Adoptoi Haru
Rasvahybridi · Tuntematon
Hei, minun nimeni on Haru. Olen pieni kisapieni, joka syntyi noin lokakuussa 2025. Minua löydettiin Zabrze-Grzybowicen puutarhoissa yhdessä hieman vanhemman ystävälleni Yuito kanssa. Saapuimme eläintarpeeseen 2. maaliskuuta, mutta ennen sitä vietimme kaksi viikkoa eläinlääkärikeskuksessa, koska olimme sairaat ja tarvitsimme apua. Valitettavasti kävi ilmi, että molemmat olemme tarttuneet FeLV-virukseen (kissan leukemialla). Äidit eläintarpeessa ovat varovaisia siitä, haluaako kukaan rakastaa minua tästä... mutta minulla on niin paljon iloa ja rakkautta antaa. Olen erittäin iloinen ja ystävällinen kisapieni. Minä rakastan peliä, leikkimistä, leluja ja maailman tutkimista, mutta minä rakastan myös kourittamista. Kun näön äidini, alatan välittömästi äänekkäästi purraa ja hyppää heidän sylkeilleen, koska minä todella pidän läheisyydestä ihminen. Minä selvenen hyvin Yuito kanssa, mutta minä selvenen myös muiden kisapienien kanssa, jotka asuvat eläintarpeessa ja joilla on leukemia. Käytän hyvin kastelupönttöä. Minä olen vielä hoitoa saamassa, mutta hoitajani etsivät jo parhaan mahdollisen kotirakennuksen maailmassa – paikan, joka rakastaa minua vaikka taudillani ja näyttää minulle mitä todellinen kissan ilo näyttää. Ehkä sinulla on paikka minulle?
Lue alkuperäinen (pl)
Cześć, mam na imię Haru Jestem małym kocurkiem urodzonym około października 2025 roku. Zostałem znaleziony na ogródkach działkowych w Zabrzu-Grzybowicach razem z moim trochę starszym kolegą Yuito. Do schroniska trafiliśmy 2 marca, ale wcześniej przez dwa tygodnie przebywaliśmy w Centrum Weterynarii, bo byliśmy chorzy i potrzebowaliśmy pomocy. Niestety okazało się, że obaj jesteśmy zakażeni wirusem FeLV (kociej białaczki). Moje ciocie w schronisku bardzo się martwią, czy przez to ktoś będzie chciał mnie pokochać… a ja przecież mam w sobie tyle radości i miłości do oddania. Jestem niezwykle wesołym i pogodnym maluchem. Uwielbiam zabawę, gonienie zabawek i odkrywanie świata, ale równie mocno kocham przytulanie. Kiedy tylko widzę moje ciocie, od razu zaczynam głośno mruczeć i wskakuję na kolana, bo bardzo lubię być blisko człowieka. Jestem bardzo zżyty z Yuito, ale świetnie dogaduję się też z innymi kotkami z białaczką, które mieszkają w schronisku. Ładnie korzystam z kuwety.Na razie jestem jeszcze w trakcie leczenia, ale moje opiekunki już teraz zaczynają rozglądać się za najlepszym domkiem pod słońcem – takim, który pokocha mnie mimo choroby i pokaże mi, jak wygląda prawdziwe kocie szczęście.Może właśnie u Ciebie znajdzie się dla mnie miejsce?
Listattu 4 kuukautta sitten
