Adoptera Dobby
Podenco · Han · Vuxen · 6 år
djurhem Spanien: Uppdatering 11 april 2026: Det går bra för Dobby just nu. Han blir mer och mer van vid sin omgivning. Det är roligt att se hur han blir mer självsäker och har fler ögonblick där han verkligen njuter. Å andra sidan, om något händer som är "intensivare", hoppar han ihop. En hund som barkar mot honom, eller när jag korrigering Kobus, amstaffen han ofta går med (för han är hjärta översjöld i kärleken till Dobby och ibland inte ger honom någon ro under promenaderna). Så det finns fortfarande långt kvar. Men Dobby är en super snäll kusch som njuter av solen just nu. Vi vill nämna att när Dobby är i sin bur eller i ett rum börjar han att kava på saker. Vi vet inte om det är p.g.a. frustration att han inte kan komma ut, eller trötthet, men vi tror det är den första. Han gör det inte när han är i sin gård. Det behöver fortfarande arbeta. En familj som kan göra mycket med honom så att han kan vara regelbundet trevlig och trött verkar vara ett idealt par för nu. Sex nya bilder och en video lagts till. Inmatning 9 februari 2026: Den här hunden är inte säker i Spanien från sin jägare. Som svar på en nödsamtal placerar vi Dobby här, hoppandes att han snart kan lämna Spanien. Mitt namn är DOBBY. Ja, efter Harry Potters Dobby; De tycker att jag ser ut som honom med mina stora öron och ögon. Jag bor bara norr om Madrid i 'Sierra Norte'. Den 25 januari 2026 var den sista söndagen av säsongen då min jägare fick jaga små djur. Tillsammans med mina "bröder och systrar" togs vi ut ur vår rehala på morgon och laddades in i en liten lastbil. Efter någon tid i bilen släpptes vi normalt ur lastbilen och måste leta bland skarpa buskar efter kaniner. Jag vet inte exakt vad som hände: om jag bara var för sent tillbaka eller de inte ville ta mig avsiktligt, men jag blev lämnad ensam i "campo". Det var dåligt väder: kallt och mycket regn. Jag var trött och hungrig. Jag försökte hitta vägen hem, men allt verkade skrämmande. Jag är inte van vid att vara ensam. Jag har levt hela mitt liv i rehala. Jag är nu 6 år gammal. Plötsligt såg jag två personer gå med två hundar. Jag följde dem tyst. Sedan vände en av hundarna sig. Männen såg och såg mig där. Jag var genomblöt och smutsig från mudret. Kvinnan kom fram till mig med mjuk röst och stannade lite framför mig, böjde sig ner och sträckte ut handen mot mig. Jag var mycket rädd, men hon lät mycket god. Jag hade aldrig hört en människa prata så innan. Jag gick försiktigt fram till henne och doftade hennes hand. Hon petade mig och tog försiktigt tag i den hårda plaströr som jägaren hade knytts runt min hals. De gör det så att vi inte skadar oss allvarligt direkt om vi kämpar eller måste ta sig igenom farliga skarpa buskar. De tog mig till ett hus nära. Där fick jag komma in i ett varmt rum med ett stort bad. De tog bort plasten från min hals, torkade mig, behandlade mina skador och gav mig mat och dryck. Jag gavs en varm jacka och en röd lampe tändes över sängen som var mycket varm. Sedan sov jag mycket länge. Två gånger kom de för att kolla om allt var okej. Lyckligtvis behövde jag inte gå ut igen. De lagde en matta där jag kunde plaska. Nästa dag fick jag åka i bilen. Inte i en vagn bakom, utan i en fin korg på baksidan. Jag hade aldrig upplevt det innan! Vi gick till veterinären, som kysste mig överallt. Och de ville också ha några blodprover. Jag var inte den svåraste, så jag gav bara det. De sa att jag betedde mig mycket bra och att jag var frisk, men att jag behövde få vikt. Jag var undernärad, sa de. Jag fick också ett pass och en belöning! Sedan har det blivit bättre för mig. De köpte en speciell lejonslända till mig, för när jag går på "campo", gillar jag fortfarande att jaga kaniner. Jag känner ingen annan. Men de vill inte förlora mig och denna lejonslända är därför säker. De säger att jag går bra på lejonsländan. De tar mig även till byar och städer för att se hur jag reagerar: bilar, människor, bussar, butiker, lekande barn. Jag finner det spännande, men de säger att jag gör det mycket bra. De kommer att göra det oftare, så att jag får van sig mer. I stan går jag bra på lejonsländan, eftersom det inte finns några kaniner att jaga då. Det finns
Läs original (nl)
Opvang Spanje: Update 11 april 2026: Ondertussen gaat het hier met Dobby goed. Hij raakt steeds meer ingeburgerd. Het is grappig om te zien hoe hij steeds zelfverzekerder wordt en steeds meer momenten heeft dat hij laat zien echt te genieten. Daarentegen hoeft er maar iets ‘intensers" te gebeuren, en hij kruipt in elkaar. Een hond die blaffend op hem afkomt, of als ik Kobus de amstaff waar hij vaak samen mee loopt, corrigeer (want die is halsoverkop verliefd op dobby en laat hem tijdens het wandelen soms niet met rust). Dus er is echt nog wel een weg te bewandelen. Maar Dobby is een super lekkere knuffel die deze dagen heerlijk van het zonnetje geniet. We willen wel vermelden, dat wanneer Dobby in zijn box of in een kamer zit, hij aan dingen begint te knagen. We weten niet of dit uit frustratie is dat hij er niet uit kan, of uit verveling, maar we denken het eerste. Hij doet het namelijk niet wanneer hij in zijn tuin zit. Hier moet nog aan gewerkt worden. Een gezin dat veel met hem kan ondernemen zodat hij regelmatig lekker moe is, lijkt voor nu een ideale match. 6 nieuwe foto's en een video toegevoegd. Input 09 februari 2026: Deze hond is in Spanje niet veilig voor zijn jager. Naar aanleiding van een noodkreet plaatsen we Dobby hier, in de hoop dat hij snel uit Spanje weg kan. Mijn naam is DOBBY. Ja, naar Harry Potter’s Dobby; Ze vinden dat ik daar op lijk met mijn grote oren en ogen. Ik woon net ten noorden van Madrid in de ’Sierra Norte’. Op 25 januari 2026 was het de laatste zondag van het seizoen dat mijn jager op klein wild mocht jagen. Samen met mijn ‘broertjes en zusjes’ werden we in de ochtend uit onze rehala gehaald en in een klein aanhangwagentje gestopt. Na een tijdje rijden werden we zoals normaal uit het wagentje gelaten en moesten we zoeken onder prikstruiken naar konijnen. Ik weet niet precies wat er gebeurd is: of ik gewoon te laat terug was of dat ze mij expres niet mee hebben willen nemen, maar ik bleef alleen achter in de ‘campo’. Het was slecht weer: koud en veel regen. Ik was moe en hongerig. Ik heb geprobeerd de weg terug te vinden, maar vond het allemaal maar eng. Ik ben het niet gewend om alleen te zijn. Ik woonde al mijn hele leven, ben nu 6 jaar oud, in de rehala. Plotseling zag ik twee mensen voorbij lopen met twee honden. Ik ben daar heel stilletjes achteraan gelopen. Plots draaide 1 van de honden zich om. Toen keken de mensen ook en zagen ze mij staan. Ik was doorweekt en vies van de modder. De vrouw kwam zachtjes pratend op mij aflopen en bleef een stukje voor mij stil staan, hurkte en stak haar hand naar mij uit. Ik was zo bang, maar ze klonk heel lief. Ik had nog nooit een mens zo horen praten. Ik ben voorzichtig op haar afgelopen en aan haar hand geroken. Ze aaide mij en pakte mij zachtjes vast aan de hard plastic koker die de jager om mij nek had gebonden. Dit doen ze zodat we als we ruzie hebben of onder gevaarlijke prikstruiken door moeten, niet meteen levensgevaarlijk gewond raken. Ze namen mij mee naar een huis dichtbij. Daar mocht ik naar een warme kamer met een groot bed. Ze haalden het plastic van mij nek af, droogden mij af, verzorgen mijn wonden en gaven mij eten en drinken. Ik kreeg een warme jas aan en ze deden een rode lamp aan boven het bed die heel lekker warm was. Ik heb toen heeeeeel erg lang geslapen. Een paar keer kwamen ze even bij mij kijken of alles goed was. Ik hoefde gelukkig niet meer naar buiten. Ze hadden een kleedje neergelegd waar ik een plas op deed. De volgende dag mocht ik mee in de auto. Niet in een karretje erachter, maar in een lekker mand op de achterbank. Dat had ik nog nooit meegemaakt! We gingen naar de dierenarts, die kriebelde mij aan alle kanten. En ze wilden ook wat bloed hebben. Ik ben de moeilijkste niet, dus ik heb dat gewoon gegeven. Ze zeiden de hele tijd dat ik me zo goed gedroeg en dat ik gezond ben, maar wel wat moet aankomen. Ik was ondervoed, zei ze. Ik kreeg er ook een paspoort en een snoepje! Sindsdien gaat het steeds beter met mij. Ze hebben een speciale riem voor mij gekocht, want als ik ga wandelen op de ‘campo’ dan ga ik nog steeds graag achter konijnen aan. Ik weet niet beter. Maar ze willen me niet kwijtraken en deze riem is daarom veilig. Ze zeggen dat ik heel goed aan de riem kan lopen. Ze nemen me ook mee naar dorpjes en stadjes om te zien hoe ik dat vind: auto’s, mensen, bussen, winkels, spelende kinderen. Ik vind het spannend, maar ik doe het heel goed zeggen ze. Ze gaan dat nog vaker doen, zodat ik er steeds meer aan wen. In de stad loop ik goed aan de lijn, want dan zijn er ook geen konijnen om achteraan te gaan. Er zijn nog wel meer dingen die ze met mij willen uitproberen de komende tijd, maar ondertussen willen ze ook een lieve familie voor mij vinden. Ik woon nu namelijk op een plek waar de jager veel langskomt en ze zijn heel bang dat ik een dag misschien hem hoor fluiten of mijn broers en zusjes hoor blaffen en huilen en dat ik mij dan verplicht voel er naar toe te gaan. Ook wonen er hier op de finca veel meer honden, maar dat zijn allemaal hele oude honden, die hier hun laatste ‘levensfase’ wonen. Het is namelijk een sanctuarium en ik ben daar veel te jong voor. Die oudjes zijn ook niet zo mobiel, maar ik kan zo over, onder of door het hekwerk heen, want ik ben erg behendig en energiek. Ze zeggen dat mijn achternaam Houdini is. Dobby Houdini dus.. Afijn, ze willen dus graag een familie vinden die hier ver uit de buurt woont en die heel goed begrijpt dat ik een hond ben die makkelijk ontsnapt en niet van de lijn kan lopen of onbewaakt los in een tuin ook al is die goed omheind. O ja, de familie moet ook houden van knuffelen en wandelen, want daar ben ik dol op. En het moeten geduldige mensen zijn die snappen dat het leventje dat ik heb gehad heel erg anders is dan dat ik bij hun zal hebben. Dat het me (veel) tijd kost om mensen te leren vertrouwen en dat ik nog niet altijd mijn plasje en poep buiten durf te doen. Daarvoor moet ik eerst de omgeving goed kennen en vertrouwen. Het gaat hier wel steeds beter, maar ik ben ook nog veel aan het leren. En ik heb in heel korte tijd al veel geleerd. Ik ben tussen de 5 en 6 jaar oud. Bij andere honden ben ik aanvangs wat timide, in principe negeer ik ze. Ik reageer op honden die assertief zijn door te blaffen en weg te willen. Na een rustige introductie doe ik het prima met andere honden tijdens de wandeling. Ik leer inmiddels redelijk goed om mijn plas te doen tijdens het wandelen. Niettemin heb ik in mijn slaapkamer een pad op de grond liggen en heel soms doe ik daar nog een plasje op. Ik poep inmiddels ook buiten aan de lijn (maar ook nog wel binnen). Ik vind het verschrikkelijk als ik binnen heb gepoept, dan ben ik erg bang dat ik op m'n kop krijg en duik ik in elkaar. Ik ben negatief getest op de middelandse zeeziektes. Nou, ik hoop dat jullie niet schrikken van mijn foto's en video. Ik schrik namelijk wel van mijzelf als ik mezelf in een spiegel zie. Maar mijn opvang-mama zegt dat ik mooi ben. En o ja, je hoeft geen Spaans te spreken, ik begrijp Nederlands. Ik snap alleen het woordje ‘zit’ nog niet... ¡Hasta pronto familia!
Listade för 5 månader sedan
