Adopter Zwierzęta w obliczu żałoby
Krydsede raser · Ukendt
Nogle dyr, som os, går i sorg. For nogle dyr er det en meget svær periode, så de har brug for farmakologisk støtte eller adfærdsterapi. Hvis dyrene har været sammen hele deres liv, er det naturligt, at de udvikler et forhold og når et af dem forsvinder, brydes dette forhold. Dyret er forvirret, leder i timer efter sin makker, sidder i steder, hvor den kan føle dens lugt. Vi mennesker prøver ofte hurtigt at komme videre fra forsvindet af et elsket væsen og fjerne lugter, hvilket gør det vanskeligere for andre medlemmer af flokken at acceptere den nye virkelighed. Vi har billeder, videoer, vores dyr har kun lugt. Der er kendte historier om kyer, der sørger over deres døde, som samles ved liget og varetager det. Det er særlig trængende, at disse dyr bliver behandlet instrumentalt af industrien og mennesker, som produkter. Da dyrene opbygger samfund, hvor der optræder empati, savn og sorg over tab, hvad har vi ret til at dømme dem til en grusom død? Over for tragedien oplever hver enkelt af os – menneske og ikke-menneske – lidelse på lignende måde. Andre arter viser også lignende adfærd: elefanter berører den døde med trunken, delfiner og hvaler rører sig mod de døde dyr og prøver at skubbe dem op på overfladen, ligesom mødre gør med deres nyfødte unger. Andre prøver at vågne deres makker op, slår mod brystkassen, prøver at sætte dem op på benene, ryster dem. For nogle år siden gik en video rundt om en schaluppe, der prøvede at vågne sit døde barn op, som hun omfavnede og rystede. Mange fugle forbinder sig på livet. Nogle dyr returnerer til steder, hvor deres makker er dødt – skal vi ikke gøre det samme, ved at besøge gravstederne på vores nære? Og selvom med stor forsinkelse, bekræfter videnskabsfolk gennem yderligere undersøgelser, at dyrene oplever sorg og har et udviklet følelsesliv. Selvfølgelig behøver sorg ikke at opstå
Læs original (en)
Niektóre zwierzęta pozaludzkie tak jak i my przechodzą żałobę. Dla niektórych zwierząt jest to tak trudny okres, że potrzebne jest wsparcie farmakologiczne lub terapia behawioralna. Jeśli zwierzęta są z sobą przez całe życie, to naturalne jest wytworzenie między nimi więzi i kiedy jedno z nich odchodzi, ta więź zostaje przerwana. Zwierzę jest zagubione, szuka godzinami swojego towarzysza/ki, przesiaduje w miejscach, w których czuć jego/jej zapach. My, ludzie próbujemy często uporać się szybko z odejściem ukochanego stworzenia i eliminujemy zapachy, utrudniając w ten sposób pogodzenie się z nową rzeczywistością innym członkom stada. My mamy zdjęcia, filmiki, nasze zwierzęta tylko zapach. Znane są historie krów opłakujących swoich zmarłych, które zbierają się nad ciałem i czuwają. Jest wyjątkowo smutne to, że zwierzęta te są przez przemysł i ludzi traktowane instrumentalnie, jako produkt. Skoro zwierzęta tworzą społeczności, w których występuje empatia, tęsknota i smutek po stracie, jakie mamy prawo skazywać je na okrutną śmierć? W obliczu tragedii każdy z nas – osoba ludzka i pozaludzka przeżywa cierpienie w podobny sposób. Podobne zachowania wykazują też inne gatunki: słonie głaskają zmarłego trąbą, delfiny i wieloryby ocierają się o zmarłe zwierzęta i próbują wypychać je na powierzchnie, tak samo jak czynią to matki z nowo narodzonymi maluchami. Jeszcze inne próbują ocucić towarzysza, uderzają w klatkę piersiową, próbują postawić je na nogi, potrząsają. W sieci parę lat temu krążył film z szympansicą próbująca wybudzić swoje nieżyjące dziecko, która tuliła je i potrząsała nim.Wiele ptaków łączy się ze sobą na całe życie. Niektóre gatunki zwierząt wracają do miejsc w których zmarł ich towarzysz – czyż nie postępujemy tak samo odwiedzając groby naszych bliskich? Również, choć z dużym opóźnieniem, naukowcy potwierdzają kolejnymi badaniami, fakt przeżywania przez zwierzęta żałoby i posiadania rozbudowanego życia emocjonalnego. Oczywiście żałoba nie musi wystąpić t
Gratis konto — 10 kontakter inkluderet
Listet sidste måned
