Saltar al contenido
TailHarbor
← Volver a los resultados
Disponible

Adoptar a Puck

Mestizo · Macho · Adulto · 8 años

Inicio » Adopciones » gatos en busca de una familia » Puck Puck nació el: 9 de mayo de 2018 he estado aquí desde: junio de 2021 Me gusta: no tener a la gente alrededor No me gusta: que me busquen demasiado Encontré mi nido: oh no... aún no. Con el tiempo, en el refugio también han llegado gatos como Puck: tan tímidos y temerosos, que casi no se los ve. Muchos de ellos probablemente sufrieron un trauma cuando eran cachorros, que ni el cuidador ni el refugio pudieron hacerlos olvidar. Una familia muy comprensiva lograría finalmente, incluso si tomaba años, pero muy pocos de estos gatos tímidos tienen esta oportunidad. Así que, si están en el refugio, probablemente permanecerán allí - tenemos docenas de estos gatos, cada uno más hermoso que el otro, que nunca serán adoptados. Puck también fue alguna vez un pequeño gatito asustado, encontrado en la calle por alguien que se compadeció de él. No fue fácil atraparlo, estaba extremadamente asustado y se necesitaron dos personas más para poder levantarlo y llevarlo al cuidador, donde estuvo durante dos años. Habría permanecido mucho más tiempo y mejor, pero la suerte no lo favoreció en absoluto. Había sido "adoptado" por un gato muy bonito y protector, quien lo crió como su propio gatito y lo protegió de los otros gatos de la familia. Pero cuando este, ya mayor, falleció, Puck quedó solo. Pasó la mayor parte de sus días oculto, y por las noches salía al patio y se sentaba solo en algún rincón, sin tener el valor de entrar a la casa. Pero al menos nadie lo lastimaba... hasta un día en que, molesto por un gato del vecino, el miembro más viejo de la familia - un gato tranquilo por naturaleza - golpeó a Puck, el tímido. Los otros gatos siguieron el ejemplo, y a pesar de los esfuerzos de la familia por hacerlos entender, Puck continuó siendo excluido y golpeado cada vez que tenían la oportunidad. ¿Qué podía hacer, pobre criatura? Sólo iba a buscar comida después de que los demás se fueran y pasaba la mayor parte del tiempo oculto. ¡Estaba absolutamente aterrorizado! La decisión de traerlo al refugio no fue fácil. Sabíamos que no lo veríamos durante un tiempo, que había posibilidad de que fuera acosado en el refugio, pero no tenía otra opción, incluso aunque sea tan hermoso... Además, habíamos cambiado recientemente de lugar y esperábamos que, junto con el nuevo patio - donde los gatos pasan más tiempo que en la casa durante el verano, el espacio fuera suficientemente grande para que él encontrara su propio rincón. Decidimos probar, y lamentablemente fue más difícil para él de lo que jamás imaginamos. Al llegar, lo aislamos en una habitación para que se acostumbrara a nosotros y a los otros gatos, para poder vernos a través de la puerta sin sentirse amenazado. Teníamos algunas cajas almacenadas allí, y sin importar cómo colocáramos cestas cubiertas y camas, Puck siempre terminaba escondiéndose entre las cajas o encima de ellas. Lo recogimos, le hablamos, pero temblaba con todo su ser. No creo haber sentido miedo tan intenso... Después de un tiempo, lo dejamos salir de la habitación, no podía pasar el resto de su vida allí. Luego vino otro largo período, durante el cual se escondía ya sea en la hierba, bien oculto para que apenas se lo viera, o en el cobertizo del techo. Algunos de nosotros logramos acercarnos lo suficiente como para poner un plato de comida frente a él, pero no siempre, especialmente si estaba al final del patio. De alguna manera, se acostumbró a aceptar comida en el cobertizo, comiendo ansiosamente cualquier cosa que pusieramos en el plato. Pero entrar a la casa, ¡ni hablar! Ni siquiera cuando ya hacía frío... Preparamos cestas cubiertas con mantas, aislamos lo mejor que pudimos, para que al menos pudiera refugiarse allí. No notamos que los otros gatos lo estaban "persiguiendo", lo cual en realidad era un buen signo, pero no sabíamos lo que sucedía después de apagar las luces. Hasta que, por accidente, lo vimos! Entró a la habitación! Nuestro tímido sabía cómo usar la puerta y conocía muy bien dónde estaba el cuenco de comida. Bien, pensamos, déjalo estar, mientras sepamos que come. Ya han pasado dos años desde que Puck está con nosotros, pero aún mantiene el hábito de salir de su escondite tanto cuando las luces están apagadas, como cuando se siente seguro. De lo contrario, puedes encontrarlo al lado de Blair, en su rincón favorito, donde se compañía mutua y esperan a que vayamos a nuestras casas, para también cuidar de sí mismos. O al lado de los gatos que llevan mucho tiempo con nosotros, tranquilos y comprensivos con otros gatos, acostumbrados ya al constante ir y venir de los.

Leer original (ro)

Home » Adoptii » Pisici in cautarea unei familii » Puck Puck M-am nascut in: 9 mai 2018 Sunt aici din: iunie 2021 Imi place sa: nu fie oameni in zona Nu imi place sa: ma cauti prea mult Mi-am gasit casuta: offfffff… inca nu ​De-a lungul timpului, in adapost au ajuns si pisici ca Puck: atat de timide si fricoase, incat abia le vezi. Multe dintre acestea au suferit probabil o trauma, pui fiind, pe care nici fosterul, si nici adapostul nu i-a putut face sa o uite. O familie super intelegatoare ar reusi in cele din urma, chiar daca ar dura ani, insa foarte putine dintre mandrutele fricoase primesc aceasta sansa. Asa ca, daca sunt in adapost, probabil la noi vor si ramane – avem zeci de astfel de pisici, care de care mai frumoase, care insa nu vor fi adoptate niciodata.Puck a fost si el un puiut mic si amarat candva, gasit pe strazile orasului de catre o persoana careia i s-a facut mila de el. Nu a fost usor de prins, era extrem de speriat si a fost nevoie de inca doi oameni pentru a reusi sa il ia pe sus si sa il duca in foster, unde avea sa ramana doi ani. Ar fi ramas inca mult si bine, insa norocul nu i-a suras deloc. Fusese „adoptat” de o pisica extrem de frumoasa si protectiva, care l-a crescut ca pe puiutul ei si care l-a aparat de celelalte pisici ale familiei. Insa cand aceasta, batrana fiind, s-a stins din viata, Puck a ramas singur. Isi petrecea zilele mai mult ascuns, iar seara iesea in tarc si statea singurel in ceva colt, fara sa aiba curajul sa mai intre in casa de bunavoie. Dar macar nu ii facea nimeni rau… pana intr-o zi cand, enervat de un motan din vecini, cel mai in varsta membru al familiei – o pisica pasnica de firea ei, l-a luat la bataie pe Puck cel fricos. Celelalte pisici i-au urmat exemplul si, in ciuda eforturilor familiei de a-i face sa se inteleaga, Puck a continuat sa fie nu doar exclus, dar si batut ori de cate ori aveau ocazia. Ce era sa faca, saracul de el? Mergea la mancare doar dupa ce ceilalti plecau si statea ascuns mai tot timpul. Era absolut ingrozit! Decizia de a-l aduce il adapost nu a fost usoara. Stiam ca nu il vom „vedea” o vreme, ca exista posibilitatea ca si in adapost sa fie terorizat, insa alta sansa nu avea, chiar daca este atata de frumos… In plus, ne mutaseram recent si speram ca, impreuna cu tarcul cel nou – in care, vara, mandrutele isi petrec mai mult timp decat in casa, spatiul sa fie suficient de mare incat sa isi gaseasca si el coltisorul lui. Am decis sa incercam si, din pacate, a fost mai greu pentru el decat ne-am fi asteptat vreodata. La sosire, l-am izolat intr-o camera ca sa se obisnuiasca si cu noi, si cu pisicile, sa ne poata vedea prin usa, fara sa se simta amenintat. Aveam niste cutii depozitate acolo, si degeaba am pus cosuri acoperite si patuturi, ca Puck al nostru tot printre cutii sau deasupra lor se refugia. Il luam in brate, vorbeam cu el, insa se cutremura cu toata fiinta lui. Nu cred ca am simtit vreodata o asemenea frica… Dupa o vreme, l-am lasat si pe el sa iasa din camera, nu isi putea petrece acolo tot restul vietii. A urmat o noua perioada, destul de lunga, in care se ascundea fie in iarba, pitit atat de bine incat abia il vedeai, fie pe barna de la acoperisul terasei. Unii dintre noi reuseam sa ne apropiem suficient de mult incat sa ii punem un bol de mancare in fata, insa nu intotdeauna, mai ales daca era in fundul tarcului. Cumva, s-a obisnuit insa sa accepte mancarea pe barna, ba chiar topea cu pofta tot ce ii puneam in bol. Insa de intrat in casa, nici vorba! Nici macar cand era deja frig… I-am pregatit cosuri acoperite cu paturi, izolate cat de bine, ca macar acolo sa se poata refugia. Nu observaseram ca pisicile sa il „vaneze”, ceea ce totusi era semn bun, dar nici nu stiam ce se intampla dupa ce stingem luminile. Pana cand, intamplator, l-am vazut! Intrase in camera! Fricosul nostru stia sa foloseasca usita si stia foarte bine unde se afla farfuria cu mancare. Bine, ne-am gandit, fie cum vrea el, doar sa stim ca mananca. Au trecut deja doi ani de cand Puck e la noi, insa si-a pastrat obiceiul de a iesi din ascunzis ori cand luminile sunt stinse, ori cand se simte el mai in siguranta. In rest, il gasesti langa Blair, in coltul lor preferat, unde isi tin companie si asteapta sa plecam catre casele noastre, sa isi poata vedea si ei de a lor. Sau pe langa pisicile care sunt de multa vreme la noi, pasnice si intelegatoare cu alte pisici, obisnuite deja cu acel du-te-vino continuu din adapost. Ele macar, il accepta. A facut totusi un mic progres: cu anumite persoane, se incumeta sa se plimbe prin adapost mai relaxat, sau sa mearga la farfuria din mijlocul camerei. Pozele cu el sunt rare si nu tocmai reusite, exact din aceasta cauza. Mai reusim sa facem cate una si atunci cand, extrem de curios de fire, isi invinge frica si isi face aparitia dupa vreun colt de perete, sa vada si el cu ce ne ocupam, sau ce se mai intampla prin baie – pentru ca deh, este totusi o usa care o tinem mai mereu inchisa, iar ce se afla in spatele ei, este un adevarat mister pentru Puck. Daca ati sti cat de pacat e de Puck… Lui ii place sa fie mangaiat, de fapt, si asta am observat-o cand a avut nevoie de tratament si, prin urmare, a stat izolat o vreme. Refuza sa manance, era extrem de speriat, insa niciodata nu ne-a zgaraiat sau nu ne-a muscat. Ne apropiam incet de el, si incercam ca macar atunci sa il convingem sa accepte si el un pic de mangaiere. Si, dupa primele 10 secunde, simteam cum se relaxeaza treptat… Nu dura mult, dar suficient incat sa ne dam seama ca acest motan extrem de speriat si-ar reveni, in timp. Mult timp, dar daca ar avea vreodata aceasta sansa, chiar suntem convinsi ca s-ar transforma intr-un motan iubitor, un adevarat Fat Frumos al pisicilor, cuceritor de inimi. Pentru ca da, chiar atat de frumos este! Adopta-ma! Adopta-ma la distanta! Adoptia unei pisicute din adapostul nostru se face in baza unui contract de adoptie. De ce? Pentru ca ne pasa! Conditiile impuse de Asociatia Prietenii Pisicilor sunt usor de respectat atunci cand persoana care adopta este responsabila si iubeste intr-adevar pisicile. Va multumim! Voluntarii Cum adoptam o pisica Pisicute spre adoptie Donatii Despre noi

Tamaño
Edad
Adulto · 8 años
Ubicación
🇷🇴Oradea
Refugio
Prietenii Pisicilor Oradea
Crear cuenta gratuita para contactar →

Cuenta gratuita — 10 contactos incluidos

Cuidado por Prietenii Pisicilor Oradea · OradeaMestizo

Publicado hace 3 días

También te puede interesar
Adoptar a Puck — 8yo Mestizo (Oradea) | TailHarbor