Adoptoi Dobby
Podenco · Mies · Aikuinen · 6 vuotta
hölkötys Espanja: Päivitys 11.4.2026: Dobbylla menee hyvin nyt. Hän tottuu yhä enemmän ympäristöön. On hienoa nähdä, miten hän tulee varmemmaksi ja saa useampia hetkiä, joissa hän todella nauttii. Toisaalta, jos jotain tapahtuu "vahvemmin", hän kääntyy pakkasen takana. Koiran ukkoma tai kun minä korjaan Kobusta, jota hän usein kävelee kanssa (koska hän on ihan suorastaan rakastunut Dobbyyn ja joskus ei antanut hänellä olla aikaa kävelyssä). Joten vielä on pitkä tie edessä. Mutta Dobby on erittäin kaunis ja ystävällinen koira, joka nauttii auringosta nyt. Haluamme mainita, että kun Dobby on laatikossaan tai huoneessa, hän alkaa purra asioita. Emme tiedä, onko se siitä, että hän ei voi päästä ulos, tai tyypistä, mutta me ajattelemme, että se on ensinmainittu. Hän ei tehy sen kun hän on ulkona. Tämä vaatii vielä työtä. Perhe, joka voi tehdä paljon hänen kanssaan, jotta hän voi olla säännöllisesti mukava ja väsynyt, vaikka tämä olisi nykyisin ideaalinen pariskunta. Lisättiin kuusi uutta kuvaa ja video. Syöttö 9.2.2026: Tämä koira ei ole turvassa Espanjassa hänen metsästäjänsä kanssa. Vastauksena hätätilanteeseen asetamme Dobbyn tähän, toivomalla, että hän voi poistua Espanjasta pian. Minun nimeni on DOBBY. Kyllä, Harry Potterin Dobbyn jälkeen; he ajattelevat, että minä näyttää samalta suurilla korvilla ja silmillä. Elän vain pohjoisessa Madridin läheisyydessä 'Sierra Norte' -alueella. 25.1.2026 oli viimeinen sunnuntai, jolloin hänen metsästäjänsä saattoi metsästää pieniä lemmikkikoira. Yhdessä 'veljesteni ja sisareteni' otettiin pois rehalastamme aamulla ja asetettiin pienelle taaksi. Jotakin aikaa ajettuaan, meidät normaalisti pudotettiin taakse ja meidän piti etsiä kanoja kiilteisissä pensaissa. En tarkasti tiedä, mitä tapahtui: olinko minä liian myöhässä takaisin tai eivät halunneet ottaa minua tarkoituksellisesti, mutta jäin yksin 'campo'-aavikoilla. Sää oli huono: kylmää ja paljon sataa. Olin väsynyt ja nälkäinen. Yritin löytää tie takaisin, mutta kaikki vaikutti pelottavalta. En ole tottunut oloa yksin. Olen elänyt koko elini rehalassani. Olen nyt 6-vuotias. Ä of, näin kaksi ihmistä kävelyssä kahden koiran kanssa. Seurasin heitä hiljaa. Sitten yksi koirista kääntyi taakseen. Ihmiset katsoivat ja näkivät minut seisomassa. Olin märkä ja likainen maasta. Nainen tuli minuun lähelle pehmeästi puhuen ja pysähtyi hieman eteeni, kummellensa ja laittoi kättään minuun. Olin hyvin pelokas, mutta hän ääni oli hyvin suopea. En ollut koskaan kuullut ihmisen puhuvan niin ennen. Hän tuli hitaasti läheisyyteen ja hikuili kättäni. Hän petteli minua ja otti pehmeästi kiinni kovasta muoviputken, jonka metsästäjä oli kiinnittänyt minun kaulaani. He tekevät tämän, jotta emme loukkaantuisi vakavasti välittömästi, jos meillä on väijykset tai meidän on kuljettava vaikeiden kiilteisten pensaiden läpi. He veivät minut kotiin lähelle. Siellä minua pääsi sisälle lämpimään huoneeseen suurella vuodolla. He poistivat muoviputken kaulastani, kuivattivat minut, hoitoivat haavoja, antoi ruokaa ja juomaa. Minulle annettiin lämpimä jakku ja punaisen lampun kytkettiin päälle vuoden yläpuolella, joka oli hyvin lämmin. Minä nukin hyvin pitkään sitten. Joitakin kertoja he tulettaa tarkistamaan, että kaikki on kunnossa. Onneksi minä en enää tarvinnut mennä ulos. He laittivat maton, jossa minä voit viedä. Seuraavana päivänä minua sallittiin aikaa autoon. Ei perävaunuun, vaan mukavassa korissa takapenkille. En ollut koskaan kokonut tätä ennen! Menimme eläinlääkäriin, joka kirskotti minua kaikkialla. Ja he halusivat myös verinäytteen. En ollut vaikein, joten antoin sen. He toistivat, että minä käytin hyvin ja että olin terve, mutta minun oli lisättävä painoa. Minua pidettiin aliravitsoituneena, he sanovat. Minulle annettiin passi ja lahja! Koska silloin alkoivat menemään parempaan. He ostivat erityiskourun minulle, koska kun minä kävelen 'campo'lla, minä haluan edelleen pyydä kanavia. En tiedä muuta. Mutta he eivät halua menettää minua ja tämä kouru on siksi turvallinen. He sanovat, että minä käytä hyvin kourussa. He vievät minua myös kylpyihin ja kaupungeihin nähdäkseen, miten minä reagoit: autot, ihmiset, bussit, kaupat, pelaavat lapset. Minä löytää se mielenkiintoiseksi, mutta he sanovat, että minä tehdään hyvin. He tekevät tämä useammin, jotta minä saan tottua siihen enemmän. Kaupungissa minä käyt hyvin kourussa, koska siellä ei ole kanavia pyydä. There
Lue alkuperäinen (nl)
Opvang Spanje: Update 11 april 2026: Ondertussen gaat het hier met Dobby goed. Hij raakt steeds meer ingeburgerd. Het is grappig om te zien hoe hij steeds zelfverzekerder wordt en steeds meer momenten heeft dat hij laat zien echt te genieten. Daarentegen hoeft er maar iets ‘intensers" te gebeuren, en hij kruipt in elkaar. Een hond die blaffend op hem afkomt, of als ik Kobus de amstaff waar hij vaak samen mee loopt, corrigeer (want die is halsoverkop verliefd op dobby en laat hem tijdens het wandelen soms niet met rust). Dus er is echt nog wel een weg te bewandelen. Maar Dobby is een super lekkere knuffel die deze dagen heerlijk van het zonnetje geniet. We willen wel vermelden, dat wanneer Dobby in zijn box of in een kamer zit, hij aan dingen begint te knagen. We weten niet of dit uit frustratie is dat hij er niet uit kan, of uit verveling, maar we denken het eerste. Hij doet het namelijk niet wanneer hij in zijn tuin zit. Hier moet nog aan gewerkt worden. Een gezin dat veel met hem kan ondernemen zodat hij regelmatig lekker moe is, lijkt voor nu een ideale match. 6 nieuwe foto's en een video toegevoegd. Input 09 februari 2026: Deze hond is in Spanje niet veilig voor zijn jager. Naar aanleiding van een noodkreet plaatsen we Dobby hier, in de hoop dat hij snel uit Spanje weg kan. Mijn naam is DOBBY. Ja, naar Harry Potter’s Dobby; Ze vinden dat ik daar op lijk met mijn grote oren en ogen. Ik woon net ten noorden van Madrid in de ’Sierra Norte’. Op 25 januari 2026 was het de laatste zondag van het seizoen dat mijn jager op klein wild mocht jagen. Samen met mijn ‘broertjes en zusjes’ werden we in de ochtend uit onze rehala gehaald en in een klein aanhangwagentje gestopt. Na een tijdje rijden werden we zoals normaal uit het wagentje gelaten en moesten we zoeken onder prikstruiken naar konijnen. Ik weet niet precies wat er gebeurd is: of ik gewoon te laat terug was of dat ze mij expres niet mee hebben willen nemen, maar ik bleef alleen achter in de ‘campo’. Het was slecht weer: koud en veel regen. Ik was moe en hongerig. Ik heb geprobeerd de weg terug te vinden, maar vond het allemaal maar eng. Ik ben het niet gewend om alleen te zijn. Ik woonde al mijn hele leven, ben nu 6 jaar oud, in de rehala. Plotseling zag ik twee mensen voorbij lopen met twee honden. Ik ben daar heel stilletjes achteraan gelopen. Plots draaide 1 van de honden zich om. Toen keken de mensen ook en zagen ze mij staan. Ik was doorweekt en vies van de modder. De vrouw kwam zachtjes pratend op mij aflopen en bleef een stukje voor mij stil staan, hurkte en stak haar hand naar mij uit. Ik was zo bang, maar ze klonk heel lief. Ik had nog nooit een mens zo horen praten. Ik ben voorzichtig op haar afgelopen en aan haar hand geroken. Ze aaide mij en pakte mij zachtjes vast aan de hard plastic koker die de jager om mij nek had gebonden. Dit doen ze zodat we als we ruzie hebben of onder gevaarlijke prikstruiken door moeten, niet meteen levensgevaarlijk gewond raken. Ze namen mij mee naar een huis dichtbij. Daar mocht ik naar een warme kamer met een groot bed. Ze haalden het plastic van mij nek af, droogden mij af, verzorgen mijn wonden en gaven mij eten en drinken. Ik kreeg een warme jas aan en ze deden een rode lamp aan boven het bed die heel lekker warm was. Ik heb toen heeeeeel erg lang geslapen. Een paar keer kwamen ze even bij mij kijken of alles goed was. Ik hoefde gelukkig niet meer naar buiten. Ze hadden een kleedje neergelegd waar ik een plas op deed. De volgende dag mocht ik mee in de auto. Niet in een karretje erachter, maar in een lekker mand op de achterbank. Dat had ik nog nooit meegemaakt! We gingen naar de dierenarts, die kriebelde mij aan alle kanten. En ze wilden ook wat bloed hebben. Ik ben de moeilijkste niet, dus ik heb dat gewoon gegeven. Ze zeiden de hele tijd dat ik me zo goed gedroeg en dat ik gezond ben, maar wel wat moet aankomen. Ik was ondervoed, zei ze. Ik kreeg er ook een paspoort en een snoepje! Sindsdien gaat het steeds beter met mij. Ze hebben een speciale riem voor mij gekocht, want als ik ga wandelen op de ‘campo’ dan ga ik nog steeds graag achter konijnen aan. Ik weet niet beter. Maar ze willen me niet kwijtraken en deze riem is daarom veilig. Ze zeggen dat ik heel goed aan de riem kan lopen. Ze nemen me ook mee naar dorpjes en stadjes om te zien hoe ik dat vind: auto’s, mensen, bussen, winkels, spelende kinderen. Ik vind het spannend, maar ik doe het heel goed zeggen ze. Ze gaan dat nog vaker doen, zodat ik er steeds meer aan wen. In de stad loop ik goed aan de lijn, want dan zijn er ook geen konijnen om achteraan te gaan. Er zijn nog wel meer dingen die ze met mij willen uitproberen de komende tijd, maar ondertussen willen ze ook een lieve familie voor mij vinden. Ik woon nu namelijk op een plek waar de jager veel langskomt en ze zijn heel bang dat ik een dag misschien hem hoor fluiten of mijn broers en zusjes hoor blaffen en huilen en dat ik mij dan verplicht voel er naar toe te gaan. Ook wonen er hier op de finca veel meer honden, maar dat zijn allemaal hele oude honden, die hier hun laatste ‘levensfase’ wonen. Het is namelijk een sanctuarium en ik ben daar veel te jong voor. Die oudjes zijn ook niet zo mobiel, maar ik kan zo over, onder of door het hekwerk heen, want ik ben erg behendig en energiek. Ze zeggen dat mijn achternaam Houdini is. Dobby Houdini dus.. Afijn, ze willen dus graag een familie vinden die hier ver uit de buurt woont en die heel goed begrijpt dat ik een hond ben die makkelijk ontsnapt en niet van de lijn kan lopen of onbewaakt los in een tuin ook al is die goed omheind. O ja, de familie moet ook houden van knuffelen en wandelen, want daar ben ik dol op. En het moeten geduldige mensen zijn die snappen dat het leventje dat ik heb gehad heel erg anders is dan dat ik bij hun zal hebben. Dat het me (veel) tijd kost om mensen te leren vertrouwen en dat ik nog niet altijd mijn plasje en poep buiten durf te doen. Daarvoor moet ik eerst de omgeving goed kennen en vertrouwen. Het gaat hier wel steeds beter, maar ik ben ook nog veel aan het leren. En ik heb in heel korte tijd al veel geleerd. Ik ben tussen de 5 en 6 jaar oud. Bij andere honden ben ik aanvangs wat timide, in principe negeer ik ze. Ik reageer op honden die assertief zijn door te blaffen en weg te willen. Na een rustige introductie doe ik het prima met andere honden tijdens de wandeling. Ik leer inmiddels redelijk goed om mijn plas te doen tijdens het wandelen. Niettemin heb ik in mijn slaapkamer een pad op de grond liggen en heel soms doe ik daar nog een plasje op. Ik poep inmiddels ook buiten aan de lijn (maar ook nog wel binnen). Ik vind het verschrikkelijk als ik binnen heb gepoept, dan ben ik erg bang dat ik op m'n kop krijg en duik ik in elkaar. Ik ben negatief getest op de middelandse zeeziektes. Nou, ik hoop dat jullie niet schrikken van mijn foto's en video. Ik schrik namelijk wel van mijzelf als ik mezelf in een spiegel zie. Maar mijn opvang-mama zegt dat ik mooi ben. En o ja, je hoeft geen Spaans te spreken, ik begrijp Nederlands. Ik snap alleen het woordje ‘zit’ nog niet... ¡Hasta pronto familia!
Listattu 4 kuukautta sitten
