Dobby adoptieren
Podenco · Männlich · Erwachsen · 5 Jahre
Tierheim Spanien: Aktualisierung 11. April 2026: Es geht Dobby in letzter Zeit sehr gut. Er gewöhnt sich immer mehr an seine Umgebung. Es ist amüsant zu sehen, wie er sicherer wird und immer mehr Momente hat, in denen er wirklich Spaß hat. Auf der anderen Seite, wenn etwas "intensiver" passiert, kauert er sich zusammen. Ein Hundegebell, oder wenn ich Kobus korrigiere, den Amstaff, mit dem er oft spazieren geht (weil er total verliebt in Dobby ist und manchmal nicht lassen will, dass er während der Spaziergänge alleine ist). Also ist noch ein langer Weg vor uns. Aber Dobby ist ein supersüßes Kuscheltier, das die Sonne genießt. Wir möchten erwähnen, dass Dobby, wenn er in seinem Käfig oder in einem Raum ist, an Gegenständen knabbert. Wir wissen nicht, ob es an Frustration liegt, weil er nicht rauskommen kann, oder an Langeweile, aber wir denken es ist die erste Möglichkeit. Er tut es nicht, wenn er im Hof ist. Das muss noch Arbeit sein. Eine Familie, die viel mit ihm machen kann, damit er regelmäßig nett und müde ist, scheint eine ideale Passung für ihn zu sein. Sechs neue Fotos und ein Video hinzugefügt. Eingabe 9. Februar 2026: Dieser Hund ist in Spanien nicht sicher vor seinem Jäger. In Reaktion auf einen Notruf bringen wir Dobby hierher, hoffend, dass er bald Spanien verlassen kann. Mein Name ist DOBBY. Ja, nach Dobby aus Harry Potter; Sie denken, ich sehe aus wie er mit meinen großen Ohren und Augen. Ich lebe nur nördlich von Madrid in der 'Sierra Norte'. Am 25. Januar 2026 war der letzte Sonntag der Saison, an dem mein Jäger kleine Tiere jagen durfte. Zusammen mit meinen 'Geschwistern' wurden wir morgens aus unserem Rehala geholt und in einen kleinen Anhänger gesteckt. Nach einer Weile Fahrt wurden wir normalerweise aus dem Anhänger gelassen und mussten unter dornigen Sträuchern Hasen suchen. Ich weiß nicht genau, was passiert ist: Ob ich einfach zu spät zurückkam oder sie mich absichtlich nicht mitnehmen wollten, aber ich wurde allein im 'campo' gelassen. Es war schlechtes Wetter: kalt und viel Regen. Ich war müde und hungrig. Ich versuchte, meinen Weg zurückzufinden, aber alles schien beängstigend. Ich bin nicht daran gewohnt, alleine zu sein. Ich lebte mein ganzes Leben im Rehala. Ich bin jetzt 6 Jahre alt. Plötzlich sah ich zwei Leute mit zwei Hunden vorbeigehen. Ich folgte ihnen still. Dann drehte eines der Hunde sich um. Die Leute sahen und sahen mich dort stehen. Ich war nass und schmutzig vom Schlamm. Die Frau kam zu mir und sprach sanft mit mir, blieb ein Stück vor mir stehen, beugte sich hinab und streckte ihre Hand zu mir aus. Ich war sehr erschrocken, aber sie klang sehr freundlich. Ich hatte noch nie eine menschliche Stimme so gehört. Vorsichtig näherte ich mich ihr und schnupperte an ihrer Hand. Sie kraulte mich und griff vorsichtig an das harte Kunststoffrohr, das der Jäger um meinen Hals gebunden hatte. Sie machen das, damit wir nicht sofort schwer verletzt werden, wenn wir kämpfen oder durch gefährliche dornige Büsche gehen müssen. Sie brachten mich in ein Haus in der Nähe. Dort wurde ich in einen warmen Raum mit einem großen Bett gelassen. Sie entfernten das Kunststoffrohr von meinem Hals, trockneten mich, behandelten meine Wunden und gaben mir Essen und Trinken. Ich bekam eine warme Jacke und eine rote Lampe wurde über dem Bett angezündet, die sehr warm war. Danach schlief ich sehr lange. Mehrmals kamen sie vorbei, um zu prüfen, ob alles in Ordnung war. Glücklicherweise musste ich nie wieder nach draußen. Sie legten eine Matte, wo ich pinkeln konnte. Der nächste Tag durfte ich in das Auto gehen. Nicht in einem Wagen hinten, sondern in einem netten Korb auf dem Rücksitz. Das hatte ich noch nie erlebt! Wir fuhren zum Tierarzt, der mich überall kitzelte. Und sie wollten auch Blut. Ich war nicht der schwierigste, also gab ich einfach. Sie sagten immer wieder, dass ich sehr gut verhielt und gesund war, aber ich musste zulegen. Ich war untersättigt, sagten sie. Ich bekam auch einen Pass und eine Belohnung! Seitdem ging es mir besser. Sie kauften eine spezielle Leine für mich, weil ich beim Spazieren auf dem 'campo' immer noch gerne Hasen verfolge. Ich kenne nichts anderes. Aber sie wollen mich nicht verlieren und diese Leine ist daher sicher. Sie sagen, ich gehe sehr gut an der Leine. Sie nehmen mich auch in Dörfer und Städte, um zu sehen, wie ich reagiere: Autos, Menschen, Busse, Geschäfte, spielende Kinder. Ich finde es spannend, aber sie sagen, ich mache das sehr gut. Sie werden dies häufiger machen, damit ich mich mehr daran gewöhne. In der Stadt gehe ich gut an der Leine, denn dann gibt es keine Hasen zu verfolgen.
Original lesen (nl)
Opvang Spanje: Update 11 april 2026: Ondertussen gaat het hier met Dobby goed. Hij raakt steeds meer ingeburgerd. Het is grappig om te zien hoe hij steeds zelfverzekerder wordt en steeds meer momenten heeft dat hij laat zien echt te genieten. Daarentegen hoeft er maar iets ‘intensers" te gebeuren, en hij kruipt in elkaar. Een hond die blaffend op hem afkomt, of als ik Kobus de amstaff waar hij vaak samen mee loopt, corrigeer (want die is halsoverkop verliefd op dobby en laat hem tijdens het wandelen soms niet met rust). Dus er is echt nog wel een weg te bewandelen. Maar Dobby is een super lekkere knuffel die deze dagen heerlijk van het zonnetje geniet. We willen wel vermelden, dat wanneer Dobby in zijn box of in een kamer zit, hij aan dingen begint te knagen. We weten niet of dit uit frustratie is dat hij er niet uit kan, of uit verveling, maar we denken het eerste. Hij doet het namelijk niet wanneer hij in zijn tuin zit. Hier moet nog aan gewerkt worden. Een gezin dat veel met hem kan ondernemen zodat hij regelmatig lekker moe is, lijkt voor nu een ideale match. 6 nieuwe foto's en een video toegevoegd. Input 09 februari 2026: Deze hond is in Spanje niet veilig voor zijn jager. Naar aanleiding van een noodkreet plaatsen we Dobby hier, in de hoop dat hij snel uit Spanje weg kan. Mijn naam is DOBBY. Ja, naar Harry Potter’s Dobby; Ze vinden dat ik daar op lijk met mijn grote oren en ogen. Ik woon net ten noorden van Madrid in de ’Sierra Norte’. Op 25 januari 2026 was het de laatste zondag van het seizoen dat mijn jager op klein wild mocht jagen. Samen met mijn ‘broertjes en zusjes’ werden we in de ochtend uit onze rehala gehaald en in een klein aanhangwagentje gestopt. Na een tijdje rijden werden we zoals normaal uit het wagentje gelaten en moesten we zoeken onder prikstruiken naar konijnen. Ik weet niet precies wat er gebeurd is: of ik gewoon te laat terug was of dat ze mij expres niet mee hebben willen nemen, maar ik bleef alleen achter in de ‘campo’. Het was slecht weer: koud en veel regen. Ik was moe en hongerig. Ik heb geprobeerd de weg terug te vinden, maar vond het allemaal maar eng. Ik ben het niet gewend om alleen te zijn. Ik woonde al mijn hele leven, ben nu 6 jaar oud, in de rehala. Plotseling zag ik twee mensen voorbij lopen met twee honden. Ik ben daar heel stilletjes achteraan gelopen. Plots draaide 1 van de honden zich om. Toen keken de mensen ook en zagen ze mij staan. Ik was doorweekt en vies van de modder. De vrouw kwam zachtjes pratend op mij aflopen en bleef een stukje voor mij stil staan, hurkte en stak haar hand naar mij uit. Ik was zo bang, maar ze klonk heel lief. Ik had nog nooit een mens zo horen praten. Ik ben voorzichtig op haar afgelopen en aan haar hand geroken. Ze aaide mij en pakte mij zachtjes vast aan de hard plastic koker die de jager om mij nek had gebonden. Dit doen ze zodat we als we ruzie hebben of onder gevaarlijke prikstruiken door moeten, niet meteen levensgevaarlijk gewond raken. Ze namen mij mee naar een huis dichtbij. Daar mocht ik naar een warme kamer met een groot bed. Ze haalden het plastic van mij nek af, droogden mij af, verzorgen mijn wonden en gaven mij eten en drinken. Ik kreeg een warme jas aan en ze deden een rode lamp aan boven het bed die heel lekker warm was. Ik heb toen heeeeeel erg lang geslapen. Een paar keer kwamen ze even bij mij kijken of alles goed was. Ik hoefde gelukkig niet meer naar buiten. Ze hadden een kleedje neergelegd waar ik een plas op deed. De volgende dag mocht ik mee in de auto. Niet in een karretje erachter, maar in een lekker mand op de achterbank. Dat had ik nog nooit meegemaakt! We gingen naar de dierenarts, die kriebelde mij aan alle kanten. En ze wilden ook wat bloed hebben. Ik ben de moeilijkste niet, dus ik heb dat gewoon gegeven. Ze zeiden de hele tijd dat ik me zo goed gedroeg en dat ik gezond ben, maar wel wat moet aankomen. Ik was ondervoed, zei ze. Ik kreeg er ook een paspoort en een snoepje! Sindsdien gaat het steeds beter met mij. Ze hebben een speciale riem voor mij gekocht, want als ik ga wandelen op de ‘campo’ dan ga ik nog steeds graag achter konijnen aan. Ik weet niet beter. Maar ze willen me niet kwijtraken en deze riem is daarom veilig. Ze zeggen dat ik heel goed aan de riem kan lopen. Ze nemen me ook mee naar dorpjes en stadjes om te zien hoe ik dat vind: auto’s, mensen, bussen, winkels, spelende kinderen. Ik vind het spannend, maar ik doe het heel goed zeggen ze. Ze gaan dat nog vaker doen, zodat ik er steeds meer aan wen. In de stad loop ik goed aan de lijn, want dan zijn er ook geen konijnen om achteraan te gaan. Er zijn nog wel meer dingen die ze met mij willen uitproberen de komende tijd, maar ondertussen willen ze ook een lieve familie voor mij vinden. Ik woon nu namelijk op een plek waar de jager veel langskomt en ze zijn heel bang dat ik een dag misschien hem hoor fluiten of mijn broers en zusjes hoor blaffen en huilen en dat ik mij dan verplicht voel er naar toe te gaan. Ook wonen er hier op de finca veel meer honden, maar dat zijn allemaal hele oude honden, die hier hun laatste ‘levensfase’ wonen. Het is namelijk een sanctuarium en ik ben daar veel te jong voor. Die oudjes zijn ook niet zo mobiel, maar ik kan zo over, onder of door het hekwerk heen, want ik ben erg behendig en energiek. Ze zeggen dat mijn achternaam Houdini is. Dobby Houdini dus.. Afijn, ze willen dus graag een familie vinden die hier ver uit de buurt woont en die heel goed begrijpt dat ik een hond ben die makkelijk ontsnapt en niet van de lijn kan lopen of onbewaakt los in een tuin ook al is die goed omheind. O ja, de familie moet ook houden van knuffelen en wandelen, want daar ben ik dol op. En het moeten geduldige mensen zijn die snappen dat het leventje dat ik heb gehad heel erg anders is dan dat ik bij hun zal hebben. Dat het me (veel) tijd kost om mensen te leren vertrouwen en dat ik nog niet altijd mijn plasje en poep buiten durf te doen. Daarvoor moet ik eerst de omgeving goed kennen en vertrouwen. Het gaat hier wel steeds beter, maar ik ben ook nog veel aan het leren. En ik heb in heel korte tijd al veel geleerd. Ik ben tussen de 5 en 6 jaar oud. Bij andere honden ben ik aanvangs wat timide, in principe negeer ik ze. Ik reageer op honden die assertief zijn door te blaffen en weg te willen. Na een rustige introductie doe ik het prima met andere honden tijdens de wandeling. Ik leer inmiddels redelijk goed om mijn plas te doen tijdens het wandelen. Niettemin heb ik in mijn slaapkamer een pad op de grond liggen en heel soms doe ik daar nog een plasje op. Ik poep inmiddels ook buiten aan de lijn (maar ook nog wel binnen). Ik vind het verschrikkelijk als ik binnen heb gepoept, dan ben ik erg bang dat ik op m'n kop krijg en duik ik in elkaar. Ik ben negatief getest op de middelandse zeeziektes. Nou, ik hoop dat jullie niet schrikken van mijn foto's en video. Ik schrik namelijk wel van mijzelf als ik mezelf in een spiegel zie. Maar mijn opvang-mama zegt dat ik mooi ben. En o ja, je hoeft geen Spaans te spreken, ik begrijp Nederlands. Ik snap alleen het woordje ‘zit’ nog niet... ¡Hasta pronto familia!
Kostenloses Konto — 10 Kontakte inklusive
Eingestellt vor 3 Wochen
