Adotar Dobby
Podenco · Macho · Adulto · 6 anos
abrigo Espanha: Atualização 11 de abril de 2026: As coisas estão indo bem para Dobby ultimamente. Ele está se acostumando cada vez mais com seu ambiente. É engraçado ver como ele fica mais confiante e tem mais momentos em que realmente se diverte. Por outro lado, se algo acontecer que seja "mais intenso", ele se enrola. Um cachorro latindo para ele, ou quando eu corrijo Kobus, o amstaff com quem ele costuma andar (porque ele está apaixonado por Dobby e às vezes não o deixa ser durante as caminhadas). Então ainda há muito a ser feito. Mas Dobby é um super fofo que gosta de se aquecer ao sol ultimamente. Queremos mencionar que quando Dobby está em sua caixa ou em um quarto, ele começa a morder coisas. Não sabemos se é por frustração por não conseguir sair ou por tédio, mas achamos que é a primeira opção. Ele não faz isso quando está no seu quintal. Isso ainda precisa de trabalho. Uma família que possa fazer muito com ele para que ele esteja regularmente feliz e cansado parece ser um casamento ideal por enquanto. Seis novas fotos e um vídeo foram adicionados. Entrada 9 de fevereiro de 2026: Este cachorro não é seguro na Espanha de seu caçador. Em resposta a um chamado de socorro, estamos colocando Dobby aqui, esperando que ele deixe a Espanha em breve. Meu nome é DOBBY. Sim, depois de Dobby de Harry Potter; Eles acham que eu pareço com ele com meus grandes ouvidos e olhos. Eu vivo apenas ao norte de Madri na 'Sierra Norte'. No dia 25 de janeiro de 2026 foi o último domingo da temporada em que meu caçador era permitido caçar pequenos animais. Juntos com meus 'irmãos e irmãs' fomos levados de nossa rehala pela manhã e colocados em um pequeno reboque. Após algum tempo dirigindo, normalmente fomos liberados do reboque e tivemos que procurar entre arbustos espinhosos por coelhos. Eu não sei exatamente o que aconteceu: se eu estava simplesmente tarde demais ou se eles não queriam me levar propositalmente, mas fui deixado sozinho no 'campo'. Foi mau tempo: frio e muita chuva. Eu estava cansado e com fome. Tentei encontrar meu caminho de volta, mas tudo parecia assustador. Eu não estou acostumado a estar sozinho. VivI toda minha vida na rehala. Tenho agora 6 anos. De repente, vi duas pessoas andando com dois cães. Segui silenciosamente eles. Então um dos cães virou. As pessoas olharam e me viram parado ali. Eu estava molhado e sujo de lama. A mulher veio até mim falando gentilmente e parou um pouco à frente de mim, se abaixou e estendeu a mão para mim. Eu estava muito assustado, mas ela soava muito gentil. Nunca havia ouvido um humano falar assim antes. Eu me aproximei cautelosamente dela e cheirei sua mão. Ela me acariciou e gentilmente pegou o tubo plástico duro que o caçador havia amarrado ao meu pescoço. Eles fazem isso para que não nos ferimos gravemente imediatamente se tivermos uma briga ou tivermos que passar por arbustos perigosos. Eles me levaram para uma casa perto. Lá eu fui permitido entrar em um quarto aquecido com uma grande cama. Eles tiraram o plástico do meu pescoço, me secaram, trataram minhas feridas e me deram comida e bebida. Eu recebi um casaco quente e uma lâmpada vermelha foi ligada acima da cama que era muito quente. Eu dormi por muito tempo depois disso. Várias vezes eles vieram verificar se tudo estava bem. Felizmente, eu não precisei sair mais. Eles colocaram um colchonete onde eu poderia urinar. No dia seguinte, eu fui permitido entrar no carro. Não em um carrinho atrás, mas em uma cesta bonita no banco de trás. Eu nunca experienciei isso antes! Nós fomos ao veterinário, que me coçou por todo o corpo. E também queriam sangue. Eu não fui o mais difícil, então só dei. Eles diziam constantemente que eu me comportei muito bem e que eu estava saudável, mas eu precisava ganhar peso. Eu estava subnutrido, disseram. Eu também recebi um passaporte e um petisco! Desde então, as coisas estão melhorando para mim. Eles compraram uma coleira especial para mim, porque quando eu ando no 'campo', ainda gosto de perseguir coelhos. Eu não sei outra forma. Mas eles não querem me perder e esta coleira é, portanto, segura. Eles dizem que eu ando bem na coleira. Eles também me levam para vilas e cidades para ver como eu reajo: carros, pessoas, ônibus, lojas, crianças brincando. Eu acho isso interessante, mas eles dizem que eu faço muito bem. Eles farão isso com mais frequência, para que eu me acostume mais. Na cidade eu ando bem na coleira, porque não há coelhos para perseguir então.
Ler original (nl)
Opvang Spanje: Update 11 april 2026: Ondertussen gaat het hier met Dobby goed. Hij raakt steeds meer ingeburgerd. Het is grappig om te zien hoe hij steeds zelfverzekerder wordt en steeds meer momenten heeft dat hij laat zien echt te genieten. Daarentegen hoeft er maar iets ‘intensers" te gebeuren, en hij kruipt in elkaar. Een hond die blaffend op hem afkomt, of als ik Kobus de amstaff waar hij vaak samen mee loopt, corrigeer (want die is halsoverkop verliefd op dobby en laat hem tijdens het wandelen soms niet met rust). Dus er is echt nog wel een weg te bewandelen. Maar Dobby is een super lekkere knuffel die deze dagen heerlijk van het zonnetje geniet. We willen wel vermelden, dat wanneer Dobby in zijn box of in een kamer zit, hij aan dingen begint te knagen. We weten niet of dit uit frustratie is dat hij er niet uit kan, of uit verveling, maar we denken het eerste. Hij doet het namelijk niet wanneer hij in zijn tuin zit. Hier moet nog aan gewerkt worden. Een gezin dat veel met hem kan ondernemen zodat hij regelmatig lekker moe is, lijkt voor nu een ideale match. 6 nieuwe foto's en een video toegevoegd. Input 09 februari 2026: Deze hond is in Spanje niet veilig voor zijn jager. Naar aanleiding van een noodkreet plaatsen we Dobby hier, in de hoop dat hij snel uit Spanje weg kan. Mijn naam is DOBBY. Ja, naar Harry Potter’s Dobby; Ze vinden dat ik daar op lijk met mijn grote oren en ogen. Ik woon net ten noorden van Madrid in de ’Sierra Norte’. Op 25 januari 2026 was het de laatste zondag van het seizoen dat mijn jager op klein wild mocht jagen. Samen met mijn ‘broertjes en zusjes’ werden we in de ochtend uit onze rehala gehaald en in een klein aanhangwagentje gestopt. Na een tijdje rijden werden we zoals normaal uit het wagentje gelaten en moesten we zoeken onder prikstruiken naar konijnen. Ik weet niet precies wat er gebeurd is: of ik gewoon te laat terug was of dat ze mij expres niet mee hebben willen nemen, maar ik bleef alleen achter in de ‘campo’. Het was slecht weer: koud en veel regen. Ik was moe en hongerig. Ik heb geprobeerd de weg terug te vinden, maar vond het allemaal maar eng. Ik ben het niet gewend om alleen te zijn. Ik woonde al mijn hele leven, ben nu 6 jaar oud, in de rehala. Plotseling zag ik twee mensen voorbij lopen met twee honden. Ik ben daar heel stilletjes achteraan gelopen. Plots draaide 1 van de honden zich om. Toen keken de mensen ook en zagen ze mij staan. Ik was doorweekt en vies van de modder. De vrouw kwam zachtjes pratend op mij aflopen en bleef een stukje voor mij stil staan, hurkte en stak haar hand naar mij uit. Ik was zo bang, maar ze klonk heel lief. Ik had nog nooit een mens zo horen praten. Ik ben voorzichtig op haar afgelopen en aan haar hand geroken. Ze aaide mij en pakte mij zachtjes vast aan de hard plastic koker die de jager om mij nek had gebonden. Dit doen ze zodat we als we ruzie hebben of onder gevaarlijke prikstruiken door moeten, niet meteen levensgevaarlijk gewond raken. Ze namen mij mee naar een huis dichtbij. Daar mocht ik naar een warme kamer met een groot bed. Ze haalden het plastic van mij nek af, droogden mij af, verzorgen mijn wonden en gaven mij eten en drinken. Ik kreeg een warme jas aan en ze deden een rode lamp aan boven het bed die heel lekker warm was. Ik heb toen heeeeeel erg lang geslapen. Een paar keer kwamen ze even bij mij kijken of alles goed was. Ik hoefde gelukkig niet meer naar buiten. Ze hadden een kleedje neergelegd waar ik een plas op deed. De volgende dag mocht ik mee in de auto. Niet in een karretje erachter, maar in een lekker mand op de achterbank. Dat had ik nog nooit meegemaakt! We gingen naar de dierenarts, die kriebelde mij aan alle kanten. En ze wilden ook wat bloed hebben. Ik ben de moeilijkste niet, dus ik heb dat gewoon gegeven. Ze zeiden de hele tijd dat ik me zo goed gedroeg en dat ik gezond ben, maar wel wat moet aankomen. Ik was ondervoed, zei ze. Ik kreeg er ook een paspoort en een snoepje! Sindsdien gaat het steeds beter met mij. Ze hebben een speciale riem voor mij gekocht, want als ik ga wandelen op de ‘campo’ dan ga ik nog steeds graag achter konijnen aan. Ik weet niet beter. Maar ze willen me niet kwijtraken en deze riem is daarom veilig. Ze zeggen dat ik heel goed aan de riem kan lopen. Ze nemen me ook mee naar dorpjes en stadjes om te zien hoe ik dat vind: auto’s, mensen, bussen, winkels, spelende kinderen. Ik vind het spannend, maar ik doe het heel goed zeggen ze. Ze gaan dat nog vaker doen, zodat ik er steeds meer aan wen. In de stad loop ik goed aan de lijn, want dan zijn er ook geen konijnen om achteraan te gaan. Er zijn nog wel meer dingen die ze met mij willen uitproberen de komende tijd, maar ondertussen willen ze ook een lieve familie voor mij vinden. Ik woon nu namelijk op een plek waar de jager veel langskomt en ze zijn heel bang dat ik een dag misschien hem hoor fluiten of mijn broers en zusjes hoor blaffen en huilen en dat ik mij dan verplicht voel er naar toe te gaan. Ook wonen er hier op de finca veel meer honden, maar dat zijn allemaal hele oude honden, die hier hun laatste ‘levensfase’ wonen. Het is namelijk een sanctuarium en ik ben daar veel te jong voor. Die oudjes zijn ook niet zo mobiel, maar ik kan zo over, onder of door het hekwerk heen, want ik ben erg behendig en energiek. Ze zeggen dat mijn achternaam Houdini is. Dobby Houdini dus.. Afijn, ze willen dus graag een familie vinden die hier ver uit de buurt woont en die heel goed begrijpt dat ik een hond ben die makkelijk ontsnapt en niet van de lijn kan lopen of onbewaakt los in een tuin ook al is die goed omheind. O ja, de familie moet ook houden van knuffelen en wandelen, want daar ben ik dol op. En het moeten geduldige mensen zijn die snappen dat het leventje dat ik heb gehad heel erg anders is dan dat ik bij hun zal hebben. Dat het me (veel) tijd kost om mensen te leren vertrouwen en dat ik nog niet altijd mijn plasje en poep buiten durf te doen. Daarvoor moet ik eerst de omgeving goed kennen en vertrouwen. Het gaat hier wel steeds beter, maar ik ben ook nog veel aan het leren. En ik heb in heel korte tijd al veel geleerd. Ik ben tussen de 5 en 6 jaar oud. Bij andere honden ben ik aanvangs wat timide, in principe negeer ik ze. Ik reageer op honden die assertief zijn door te blaffen en weg te willen. Na een rustige introductie doe ik het prima met andere honden tijdens de wandeling. Ik leer inmiddels redelijk goed om mijn plas te doen tijdens het wandelen. Niettemin heb ik in mijn slaapkamer een pad op de grond liggen en heel soms doe ik daar nog een plasje op. Ik poep inmiddels ook buiten aan de lijn (maar ook nog wel binnen). Ik vind het verschrikkelijk als ik binnen heb gepoept, dan ben ik erg bang dat ik op m'n kop krijg en duik ik in elkaar. Ik ben negatief getest op de middelandse zeeziektes. Nou, ik hoop dat jullie niet schrikken van mijn foto's en video. Ik schrik namelijk wel van mijzelf als ik mezelf in een spiegel zie. Maar mijn opvang-mama zegt dat ik mooi ben. En o ja, je hoeft geen Spaans te spreken, ik begrijp Nederlands. Ik snap alleen het woordje ‘zit’ nog niet... ¡Hasta pronto familia!
Listado há 4 meses
