Adoptuj Max
Mieszaniec · Męskie · Szczęszyk · 4 miesiące
Max i jego brat Moritz to dwóch z naszych problemowych przypadków, których tragiczny los stanowi wiele psów w Rumunii. Czy razem możemy przepisać ich historię? Dwoje z nich urodziło się jako szczeniaki z ostrożnej, lękliwej samiczki na ulicach Rumunii. Jedno z rodzeństwa zmarło, a oni wielokrotnie doświadczyli wygania. Ich matka nauczyła ich wczesnie unikać ludzi, co szybko internalizowali. Gdy w końcu zostali schwytani, by ich matkę można było zwalczyć i zaoszczędzić tego życia kolejnym pokoleniom szczeniąt, naturalnie pozostały bardzo zawstydzony. Teraz mają około pół roku i stały się radoznakami, zabawliwymi młodymi psami w swoim otoczeniu. Ładnie dogrywają się z innymi psami. Jednak nigdy całkowicie nie stracili swego lęku przed ludźmi. Nie są strachliwymi psami, chętnie biegają przy nas, ale pokazują niewielki interes wobec nas. Czasem są ciekawi, zbliżają się i patrzą. Jednak jeśli zmienimy pozycję, natychmiast uznają nas za straszne i głośno to oznajmiają. Lokalni stróżowie zwierząt, którzy znają ich i dbają o nich codziennie, mogą ich dotykać, co daje nam duże nadzieje, że obaj mogą osiedlić się w domu i zdobyć zaufanie swojej rodziny. Co potrzebują to dom osobno od siebie, idealnie obok pewnego pierwszego psa, który pokaże im, że ludzie naprawdę są miłymi stworzeniami. Potrzebują czasu i cierpliwości, doświadczonych ludzi bez dużych wymagań, którzy chcą powoli pokazywać im, że warto do nas dołączyć. Ile czasu ten proces zajmie, nie wiemy. Zakładamy, że będą mieć problemy z nowymi ludźmi, ale mogą i chcą uczyć się, że ludzie nie są straszliwymi dwunoogimi istotami, jakich zawsze uważali ich za takie. Dwoje z nich należy do cichego domu bez dzieci, z dobrze ogrodzonym ogrodem, gdzie mogą stopniowo i na własnym tempie, ale z delikatną uporczywością, uczyć się eksplorowania świata z ludźmi. Doświadczyli dużo w swoim młodym życiu i bardzo życzymy sobie dla nich, by ich historia jeszcze nie była napisana teraz i by nie miały przyszłości w schronisku czekającej na nich.
Czytaj oryginał (de)
Max und sein Bruder Moritz sind zwei unserer Sorgenkinder, deren tragisches Schicksal stellvertretend für so viele Hunde in Rumäniens steht. Können wir gemeinsam ihre Geschichte neu schreiben? Die beiden wurden als Welpen einer vorsichtigen, ängstlichen Hündin in den Straßen Rumäniens geboren. Eins ihrer Geschwisterchen starb und sie machten immer wieder die Erfahrung, davongejagt zu werden. Ihre Mutter brachte ihnen früh bei, dass sie die Menschen meiden sollten und dies verinnerlichten sie schnell. Als sie endlich eingefangen werden konnten, damit ihre Mutter kastriert und dieses Leben weiteren Generationen von Welpen erspart werden konnten, zeigten sie sich verständlicherweise weiterhin sehr scheu. Mittlerweile sind sie ca. ein halbes Jahr alt und untereinander zu fröhlichen, verspielten Junghunden herangewachsen. Auch mit anderen Hunden verstehen sie sich gut. Die Scheu vor Menschen konnten sie jedoch nie ganz ablegen. Sie sind keine Angsthunde, tollen auch in unserer Anwesenheit fröhlich umher, zeigen aber kaum Interesse an uns. Gelegentlich sind sie neugierig, kommen näher heran und schauen. Ändern wir jedoch unsere Position, finden sie uns direkt wieder gruselig und tun dies lautstark kund. Die Tierschützerinnen vor Ort, die sie kennen und täglich betreuen, können sie anfassen, was uns große Hoffnung macht, dass die beiden sich auch in einem Zuhause einleben und in ihrer Familie Vertrauen fassen können. Was die beiden benötigen, ist ein Zuhause getrennt voneinander, idealerweise an der Seite eines souveränen Ersthundes, der ihnen zeigt, dass Menschen wirklich nette Geschöpfe sind. Sie benötigen Zeit und Geduld, erfahrene Menschen ohne große Ansprüche, die ihnen sehr langsam zeigen möchten, dass es sich lohnt, sich uns anzuschließen. Wie lange dieser Prozess dauern wird, wissen wir nicht. Wir vermuten, dass sie mit neuen Menschen immer Probleme haben werden, aber durchaus lernen können und wollen, dass Menschen nicht die gruseligen Zweibeiner sind, für die sie sie immer gehalten haben. Die beiden gehören in einen ruhigen Haushalt ohne Kinder, mit einem gut eingezäunten Garten, in dem sie langsam und in ihrem Tempo, aber mit sanftem Nachdruck lernen können, die Welt mit ihren Menschen zu erkunden. Sie haben so viel erlebt in ihren jungen Leben und wir wünschen uns sehr für sie, dass ihre Geschichte nicht jetzt schon geschrieben ist und sie nicht eine Zukunft im Shelter erwartet.
Zarejestrowane 5 miesięcy temu
