Υιοθετήστε τον/την Hund Karlsson
Μεικτής φυλής · Άγνωστο · Ηλικιωμένος · 15 έτη
Ο Καρλσον ζήτησε μαζί μας από το 24 Μαρτίου 2013. Η προηγούμενη του ζωή έγινε σε ένα ρουμανικό φιλανθρωπικό ίδρυμα. Η οργάνωση "Dogs from Hell Rosioris", που στοχεύει στη διάσωση, ιδιαίτερα γηρασμένων και ασθενών ζώων από αυτό το φιλανθρωπικό ίδρυμα, εξασφάλισε τη μεταφορά του Καρλσον σε μας. Κατά τη διάρκεια της παραμονής του στο φιλανθρωπικό ίδρυμα, ο Καρλσον είχε κουραστικά και ιλίτιδα, και το άγνωστο ήταν αν θα επέβιε. Επίσης, πάσχει από σπονδυλοσαρκώσεις και αρθρίτιδα (τα ισχία του είναι αρκετά φθαρμένα), αλλά το έχουμε υπό έλεγχο με τα κατάλληλα φάρμακα. Ο Καρλσον έκανε γρήγορα την προσαρμογή του. Αρχικά ήταν αρκετά θορυβώδης και έπινε μας από την προσοχή. Αλλά σύντομα ξεπέρασε αυτό και θα έπινε μόνο ελαφρά τα δάχτυλα μας για να μας αγαπήσει. Ο Καρλσον ήταν πάντα το παίχτης στο σκοινί - συνεχώς προσπαθούσε να βγει από την ζώνη του ή να κλωτσήσει το σκοινί. Τυχαίνει ότι υπάρχει αρκετός χώρος στο ιδρυμα, έτσι περιπάτημα δεν ήταν αναγκαίο! Τον Απρίλιο του 2019, έπρεπε να εξοντώσουμε τον Καρλσον. Ο Καρλσον ήταν περίπου 14-15 ετών. Στην τελευταία περίοδο, ο Καρλσον είχε προβλήματα συντονισμού στα πίσω πόδια. Ο ορθοπεδικός συνέστησε τη χειρουργική επέμβαση, καθώς ο Καρλσον «έχει πολλά έργα» και πολλές χειρουργικές επεμβάσεις θα ήταν πολύ σκληρό για ένα γήρας σκύλο. Πήρε φάρμακα για τον πόνο, και για πολύ καιρό έχει πολύ καλά. Την προηγούμενη μέρα του θανάτου του, ο Καρλσον ξεπήδησε απότομα και δεν μπόρεσε να κινηθεί τα πίσω πόδια. Δεν υπήρχαν πλέον αντανακλαστικά, και δεν μπορούσε να παραδώσει ούτε νεφρικό ούτε κόπρα. Τον πήραμε στον ιατρό δύο φορές, αλλά ο πόνος επιδεινώθηκε αν και με τα φάρμακα. Είχαμε μόνο να απελευθερώσουμε τον Καρλσον. «Αγαπητέ Καρλσον, αφήνεις ένα μεγάλο κενό. Πώς θα σε λείψουμε την ιδιοτροπία σου. Η θέση σου στην κουζίνα είναι τόσο κενή. Δεν θα ακούσουμε ποτέ τη φωνή σου όταν τα φορτηγά περνούν από το ιδρυμα. Ήταν τόσο καλός σκύλος, σταθερός σε όλα... Δεν έκανε ποτέ αυτό που δεν ήθελε. Πάντα ευγενικός, πιστός και ευγνώμων. Νιώθω πόνο που έπρεπε να τον αφήσουμε, αλλά τώρα δεν έχει πια πόνο και μπορεί να τρέξει στα πεδιά με τους φίλους του που έχουν πάει στη Χώρα της Πολύχρωμης Αρκούδα. Πιστεύω σφόδρα ότι θα τα ξαναδούμε κάποια μέρα. Μέχρι τότε: Προσέχεις, φίλε μου!!!»
Διάβασε αρχικό (de)
Karlsson lebte seit dem 24.03.2013 bei uns. Sein vorheriges Leben verbrachte er in einem rumänischen Shelter. Die Organisation „Hunde aus der Hölle Rosioris“, die es sich zum Ziel gesetzt hat, insbesonders ältere und kranke Tiere aus diesem Shelter heraus zu holen, vermittelte Karlsson an uns. Karlsson hatte während seiner Zeit im Shelter die Krätzmilben und Räude, zeitweise war es unklar, ob er überlebt. Außerdem leidet er an Spondylose und Arthrose (seine Hüftgelenke sind ziemlich kaputt), was wir aber mit entsprechenden Medikamenten gut im Griff haben. Karlsson lebte sich sehr schnell ein. Anfangs war er ziemlich ungestüm und zwickte auch gerne mal, wenn er die Aufmerksamkeit auf sich ziehen wollte. Doch schnell hatte er sich das abgewöhnt, nahm nur noch vorsichtig die Finger von uns Menschen zwischen die Zähne und zog so die Hand zu sich, um gekrault zu werden. An der Leine spielte Karlsson stets den Clown – er versuchte ständig, sich aus dem Geschirr zu winden oder in die Leine zu beißen. Glücklicherweise ist auf dem Hof soviel Platz, dass Spaziergänge nicht unbedingt nötig waren! Im April 2019 mussten wir Karlsson einschläfern lassen. Karlsson war mittlerweile ca. 14-15 Jahre alt. In der letzten Zeit hatte Karlsson Schwierigkeiten, seine Hinterbeine zu koordinieren. Der Orthopäde riet uns von einer Operation dringend ab, da Karlsson „zu viele Baustellen“ hat und einem alten Hund mehrere Operationen nicht zumutbar seien. Er bekam Schmerzmittel und es ging ihm noch lange Zeit recht gut. Am Tag vor seinem Tod schrie Karlsson plötzlich auf und konnte seitdem die Hinterbeine nicht mehr bewegen. Es waren keinerlei Reflexe mehr vorhanden, Urin und Kot absetzen konnte er auch nicht mehr. Wir waren zweimal mit ihm beim Tierarzt, er bekam Medikamente doch die Schmerzen verschlimmerten sich trotzdem. Wir konnten Karlsson nur noch erlösen. „Lieber Karlsson, Du hinterlässt eine große Lücke. Wie werden wir Deinen liebenswerten Sturkopf vermissen. Dein Stammplatz in der Küche ist so leer. Auch Dein bellen, wenn Autos mit Anhänger am Hof vorbei fahren, werden wir nie wieder hören. Du warst ein so wunderbarer Hund, konsequent in allem…. Was Du nicht wolltest, hast Du auch nicht gemacht. Dabei immer liebevoll, treu und dankbar. Es tut weh, dass wir Dich gehen lassen mussten, aber nun hast Du keine Schmerzen mehr und kannst mit Deinen Freunden, die vor Dir ins Regenbogenland gezogen sind, über Wiesen toben. Ich glaube ganz fest daran, dass wir uns irgendwann wiedersehen. Bis dahin: Mach’s gut lieber Freund!!!“
Καταχωρημένα πριν από 5 μήνες
