Adoptujte Zwierzęta w obliczu żałoby
Kříženec · Neznámo
Některá zvířata, stejně jako my, prochází smrtí. Pro některá zvířata je to tak těžké období, že potřebuje farmakologickou nebo chování terapeutickou podporu. Pokud jsou zvířata spolu celým životem, je přirozené, že mezi nimi vznikne vazba a když jedno z nich odejde, tato vazba je přerušena. Zvíře je zmatené, hodiny hledá svého společníka, sedí na místech, kde cítit jeho/její pach. My lidé často snažíme rychle vyrovnat se s odchodem milovaného stvoření a eliminujeme pachy, čímž ztěžujeme dalším členům skupiny přijetí nové reality. Máme fotografie, videa, naše zvířata mají pouze pach. Jsou známé příběhy krav, které pláčou své zesnulé, které se shromažďují kolem těla a bdí. Je zvláštní, že ta zvířata jsou traktována průmyslem a lidmi jako nástroj, jako produkt. Když zvířata vytvářejí společnosti, ve kterých existuje empatie, nedostatek a smutek po ztrátě, jakým právem je odsuzovat k drsné smrti? Vzhledem ke tragédii každý z nás – člověk i pozaludský prožívá trpění stejným způsobem. Podobné chování ukazují i jiné druhy: sloni hladí zemřelé tryskem, delfíni a velryby se o zemřelá zvířata třou a pokouší se je posunout na povrch, stejně jako dělají matky se svými nově narozenými mláďaty. Jiné pokoušejí očistit svého společníka, úderem do hrudníku, pokoušejí se ho postavit na nohy, šoupou. Na internetu před několika lety kroužil film s opicí, která se pokoušela probudit své mrtvé dítě, které objímala a šoupala. Mnoho druhů ptáků se spojuje na celý život. Některé druhy zvířat se vrací na místa, kde zemřel jejich společník – proč neposledujeme stejný postup, když navštěvujeme hrobky našich blízkých? Také, i když s velkým zpožděním, vědci potvrzují dalšími studiemi fakt, že zvířata prožívají smutek a mají rozvinuté emocionální život. Samozřejmě, smutek nemusí nastat
Přečíst původní (en)
Niektóre zwierzęta pozaludzkie tak jak i my przechodzą żałobę. Dla niektórych zwierząt jest to tak trudny okres, że potrzebne jest wsparcie farmakologiczne lub terapia behawioralna. Jeśli zwierzęta są z sobą przez całe życie, to naturalne jest wytworzenie między nimi więzi i kiedy jedno z nich odchodzi, ta więź zostaje przerwana. Zwierzę jest zagubione, szuka godzinami swojego towarzysza/ki, przesiaduje w miejscach, w których czuć jego/jej zapach. My, ludzie próbujemy często uporać się szybko z odejściem ukochanego stworzenia i eliminujemy zapachy, utrudniając w ten sposób pogodzenie się z nową rzeczywistością innym członkom stada. My mamy zdjęcia, filmiki, nasze zwierzęta tylko zapach. Znane są historie krów opłakujących swoich zmarłych, które zbierają się nad ciałem i czuwają. Jest wyjątkowo smutne to, że zwierzęta te są przez przemysł i ludzi traktowane instrumentalnie, jako produkt. Skoro zwierzęta tworzą społeczności, w których występuje empatia, tęsknota i smutek po stracie, jakie mamy prawo skazywać je na okrutną śmierć? W obliczu tragedii każdy z nas – osoba ludzka i pozaludzka przeżywa cierpienie w podobny sposób. Podobne zachowania wykazują też inne gatunki: słonie głaskają zmarłego trąbą, delfiny i wieloryby ocierają się o zmarłe zwierzęta i próbują wypychać je na powierzchnie, tak samo jak czynią to matki z nowo narodzonymi maluchami. Jeszcze inne próbują ocucić towarzysza, uderzają w klatkę piersiową, próbują postawić je na nogi, potrząsają. W sieci parę lat temu krążył film z szympansicą próbująca wybudzić swoje nieżyjące dziecko, która tuliła je i potrząsała nim.Wiele ptaków łączy się ze sobą na całe życie. Niektóre gatunki zwierząt wracają do miejsc w których zmarł ich towarzysz – czyż nie postępujemy tak samo odwiedzając groby naszych bliskich? Również, choć z dużym opóźnieniem, naukowcy potwierdzają kolejnymi badaniami, fakt przeżywania przez zwierzęta żałoby i posiadania rozbudowanego życia emocjonalnego. Oczywiście żałoba nie musi wystąpić t
Bezplatný účet — 10 kontaktů zahrnutých
Zobrazeno minulý měsíc
