Teiresias adopteren
Kruisbried · Mannelijk · Oud · 10 jaren
Teiresias (in de Griekse mythologie een blinde ziener) is zijn naam. Twee dagen geleden vonden we de kleine blinde Opi in de struiken bij ons asiel. We weten niet of hij ooit een thuis of een naam heeft gehad. Tijdens een wandeling begon plotseling een hond uit ons asiel te blaffen. Een toeval, en misschien precies het moment dat het leven van deze kleine oude hond heeft gered. Hij zat in de struiken, slechts een paar meter van ons asiel vandaan. Een klein opaatje. Oud. Blind. Helemaal onder de teken. Huid en botten. Toen we hem ontdekten, probeerde hij zich nog kleiner te maken dan hij al was. Zijn lijfje trilde van angst. Toen Nico voorzichtig naderbij kwam, snauwde hij bijna naar haar, niet uit agressie, maar uit pure wanhoop, omdat hij niets kan zien. We weten niet hoelang hij daar al zat. Heeft iemand hem hier achtergelaten omdat ons asiel in de buurt is? Of heeft hij zelf de weg hiernaartoe gevonden? Wat je bij eerste zicht echter kunt zien, is dat deze hond geen gemakkelijk leven heeft gehad. Zijn toestand spreekt een duidelijke taal: verwaarlozing, eenzaamheid, misschien al jaren. Nu heeft hij ons nodig! Hij wordt weer opgeknapt en zit momenteel in quarantaine, waar hij slaapt en slaapt. Hij is diep uitgeput en komt alleen overeind om te eten, maar hij eet met grote eetlust. Update: Hij kan al met zijn staartje kwispelen wanneer Nico naar hem toe komt. Zijn kracht keert terug, en hij is vriendelijk en dankbaar!
Origineel lezen (de)
Teiresias (ist in der griechischen Mythologie ein blinder Prophet ), ist sein NameI Den kleinen blinden Opi haben wir vor 2 Tagen in der Nähe unseres Schutzhofes im Gebüsch gefunden. Wir wissen nicht, ob er je ein Zuhause hatte oder einen Namen. Ein Hund von unserem Hof hat beim Spaziergang plötzlich angeschlagen. Ein Zufall und vielleicht genau der Moment, der diesem kleinen alten Hund das Leben rettete. Im Gebüsch, nur wenige Meter von unserem Schutzhof entfernt, sass er. Ein kleiner Opa. Alt. Blind. Voller Zecken. Knochendürr. Als wir ihn entdeckten, versuchte er sich noch kleiner zu machen, als er ohnehin schon war. Sein Körper zitterte vor Angst. Als Nico sich vorsichtig näherte, schnappte er beinahe nach ihr – nicht aus Aggression, sondern aus purer Verzweiflung und weil er nichts sieht. Wie lange er dort schon gesessen hat, wissen wir nicht. Hat ihn jemand hier ausgesetzt, weil unser Hof in der Nähe ist? Oder hat er sich alleine bis hierher durchgeschlagen? Was man aber auf den ersten Blick sehen konnte: Dieser Hund hat kein leichtes Leben gehabt. Sein Zustand spricht eine deutliche Sprache – Vernachlässigung, Einsamkeit, vielleicht jahrelang. Jetzt braucht er uns! Er wird nun aufgepäppelt, ist aktuell in der Quarantäne, wo er schläft und schläft. Er ist zutiefst erschöpft und steht nur zum fressen auf, aber das mit großem Appetit. Update: Inzwischen kann er schon mit dem Schwänzchen wackeln, wenn Nico zu ihm kommt. Die Lebenskräfte kehren zurück, er ist freundlich und dankbar!
Gelist 3 weken geleden
