Υιοθετήστε τον/την Jip
Podenco · Αρσενικό · Νεαρό · 1 έτος
Ο Τσίπ και ο Γιαννάκης, δύο "καθημερινοί" αλλά τόσο γλυκοί Ποντένκο. Χωρίς να καταλαβαίνουν τι τους συνέβη. Πρώτα μετατράπηκαν σε χρηστικά αντικείμενα ενός κυνηγού: πείνα, ζωή χωρίς διασκέδαση, μόνο δυστυχία. Δεν τους ενδιέφερε το κυνήγι, η καρδιά τους δεν ήταν εκεί, έτσι τους εγκατέλειψαν, τους έστειλαν στον μεγάλο κόσμο, αφήνοντάς τους εντελώς στη μοίρα τους. Σήμερα είναι δύο κοινωνικά, ήρεμα σκυλιά. Ο Τσίπ είναι λίγο επιφυλακτικός στην αρχή, αλλά μόλις τον γνωρίσεις και τον εμπιστευτείς, βλέπεις ένα εντελώς διαφορετικό σκυλί. Θέλουν να συνεργαστούν, να εμπιστευτούν, να ζήσουν. Έχουν πολλά να μάθουν, πολλά να ανακαλύψουν, πολλά να βιώσουν, αλλά έχουν μια ζωή μπροστά τους και εμείς τους τη δίνουμε με όλη μας την καρδιά. Ημέρα με την ημέρα, μας φέρνουν Ποντένκο και Γκαλγκό. Οι αγγελίες συνεχώς έρχονται, οι κραυγές για βοήθεια συσσωρεύονται. Κάθε καταφύγιο είναι υπερπλήρες, πολύ πέρα από τα όριά του. Κάνουμε ό,τι μπορούμε, συχνά περισσότερο από αυτό, και συνεχίζουμε να ελπίζουμε ότι αυτή η νοοτροπία θα αλλάξει ποτέ, ακόμα κι αν σήμερα είμαστε πολύ μακριά από το σημείο που θα έπρεπε να είμαστε.
Διάβασε αρχικό (nl)
Jip en Janneke, twee “gewone” maar o zo lieve Podencootjes. Zonder te begrijpen wat hen is overkomen. Eerst herleid tot het gebruiksvoorwerp van een jager: honger moeten, geen leuk leven, alleen ellende. De jacht interesseerde hen niet, hun hart stond er niet naar, dus werden ze afgedankt, de wijde wereld ingestuurd, volledig aan hun lot over gelaten. Vandaag zijn het twee sociale, zachte hondjes. Jip is wat terughoudend in het begin, maar eens hij je kent en vertrouwt, krijg je een hele andere hond te zien. Ze willen meewerken, vertrouwen, leven. Ze moeten nog zoveel leren, zoveel ontdekken, zoveel ervaren maar ze hebben nog een leven voor zich, en dat gunnen we hen met heel ons hart. Dag na dag worden ons Podenco's en Galgo's aangeboden. Berichten blijven komen, noodkreten stapelen zich op. Elk asiel zit overvol, tot ver over zijn grenzen. Wij doen wat we kunnen, vaak meer dan dat, en blijven hopen dat deze mentaliteit ooit zal veranderen, ook al staan we vandaag nog pijnlijk ver van waar het zou moeten zijn.
Καταχωρημένα προηγούμενη εβδομάδα
