Υιοθετήστε τον/την Rimbaud
Μεικτής φυλής · Αρσενικό
Έχει 8 μήνες σε φροντίδα για το Rimbaud. Έχει έρθει η ώρα να βρει την οικογένειά του! Τελευταία εορτάσα τα 5 μου χρόνια, στις 20 Νοεμβρίου. Η αρχή της ζωής μου ήταν πολύ δύσκολη και τώρα αναζητώ τον άγγελό μου για να ξεκινήσω μια νέα ζωή, καλύτερη από αυτήν που γνώρισα μέχρι τώρα. Το παρελθόν μου είναι πολύ σκοτεινό: έζησα... κλεισμένος σε ένα ροδόχαλα, ποτέ δεν έβλεπα το φως της ημέρας. Το εξωτερικό κόσμος δεν υπήρχε για μένα μέχρι μια μέρα τον Μάρτιο του 2025. Τα πάντα ήταν τόσο φοβερά. Η οικογένεια φροντίδας μου μάθανε πολλά πράγματα που με τρομοκρατούσαν αρχικά: να μπαίνω σε αυτοκίνητο, να κάθομαι απλά στο πάτωμα, να φάω όταν είναι αναμμένο το φως, να συναντώ ανθρώπους... Τα πρώτα μήνες ήταν ένας συνεχής αγώνας, μια μάχη κάθε μέρα. Και τότε, βήμα προς βήμα, άρχισα να ξεχωρίζω τη ζωή. Σήμερα λατρεύω τις περιπάτους, ακόμα και το κολύμπι στο θαλάσσιο νερό. Επίσης, αρέσει πολύ με τα γατιά στο σπίτι της οικογένειας φροντίδας, τα οποία παρατηρώ με υπομονή και ενδιαφέρον. Αλλά μερικά τραύματα παραμένουν: όταν συναντάω ξένους, προτιμώ ακόμα να κρυφτώ. Η οικογένεια φροντίδας το λέει για μένα ότι είμαι «ένας άγγελος που ξεκίνησε από το τόρνο», γιατί παρά τα πάντα που έχω διατρέξει, δεν έχω ούτε ένα γραμμάριο επιθετικότητας. Τι αναζητώ για τη νέα μου αρχή;
Διάβασε αρχικό (fr)
Déjà 8 mois de famille d'accueil pour Rimbaud. Il est temps qu'il trouve sa famille! Je viens de fêter mes 5 ans, le 20 novembre. Mon démarrage dans la vie a été très difficile et je cherche aujourd'hui mon ange gardien pour commencer une nouvelle vie, plus belle que celle que j'ai connue jusqu'à présent. Mon passé est très sombre : je survivais... Enfermé dans une cage souillée, sans jamais voir la lumière du jour. Le monde extérieur n'existait pas pour moi, jusqu'à ce que le Refuge de Landerneau me prenne en charge, un jour de mars 2025. Tout était tellement effrayant. Ma famille d'accueil m'a appris beaucoup de choses qui, au début, me terrifiaient : monter dans une voiture, m'asseoir simplement sur le sol, manger lorsque la lumière est allumée, croiser des personnes... Les premiers mois ont été une lutte constante, un combat de chaque instant. Et puis, petit à petit, j'ai commencé à goûter à la vie. Aujourd'hui, j'apprécie les balades, et mêmes les baignades dans l'eau de mer. Je m'entends aussi très bien avec les chats de ma famille d'accueil, que j'observe avec douceur et curiosité. Mais certaines cicatrices restent : lorsque je croise des inconnus, je préfère encore me cacher. Ma famille d'accueil dit de moi que je suis "un ange sorti de l'enfer", car malgré tout ce que j'ai vécu, je n'ai pas une once d'agressivité. Ce que je recherche pour mon nouveau départ ? Une femme seule, douce et patiente, ayant déjà un chien joyeux - comme celui qui m'aide et me protège dans ma
Καταχωρημένα πριν από 3 μήνες
