Adopter Dobby
Podenco · Hann · Voksen · 6 år
dyreklinikken Spania: Oppdatering 11. april 2026: Det går bra for Dobby nå. Han blir mer og mer vant til omgivelsene. Det er morsomt å se hvordan han blir mer selvsikker og har flere øyeblikk der han virkelig nyter seg. På den andre siden, hvis noe skjer som er «intensere», klapper han seg sammen. En hund som barker mot ham, eller når jeg retter Kobus, amstaffen han ofte går med (fordi han er helt i kjolet på Dobby og noen ganger ikke lar ham være under løpene). Så det er fortsatt langt å gå. Men Dobby er en super flink knusen som nyter solen nå. Vi vil nevne at når Dobby er i sitt boks eller i et rom, begynner han å gnage ting. Vi vet ikke om det er for frustration fordi han ikke kan komme ut, eller for å ha det greit, men vi tror det er første muligheten. Han gjør det ikke når han er i havløpet. Dette trenger fortsatt arbeid. En familie som kan jobbe mye med ham slik at han er regelmessig glad og tret, ser ut til å være et idealt match for nå. Seks nye bilder og et video lagt til. Inndata 9. februar 2026: Denne hunden er ikke trygg i Spania fra jageren sin. I svar på en nødsamtale plasserer vi Dobby her, håper han kan forlate Spania snart. Mitt navn er DOBBY. Ja, etter Harry Potter's Dobby; De tror jeg ser ut som ham med mine store ører og øyne. Jeg bor like nord for Madrid i 'Sierra Norte'. Den 25. januar 2026 var siste søndag av sesongen hvor jageren min hadde lov til å jage smådyr. Sammen med mine «brødre og søstre» ble vi tatt ut av vår rehala om morgenen og satt inn i en liten trailert. Etter litt kjøring ble vi normalt sluppet ut av traileren og måtte lete blant spikete busker etter hare. Jeg vet ikke nøyaktig hva som skjedde: om jeg bare var for sent tilbake eller om de ikke ville ta meg heller, men jeg ble igjen alene i «campo». Det var dårlig vær: kaldt og mye regn. Jeg var trøtt og sulten. Jeg prøvde å finne veien hjem, men alt så skremmende ut. Jeg er ikke vant til å være alene. Jeg har levd hele mitt liv i rehala. Jeg er nå 6 år gamle. Plutselig så jeg to mennesker gå med to hunder. Jeg fulgte dem stille. Deretter snudde en av hundene. Menneskene så og så på meg som sto der. Jeg var blottet og smutsig av mudret. Kvinnen kom fram til meg og snakket forsiktig, sto litt foran meg, bukket ned og utstrakte hånda mot meg. Jeg var veldig redd, men hun lød veldig hyggelig. Jeg hadde aldri hørt en menneske snakke slik før. Jeg nærmet meg forsiktig henne og snuften på hånda hennes. Hun strøk meg og tok forsiktig tak i det hårde plastrøret som jageren hadde bundet rundt halsen min. De gjør dette slik at vi ikke får alvorlige skader umiddelbart hvis vi kommer i kjempeslag eller må gå gjennom farlige spikete busker. De tok meg til et hus i nærheten. Der fikk jeg lov inn i et varmt rom med et stort senge. De tok av plasten rundt halsen min, tørket meg, behandlet skadene mine og ga meg mat og drikke. Jeg fikk en varm jakke og en rødt lampelys over sengen som var veldig varm. Jeg sov for svært lenge da. Noen ganger kom de for å sjekke om alt var bra. Heldigvis måtte jeg ikke gå utenfor mer. De legde en matt hvor jeg kunne pisse. Neste dag fikk jeg lov til å gå i bilen. Ikke i en lastebil bak, men i en fin kurv på baksetet. Jeg hadde aldri opplevd det før! Vi gikk til dykt, som kikket på meg overalt. Og de ønsket også blodprøve. Jeg var ikke den mest vanskelige, så jeg bare gav det. De sa at jeg oppførte meg veldig bra og at jeg var frisk, men jeg trengte å få vekt. Jeg var underernært, sa de. Jeg fikk også pass og en godbit! Siden da har det blitt bedre for meg. De kjøpte en spesiell ledd for meg, fordi når jeg går på «campo», liker jeg fremdeles å jage hare. Jeg vet ikke bedre. Men de vil ikke tape meg og denne leddet er derfor trygt. De sier at jeg går godt på leddet. De tar meg også til byer og byer for å se hvordan jeg reagerer: biler, mennesker, buss, butikker, spillende barn. Jeg finner det spennende, men de sier at jeg gjør det veldig bra. De vil gjøre dette oftere slik at jeg blir vant til det mer. I byen går jeg godt på leddet, for da er det ikke hare å jage. Det er sånn
Les original (nl)
Opvang Spanje: Update 11 april 2026: Ondertussen gaat het hier met Dobby goed. Hij raakt steeds meer ingeburgerd. Het is grappig om te zien hoe hij steeds zelfverzekerder wordt en steeds meer momenten heeft dat hij laat zien echt te genieten. Daarentegen hoeft er maar iets ‘intensers" te gebeuren, en hij kruipt in elkaar. Een hond die blaffend op hem afkomt, of als ik Kobus de amstaff waar hij vaak samen mee loopt, corrigeer (want die is halsoverkop verliefd op dobby en laat hem tijdens het wandelen soms niet met rust). Dus er is echt nog wel een weg te bewandelen. Maar Dobby is een super lekkere knuffel die deze dagen heerlijk van het zonnetje geniet. We willen wel vermelden, dat wanneer Dobby in zijn box of in een kamer zit, hij aan dingen begint te knagen. We weten niet of dit uit frustratie is dat hij er niet uit kan, of uit verveling, maar we denken het eerste. Hij doet het namelijk niet wanneer hij in zijn tuin zit. Hier moet nog aan gewerkt worden. Een gezin dat veel met hem kan ondernemen zodat hij regelmatig lekker moe is, lijkt voor nu een ideale match. 6 nieuwe foto's en een video toegevoegd. Input 09 februari 2026: Deze hond is in Spanje niet veilig voor zijn jager. Naar aanleiding van een noodkreet plaatsen we Dobby hier, in de hoop dat hij snel uit Spanje weg kan. Mijn naam is DOBBY. Ja, naar Harry Potter’s Dobby; Ze vinden dat ik daar op lijk met mijn grote oren en ogen. Ik woon net ten noorden van Madrid in de ’Sierra Norte’. Op 25 januari 2026 was het de laatste zondag van het seizoen dat mijn jager op klein wild mocht jagen. Samen met mijn ‘broertjes en zusjes’ werden we in de ochtend uit onze rehala gehaald en in een klein aanhangwagentje gestopt. Na een tijdje rijden werden we zoals normaal uit het wagentje gelaten en moesten we zoeken onder prikstruiken naar konijnen. Ik weet niet precies wat er gebeurd is: of ik gewoon te laat terug was of dat ze mij expres niet mee hebben willen nemen, maar ik bleef alleen achter in de ‘campo’. Het was slecht weer: koud en veel regen. Ik was moe en hongerig. Ik heb geprobeerd de weg terug te vinden, maar vond het allemaal maar eng. Ik ben het niet gewend om alleen te zijn. Ik woonde al mijn hele leven, ben nu 6 jaar oud, in de rehala. Plotseling zag ik twee mensen voorbij lopen met twee honden. Ik ben daar heel stilletjes achteraan gelopen. Plots draaide 1 van de honden zich om. Toen keken de mensen ook en zagen ze mij staan. Ik was doorweekt en vies van de modder. De vrouw kwam zachtjes pratend op mij aflopen en bleef een stukje voor mij stil staan, hurkte en stak haar hand naar mij uit. Ik was zo bang, maar ze klonk heel lief. Ik had nog nooit een mens zo horen praten. Ik ben voorzichtig op haar afgelopen en aan haar hand geroken. Ze aaide mij en pakte mij zachtjes vast aan de hard plastic koker die de jager om mij nek had gebonden. Dit doen ze zodat we als we ruzie hebben of onder gevaarlijke prikstruiken door moeten, niet meteen levensgevaarlijk gewond raken. Ze namen mij mee naar een huis dichtbij. Daar mocht ik naar een warme kamer met een groot bed. Ze haalden het plastic van mij nek af, droogden mij af, verzorgen mijn wonden en gaven mij eten en drinken. Ik kreeg een warme jas aan en ze deden een rode lamp aan boven het bed die heel lekker warm was. Ik heb toen heeeeeel erg lang geslapen. Een paar keer kwamen ze even bij mij kijken of alles goed was. Ik hoefde gelukkig niet meer naar buiten. Ze hadden een kleedje neergelegd waar ik een plas op deed. De volgende dag mocht ik mee in de auto. Niet in een karretje erachter, maar in een lekker mand op de achterbank. Dat had ik nog nooit meegemaakt! We gingen naar de dierenarts, die kriebelde mij aan alle kanten. En ze wilden ook wat bloed hebben. Ik ben de moeilijkste niet, dus ik heb dat gewoon gegeven. Ze zeiden de hele tijd dat ik me zo goed gedroeg en dat ik gezond ben, maar wel wat moet aankomen. Ik was ondervoed, zei ze. Ik kreeg er ook een paspoort en een snoepje! Sindsdien gaat het steeds beter met mij. Ze hebben een speciale riem voor mij gekocht, want als ik ga wandelen op de ‘campo’ dan ga ik nog steeds graag achter konijnen aan. Ik weet niet beter. Maar ze willen me niet kwijtraken en deze riem is daarom veilig. Ze zeggen dat ik heel goed aan de riem kan lopen. Ze nemen me ook mee naar dorpjes en stadjes om te zien hoe ik dat vind: auto’s, mensen, bussen, winkels, spelende kinderen. Ik vind het spannend, maar ik doe het heel goed zeggen ze. Ze gaan dat nog vaker doen, zodat ik er steeds meer aan wen. In de stad loop ik goed aan de lijn, want dan zijn er ook geen konijnen om achteraan te gaan. Er zijn nog wel meer dingen die ze met mij willen uitproberen de komende tijd, maar ondertussen willen ze ook een lieve familie voor mij vinden. Ik woon nu namelijk op een plek waar de jager veel langskomt en ze zijn heel bang dat ik een dag misschien hem hoor fluiten of mijn broers en zusjes hoor blaffen en huilen en dat ik mij dan verplicht voel er naar toe te gaan. Ook wonen er hier op de finca veel meer honden, maar dat zijn allemaal hele oude honden, die hier hun laatste ‘levensfase’ wonen. Het is namelijk een sanctuarium en ik ben daar veel te jong voor. Die oudjes zijn ook niet zo mobiel, maar ik kan zo over, onder of door het hekwerk heen, want ik ben erg behendig en energiek. Ze zeggen dat mijn achternaam Houdini is. Dobby Houdini dus.. Afijn, ze willen dus graag een familie vinden die hier ver uit de buurt woont en die heel goed begrijpt dat ik een hond ben die makkelijk ontsnapt en niet van de lijn kan lopen of onbewaakt los in een tuin ook al is die goed omheind. O ja, de familie moet ook houden van knuffelen en wandelen, want daar ben ik dol op. En het moeten geduldige mensen zijn die snappen dat het leventje dat ik heb gehad heel erg anders is dan dat ik bij hun zal hebben. Dat het me (veel) tijd kost om mensen te leren vertrouwen en dat ik nog niet altijd mijn plasje en poep buiten durf te doen. Daarvoor moet ik eerst de omgeving goed kennen en vertrouwen. Het gaat hier wel steeds beter, maar ik ben ook nog veel aan het leren. En ik heb in heel korte tijd al veel geleerd. Ik ben tussen de 5 en 6 jaar oud. Bij andere honden ben ik aanvangs wat timide, in principe negeer ik ze. Ik reageer op honden die assertief zijn door te blaffen en weg te willen. Na een rustige introductie doe ik het prima met andere honden tijdens de wandeling. Ik leer inmiddels redelijk goed om mijn plas te doen tijdens het wandelen. Niettemin heb ik in mijn slaapkamer een pad op de grond liggen en heel soms doe ik daar nog een plasje op. Ik poep inmiddels ook buiten aan de lijn (maar ook nog wel binnen). Ik vind het verschrikkelijk als ik binnen heb gepoept, dan ben ik erg bang dat ik op m'n kop krijg en duik ik in elkaar. Ik ben negatief getest op de middelandse zeeziektes. Nou, ik hoop dat jullie niet schrikken van mijn foto's en video. Ik schrik namelijk wel van mijzelf als ik mezelf in een spiegel zie. Maar mijn opvang-mama zegt dat ik mooi ben. En o ja, je hoeft geen Spaans te spreken, ik begrijp Nederlands. Ik snap alleen het woordje ‘zit’ nog niet... ¡Hasta pronto familia!
Listet for 4 måneder siden
