! Ar skiepytų, ar operuotų, ar matuotų temperatūrą - niekam nepasirašau. Ir pripažinkit - esu teisus. Nes, kai pirmą kartą mane čia atvedė kažkokia veterinarinei procedūrai, atsibudau be kiaušinių. Ką aš žinau, ką kitą kartą nupjaus man, tai neleidžiu nieko. “Uždėkit jam antsnukį!” - sakysit jūs. “Fuck off!” - išlosiu aš. Bandė mane pratint prie to antsnukio. Nepasidaviau. Jei kiti - mano suvokimu, liurbiai, - užsilaižo ten tuos paštetus, sukištus į tą antsnukį, tai aš iškart užuodžiu klastą. Palaižau ten tuos skanėstus ir iškart traukiu galvą lauk. Nepaims manęs su jokiais antsnukiais! Todėl gydyt mane galima tik su narkoze. Aš esu labai meilus fainas šuo, besiglaustantis, atsidavęs, bet tik pabandyk man kokią žaizdą bintuot, galiu ir įkąsti. Nes aš nepasitikiu net žmogumi tokiose akimirkose. Ir, sakyčiau, ne be reikalo. Kai atvažiavau čia, man ant kaklo buvo gili pjautinė žaizda. Ne, ne kažkas tyčia supjaustė man kaklą. Tiesiog patupdė prie grandinės ir man lojant ant kažko antkaklis po truputį įsirėždavo man į sprandą, kol galiausiai atsirado gyva žaizda. Taip būna! Ir gana dažnai. Kadangi tą grandinę man ant kaklo pakabino žmogus, kaip paskui juo galutinai pasitikėt? Bet aš esu protingas šuo (ką jau turėjot suprasti), aš iš tų namų pats pabėgau. Bėgau ne kartą, vis grąžindavo. Tada kaimynai mane priėmė, iš jų irgi bėgau. Galiausiai atsidūriau prieglaudoj ir labai ilgai nerandu namų. O esu puikus šuo. Pasivaikščiojimų metu su manim lengva: netampau pavadėlio, nereaguoju į šunis, žmones ar kitus objektus. Kas yra keista, nes būdamas voljere reaguoju į visus voljero kaimynus ar ateinančius lankytojus. Būdamas už grotų nesijaučiu labai saugus, man tai sukelia stresą ir aš jį parodau. Todėl voljero man nesiūlykit. Aš esu ne kiemo šuo. Aš esu žmogaus šuo. Ieškau ne arų, hektarų ar didelės teritorijos, ieškau šeimininko, kuris turi laiko savo šuniui. Kuris nuvestų mane į mokslus, kad mano mokytis ištroškusi galvytė taip save įprasmintų. Ieškau to, kuris supranta mano prigimties šunis ir nori tokio šuns savo gyvenime. ____________________________________
Aangeboden 7 maanden geleden






