Adopter Zwierzęta w obliczu żałoby
Kryssbrett · Ukjent
Noen av de ikke-menneskelige dyrene, som oss, går gjennom sorg. For noen dyr er dette et så vanskelig øyeblikk at de har behov for medisinsk støtte eller adferdsterapi. Hvis dyrene har vært sammen hele livet, er det naturlig at de utvikler en forbundethet, og når ett av dem dør, blir denne forbundetheten brutt. Dyret er forvirret, søker i timer sin partner, sitter i steder hvor den kan føle dets/doens doft. Vi mennesker forsøker ofte å håndtere forsvinningen av det elskede skapet raskt og fjerner dofter, noe som gjør det vanskeligere for andre medlemmer av flokken å akseptere den nye virkeligheten. Vi har bilder, videoer, våre dyr har bare doft. Det er kjent at det er historier om kyr som sørger over sine døde, som samles ved kroppen og vaktar den. Det er ekstra sorgelig at disse dyrene blir behandlet instrumentelt, som varer, av industrien og menneskene. Siden dyrene dannes samfunn der empati, savn og sorg etter tap oppstår, hva rett har vi til å dømme dem til en grusom død? I lys av tragedien opplever hver enkelt av oss – menneske og ikke-menneske – lidelse på lignende måte. Samme adferd viser også andre arter: elefanter berører den døde med trunken, delfiner og hvaler berører de døde dyrene og prøver å skubbe dem oppå overflaten, slik som mødre gjør med sine unge. Andre prøver å bade partneren, slår mot brystet, prøver å sette den oppå beina, rister den. For noen år siden gikk en video rundt på nettet der en sjimpanse forsøkte å våkne sitt døde barn, som hun omfattet og ristet. Mange fugler forbinder seg hele livet. Noen dyrs arter returnerer til steder der deres partner døde – skal vi ikke gjøre det samme ved å besøke gravplassene til våre nærmeste? Og selv om med stor forsinkelse, bekrefter vitenskapere gjennom flere studier at dyrene opplever sorg og har et utviklet følelsesliv. Selvfølgelig trenger ikke sorg alltid å komme
Les original (en)
Niektóre zwierzęta pozaludzkie tak jak i my przechodzą żałobę. Dla niektórych zwierząt jest to tak trudny okres, że potrzebne jest wsparcie farmakologiczne lub terapia behawioralna. Jeśli zwierzęta są z sobą przez całe życie, to naturalne jest wytworzenie między nimi więzi i kiedy jedno z nich odchodzi, ta więź zostaje przerwana. Zwierzę jest zagubione, szuka godzinami swojego towarzysza/ki, przesiaduje w miejscach, w których czuć jego/jej zapach. My, ludzie próbujemy często uporać się szybko z odejściem ukochanego stworzenia i eliminujemy zapachy, utrudniając w ten sposób pogodzenie się z nową rzeczywistością innym członkom stada. My mamy zdjęcia, filmiki, nasze zwierzęta tylko zapach. Znane są historie krów opłakujących swoich zmarłych, które zbierają się nad ciałem i czuwają. Jest wyjątkowo smutne to, że zwierzęta te są przez przemysł i ludzi traktowane instrumentalnie, jako produkt. Skoro zwierzęta tworzą społeczności, w których występuje empatia, tęsknota i smutek po stracie, jakie mamy prawo skazywać je na okrutną śmierć? W obliczu tragedii każdy z nas – osoba ludzka i pozaludzka przeżywa cierpienie w podobny sposób. Podobne zachowania wykazują też inne gatunki: słonie głaskają zmarłego trąbą, delfiny i wieloryby ocierają się o zmarłe zwierzęta i próbują wypychać je na powierzchnie, tak samo jak czynią to matki z nowo narodzonymi maluchami. Jeszcze inne próbują ocucić towarzysza, uderzają w klatkę piersiową, próbują postawić je na nogi, potrząsają. W sieci parę lat temu krążył film z szympansicą próbująca wybudzić swoje nieżyjące dziecko, która tuliła je i potrząsała nim.Wiele ptaków łączy się ze sobą na całe życie. Niektóre gatunki zwierząt wracają do miejsc w których zmarł ich towarzysz – czyż nie postępujemy tak samo odwiedzając groby naszych bliskich? Również, choć z dużym opóźnieniem, naukowcy potwierdzają kolejnymi badaniami, fakt przeżywania przez zwierzęta żałoby i posiadania rozbudowanego życia emocjonalnego. Oczywiście żałoba nie musi wystąpić t
Gratis konto — 10 kontakter inkludert
Listet forrige måned
