Džozija adoptieren
Weiblich · Senior · 12 Jahre
Džoizija kam als Straßenhund ins Tierheim, gechipt, aber nicht neu registriert von ihren ersten bis zu ihren zweiten Besitzern und in einem schlechten Zustand, mit einem Auge fast mit einem Korken aus Urin, Eiter und Fell versiegelt. Der Hund roch sehr stark nach Urin und war unfreundlich und aggressiv gegenüber uns. Wir konnten sie etwas reinigen und nach ein paar Tagen kamen ihre Besitzer, um sie abzuholen – sie sahen ziemlich sauber aus und sprachen warm über Džoizija' Charakter und wie ihr anderer Hund zu Hause auf sie wartete. Es war so, dass sie während eines Spaziergangs verschwunden war. Nichts deutete darauf hin, was als nächstes passieren würde... Ein paar Monate später kehrte Džoizija ins Tierheim zurück. Diesmal war sie von einem sehr alten Yorkie Toto begleitet. Die Hunde wurden vom Tierheim aus einer Wohnung mit Genehmigung der Stadtpolizei gebracht, weil die Frau verschwunden war und der Ehemann, ein Invalid, zur Operation ging und die Hunde in einem hilflosen Zustand zurückließen. Wir konnten beide Hunde diesmal wiederfinden und dann begannen die Anrufe – eines Tages wollte ein Nachbar Toto, dann rief der Ehemann (es stellte sich heraus, dass er nicht einmal zur Operation ging, sondern einfach als Entschuldigung, um die Hunde loszuwerden), bis schließlich enthüllt wurde, dass die „Nachbarin“ keine andere als die vermisste Frau war... Und beide wollten Toto mit voller Kraft zurückbringen, ohne Džoizija (es ist interessant, dass Džoizija ihre Persönlichkeit zum zweiten Mal im Tierheim hatte – sie war freundlich, glücklich, ohne jegliche Anzeichen von Groll). Wir rannten hin und her zu dem Ort, wo die Hunde lebten, um alles selbst zu besichtigen und zu besprechen. Auf der einen Seite schien es – vielleicht sollten zwei respektable alte Hunde besser nach Hause zurückkehren als in dem Tierheim zu verbringen? Aber dieser Besuch erwies sich als eine dieser Zeiten, in denen man klar versteht: Es gibt eine Kategorie von Menschen, die nicht erlaubt werden sollten, Tiere zu halten. In der Jugend mag es reichen, sie zu füttern, aber im Alter, wenn Tiere verschiedene Krankheiten entwickeln, muss Geld für ihre Gesundheit und ihr Wohlbefinden ausgegeben werden, nicht auf Alkohol. Toto hat bereits ein neues Zuhause gefunden, aber 12-year-old Džoizija ist immer noch bei uns zu Hause. Ja, wir wissen, dass ihr äußeres Erscheinungsbild im Moment nicht besonders attraktiv ist (wir stehen in der Warteschlange für einen Hundefriseur!), aber ihre Essenz ist schön, mit einem kleinen „Funkeln“ – wenn etwas wirklich, wirklich nicht mag, dann knurrt sie, ansonsten – freundlich, lebhaft und nette Hunde. Džoizija hat kein Auge – es wurde von dem Arzt während der Kastration und Zahnreinigung genäht. Wir suchen die besten Besitzer für Džoizija, die sich um ihre alte Tage kümmern werden!
Original lesen (lv)
Pirmo reizi patversmē Džozija nonāca kā uz ielas atrasts, čipēts, bet gadiem no pirmajiem uz otrajiem saimniekiem nepārreģistrēts un skatā aizlaists suns. Viena iztecējusī actiņa bija teju aizcementējusies ar spalvu, strutu un netīrumu korķi, sunīte baisi smirdēja pēc urīna un attiecībās ar mums bija nīgra un kodelīga. Daudzmaz savedām kārtībā, un pēc pāris dienām viņai pakaļ atnāca saimnieki – skatā gana kārtīgi, sirsnīgi stāstīja par Džozijas raksturu un to, kā mājās viņu ar nepacietību gaida otrs sunītis. Nu tā gadījies, ka pastaigas laikā pazudusi. Nekas neliecināja par to, kas sekos tālāk… Pēc pāris mēnešiem Džozija atgriezās patversmē. Šoreiz jau kopā ar ļoti vecu jorciņu Toto. Suņus no dzīvokļa ar pašvaldības policijas akceptu nogādāja patversmē, jo sieva esot pazudusi, bet vīrs – invalīds dodas uz operāciju, un suņi palikuši bezpalīdzīgā stāvoklī. Otrreiz atkopām nu jau abus suņus, un tad sākās… Sākās telefona zvani – kādu dienu kaimiņiene grib Toto ņemt sev, tad zvana vīrs (izrādās, ne uz kādu operāciju pat netaisījās iet, to piesaucis tikai kā ieganstu, lai no suņiem atbrīvotos), līdz atklājās, ka “kaimiņiene” ir neviens cits kā pazudusī sieva… Un abi pilnām mutēm grib atpakaļ Toto, par Džoziju pat neieminoties (interesanti, ka otreiz nonākusi patversmē, raksturā Džozija bija mainījusies – sirsnīga, priecīga, bez jel kādām nīgruma iezīmēm). Mēs āvām kājas un devāmies uz suņu dzīvesvietu, lai paši savām acīm visu redzētu un izrunātu. No vienas puses likās – varbūt tomēr diviem cienījama vecuma sunīšiem būs labāk atgriezties mājās, nevis nīkt patversmē? Taču šī vizīte izvērtās par vienu no tām reizēm, kad skaidri saproti: ir cilvēku kategorija, kuriem nedrīkst ļaut turēt dzīvniekus. Jaunībā varbūt pietiek vien ar pabarošanu, bet vecumdienās, kad dzīvniekiem parādās dažādas kaites, nauda jātērē viņu veselībai un labsajūtai, nevis alkoholam. Toto šobrīd jau ir atradis jaunas mājas, bet 12 gadus vecā Džozija joprojām mūsmājās. Jā, mēs zinām, ka šobrīd viņas ārējais izskats nav tas pats pievilcīgākais (gaidām rindā uz suņu frizētavu!), taču viņas būtība ir jauka, ar mazu “raksturiņa piešprici” – ja kaut kas ļoti, ļoti nepatiks, mēdz parūcināties, citādi – sirsnīga, jestra un feina suņomīte. Džozijai nav vienas actiņas – sterilizācijas un zobu sakopšanas laikā dakteri to aizšuva. Meklējam Džozijai vislabākos saimniekus, kuri parūpēsies par viņas vecumdienām!
Eingestellt letzte Woche
