Adoptar a Dobby
Podenco · Macho · Adulto · 5 años
refugio España: Actualización 11 de abril de 2026: Las cosas van bien para Dobby últimamente. Se está acostumbrando cada vez más a su entorno. Es divertido ver cómo se vuelve más seguro y tiene más momentos en los que realmente se divierte. Por otro lado, si ocurre algo "más intenso", se acurruca. Un perro ladrando a él, o cuando corrijo a Kobus, el amstaff con quien a menudo camina (porque está enamorado de Dobby y a veces no le deja estar durante las caminatas). Así que todavía queda mucho por hacer. Pero Dobby es un supercute peluche que disfruta del sol últimamente. Queremos mencionar que cuando Dobby está en su caja o en una habitación, comienza a morder cosas. No sabemos si es debido a la frustración de no poder salir, o al aburrimiento, pero pensamos que es lo primero. No lo hace cuando está en su patio. Esto aún necesita trabajo. Una familia que pueda hacer mucho con él para que sea regularmente amable y cansado parece un partido ideal por ahora. Se han añadido seis nuevas fotos y un video. Entrada 9 de febrero de 2026: Este perro no es seguro en España de su cazador. En respuesta a una llamada de auxilio, estamos colocando a Dobby aquí, esperando que pueda dejar España pronto. Mi nombre es DOBBY. Sí, después de Dobby de Harry Potter; ellos piensan que tengo aspecto similar con mis grandes orejas y ojos. Vivo justo al norte de Madrid en la 'Sierra Norte'. El 25 de enero de 2026 fue el último domingo de la temporada en que a su cazador se le permitió cazar animales pequeños. Juntos con mis "hermanos y hermanas" fuimos sacados de nuestra rehala en la mañana y puestos en un pequeño remolque. Después de un tiempo conduciendo, normalmente fuimos liberados del remolque y tuvimos que buscar entre arbustos espinosos conejos. No sé exactamente lo que pasó: si simplemente llegué tarde o no querían tomarme a propósito, pero me dejaron solo en el "campo". Hacía mal tiempo: frío y mucha lluvia. Estaba cansado y hambriento. Traté de encontrar mi camino de regreso, pero todo parecía asustador. No estoy acostumbrado a estar solo. He vivido toda mi vida en la rehala. Tengo ahora 6 años. De repente vi a dos personas caminando con dos perros. Los seguí silenciosamente. Luego uno de los perros se volvió. Las personas miraron y me vieron allí parado. Estaba mojado y sucio por la lodo. La mujer se acercó a mí hablando suavemente y se detuvo un poco delante de mí, se agachó y extendió su mano hacia mí. Estaba muy asustado, pero ella sonaba muy amable. Nunca había escuchado a un ser humano hablar así antes. Me acerqué con cuidado y olfateé su mano. Me acarició y tomó suavemente el tubo plástico duro que el cazador había atado alrededor de mi cuello. Lo hacen para que no nos lesiones gravemente inmediatamente si tenemos una pelea o tenemos que atravesar arbustos peligrosos. Me llevaron a una casa cercana. Allí me permitieron entrar a una habitación cálida con una gran cama. Me quitaron el plástico del cuello, me secaron, trataron mis heridas y me dieron comida y bebida. Me dieron una chaqueta caliente y encendieron una lámpara roja encima de la cama que era muy cálida. Luego dormí durante mucho tiempo. A veces vinieron a revisar si todo estaba bien. Afortunadamente, ya no tuve que salir afuera. Colocaron un colchón donde podía orinar. Al día siguiente fui permitido ir en el automóvil. No en un carrito detrás, sino en una cesta cómoda en el asiento trasero. Nunca había experimentado eso antes! Fuimos al veterinario, quien me picoteó por todo el cuerpo. Y también querían sangre. No fui el más difícil, así que solo lo di. Ellos decían que me comporté muy bien y que era saludable, pero necesitaba ganar peso. Estaba subalimentado, dijeron. También recibí un pasaporte y un premio! Desde entonces las cosas han mejorado para mí. Compraron un arnés especial para mí, porque cuando camino en el "campo", aún me gusta perseguir conejos. No sé mejor. Pero ellos no quieren perderme y este arnés es por tanto seguro. Dicen que puedo caminar bien con el arnés. También me llevan a pueblos y ciudades para ver cómo reacciono: coches, personas, autobuses, tiendas, niños jugando. Me parece emocionante, pero dicen que lo hago muy bien. Harán esto con más frecuencia, para que me acostumbre más. En la ciudad camino bien con la correa, porque no hay conejos que perseguir entonces. Allí
Leer original (nl)
Opvang Spanje: Update 11 april 2026: Ondertussen gaat het hier met Dobby goed. Hij raakt steeds meer ingeburgerd. Het is grappig om te zien hoe hij steeds zelfverzekerder wordt en steeds meer momenten heeft dat hij laat zien echt te genieten. Daarentegen hoeft er maar iets ‘intensers" te gebeuren, en hij kruipt in elkaar. Een hond die blaffend op hem afkomt, of als ik Kobus de amstaff waar hij vaak samen mee loopt, corrigeer (want die is halsoverkop verliefd op dobby en laat hem tijdens het wandelen soms niet met rust). Dus er is echt nog wel een weg te bewandelen. Maar Dobby is een super lekkere knuffel die deze dagen heerlijk van het zonnetje geniet. We willen wel vermelden, dat wanneer Dobby in zijn box of in een kamer zit, hij aan dingen begint te knagen. We weten niet of dit uit frustratie is dat hij er niet uit kan, of uit verveling, maar we denken het eerste. Hij doet het namelijk niet wanneer hij in zijn tuin zit. Hier moet nog aan gewerkt worden. Een gezin dat veel met hem kan ondernemen zodat hij regelmatig lekker moe is, lijkt voor nu een ideale match. 6 nieuwe foto's en een video toegevoegd. Input 09 februari 2026: Deze hond is in Spanje niet veilig voor zijn jager. Naar aanleiding van een noodkreet plaatsen we Dobby hier, in de hoop dat hij snel uit Spanje weg kan. Mijn naam is DOBBY. Ja, naar Harry Potter’s Dobby; Ze vinden dat ik daar op lijk met mijn grote oren en ogen. Ik woon net ten noorden van Madrid in de ’Sierra Norte’. Op 25 januari 2026 was het de laatste zondag van het seizoen dat mijn jager op klein wild mocht jagen. Samen met mijn ‘broertjes en zusjes’ werden we in de ochtend uit onze rehala gehaald en in een klein aanhangwagentje gestopt. Na een tijdje rijden werden we zoals normaal uit het wagentje gelaten en moesten we zoeken onder prikstruiken naar konijnen. Ik weet niet precies wat er gebeurd is: of ik gewoon te laat terug was of dat ze mij expres niet mee hebben willen nemen, maar ik bleef alleen achter in de ‘campo’. Het was slecht weer: koud en veel regen. Ik was moe en hongerig. Ik heb geprobeerd de weg terug te vinden, maar vond het allemaal maar eng. Ik ben het niet gewend om alleen te zijn. Ik woonde al mijn hele leven, ben nu 6 jaar oud, in de rehala. Plotseling zag ik twee mensen voorbij lopen met twee honden. Ik ben daar heel stilletjes achteraan gelopen. Plots draaide 1 van de honden zich om. Toen keken de mensen ook en zagen ze mij staan. Ik was doorweekt en vies van de modder. De vrouw kwam zachtjes pratend op mij aflopen en bleef een stukje voor mij stil staan, hurkte en stak haar hand naar mij uit. Ik was zo bang, maar ze klonk heel lief. Ik had nog nooit een mens zo horen praten. Ik ben voorzichtig op haar afgelopen en aan haar hand geroken. Ze aaide mij en pakte mij zachtjes vast aan de hard plastic koker die de jager om mij nek had gebonden. Dit doen ze zodat we als we ruzie hebben of onder gevaarlijke prikstruiken door moeten, niet meteen levensgevaarlijk gewond raken. Ze namen mij mee naar een huis dichtbij. Daar mocht ik naar een warme kamer met een groot bed. Ze haalden het plastic van mij nek af, droogden mij af, verzorgen mijn wonden en gaven mij eten en drinken. Ik kreeg een warme jas aan en ze deden een rode lamp aan boven het bed die heel lekker warm was. Ik heb toen heeeeeel erg lang geslapen. Een paar keer kwamen ze even bij mij kijken of alles goed was. Ik hoefde gelukkig niet meer naar buiten. Ze hadden een kleedje neergelegd waar ik een plas op deed. De volgende dag mocht ik mee in de auto. Niet in een karretje erachter, maar in een lekker mand op de achterbank. Dat had ik nog nooit meegemaakt! We gingen naar de dierenarts, die kriebelde mij aan alle kanten. En ze wilden ook wat bloed hebben. Ik ben de moeilijkste niet, dus ik heb dat gewoon gegeven. Ze zeiden de hele tijd dat ik me zo goed gedroeg en dat ik gezond ben, maar wel wat moet aankomen. Ik was ondervoed, zei ze. Ik kreeg er ook een paspoort en een snoepje! Sindsdien gaat het steeds beter met mij. Ze hebben een speciale riem voor mij gekocht, want als ik ga wandelen op de ‘campo’ dan ga ik nog steeds graag achter konijnen aan. Ik weet niet beter. Maar ze willen me niet kwijtraken en deze riem is daarom veilig. Ze zeggen dat ik heel goed aan de riem kan lopen. Ze nemen me ook mee naar dorpjes en stadjes om te zien hoe ik dat vind: auto’s, mensen, bussen, winkels, spelende kinderen. Ik vind het spannend, maar ik doe het heel goed zeggen ze. Ze gaan dat nog vaker doen, zodat ik er steeds meer aan wen. In de stad loop ik goed aan de lijn, want dan zijn er ook geen konijnen om achteraan te gaan. Er zijn nog wel meer dingen die ze met mij willen uitproberen de komende tijd, maar ondertussen willen ze ook een lieve familie voor mij vinden. Ik woon nu namelijk op een plek waar de jager veel langskomt en ze zijn heel bang dat ik een dag misschien hem hoor fluiten of mijn broers en zusjes hoor blaffen en huilen en dat ik mij dan verplicht voel er naar toe te gaan. Ook wonen er hier op de finca veel meer honden, maar dat zijn allemaal hele oude honden, die hier hun laatste ‘levensfase’ wonen. Het is namelijk een sanctuarium en ik ben daar veel te jong voor. Die oudjes zijn ook niet zo mobiel, maar ik kan zo over, onder of door het hekwerk heen, want ik ben erg behendig en energiek. Ze zeggen dat mijn achternaam Houdini is. Dobby Houdini dus.. Afijn, ze willen dus graag een familie vinden die hier ver uit de buurt woont en die heel goed begrijpt dat ik een hond ben die makkelijk ontsnapt en niet van de lijn kan lopen of onbewaakt los in een tuin ook al is die goed omheind. O ja, de familie moet ook houden van knuffelen en wandelen, want daar ben ik dol op. En het moeten geduldige mensen zijn die snappen dat het leventje dat ik heb gehad heel erg anders is dan dat ik bij hun zal hebben. Dat het me (veel) tijd kost om mensen te leren vertrouwen en dat ik nog niet altijd mijn plasje en poep buiten durf te doen. Daarvoor moet ik eerst de omgeving goed kennen en vertrouwen. Het gaat hier wel steeds beter, maar ik ben ook nog veel aan het leren. En ik heb in heel korte tijd al veel geleerd. Ik ben tussen de 5 en 6 jaar oud. Bij andere honden ben ik aanvangs wat timide, in principe negeer ik ze. Ik reageer op honden die assertief zijn door te blaffen en weg te willen. Na een rustige introductie doe ik het prima met andere honden tijdens de wandeling. Ik leer inmiddels redelijk goed om mijn plas te doen tijdens het wandelen. Niettemin heb ik in mijn slaapkamer een pad op de grond liggen en heel soms doe ik daar nog een plasje op. Ik poep inmiddels ook buiten aan de lijn (maar ook nog wel binnen). Ik vind het verschrikkelijk als ik binnen heb gepoept, dan ben ik erg bang dat ik op m'n kop krijg en duik ik in elkaar. Ik ben negatief getest op de middelandse zeeziektes. Nou, ik hoop dat jullie niet schrikken van mijn foto's en video. Ik schrik namelijk wel van mijzelf als ik mezelf in een spiegel zie. Maar mijn opvang-mama zegt dat ik mooi ben. En o ja, je hoeft geen Spaans te spreken, ik begrijp Nederlands. Ik snap alleen het woordje ‘zit’ nog niet... ¡Hasta pronto familia!
Cuenta gratuita — 10 contactos incluidos
Publicado hace 3 semanas
