Adopt Grace
Rhodesian Ridgeback · Femmina · Adulto · 5 anni
Ciao... sono qui... ancora mi sento un po' nervoso a dire qualcosa, forse parlerò un po' piano... sto rimanendo qui alla DOA per ora. Sono finito qui perché i miei precedenti padroni... beh... non si sono presi bene cura di me. Nemmeno io né il resto della mia famiglia. Cerco di non pensarci troppo, ma... a volte si può ancora vedere un po' in me. In realtà sono molto timido. Le persone nuove... le trovo molto spaventose. Allora preferisco nascondermi un po' così non mi vedono. Dicono che devo imparare a fidarmi di nuovo, ma ci vuole tempo. Molto tempo. A volte un premio aiuta, ma anche quello spesso non ho il coraggio di accettarlo. È così stressante che le mie zampe iniziano a tremare. Ci sono anche tante cose che non ho mai visto o fatte. Salire o scendere una scala...? No, ancora non osco. E l'ascensore... oh no. Entro, ma appena si muove mi siedo sulle zampe. Mi sembra che il terreno si allontani sotto di me. Giocare con una palla? Non lo so. E i rumori forti? Ho tanto paura che tutto il mio corpo si rigidisce. Una TV o una radio... per me è come una nuvola temporalesca che fa rumore improvvisamente. E un ombrello... cosa è? Non l'ho mai visto! E onestamente spero che non si avvicini troppo. Allora sono ancora un po' un progetto, dicono qui. Ma davvero sto facendo del mio meglio. Voglio tanto imparare che le persone sono sicure. Che non devo aver più paura. Che forse un giorno avrò un letto morbido e qualcuno che ha pazienza con me. Forse sei una persona che mi permette di abituarmi alle cose con calma. Qualcuno che non mi spinge, ma sussurra: "Prenditi il tuo tempo. Sei al sicuro." Spero... Finché non arriva quel momento resterò qui, un po' tremante, ma anche un po' speranzoso.
Leggi originale (nl)
Hoi… ik ben het… Ik vind het nog een beetje spannend om iets te zeggen, dus misschien praat ik een beetje zachtjes… Ik woon nu even bij DOA. Ik ben hier terechtgekomen omdat mijn vorige baasjes… tja… niet zo goed voor mij zorgden. Voor mij niet en voor de rest van mijn familie ook niet. Ik probeer er niet te veel aan te denken, maar… soms kun je het nog een beetje aan mij zien. Ik ben namelijk best verlegen. Nieuwe mensen… die vind ik heel erg eng. Dan kruip ik het liefst een beetje weg, zodat ze me niet zien. Ze zeggen dat ik weer moet leren vertrouwen, maar dat kost tijd. Heel veel tijd. Een snoepje helpt soms, maar zelfs dat durf ik vaak niet aan te nemen. Het is dan al zo spannend dat mijn pootjes beginnen te trillen. Er zijn ook veel dingen die ik nog nooit heb gezien of gedaan. Een trap op of af…? Nee, dat durf ik nog niet. En de lift… ojee. Ik loop er wel in, maar zodra hij beweegt zak ik door mijn pootjes. Het voelt alsof de grond onder me wegvalt. Spelen met een balletje? Dat ken ik niet. En harde geluiden? Daar schrik ik zo van dat mijn hele lijfje verstijft. Een televisie of radio… dat is voor mij nog een soort donderwolk die zomaar geluid maakt. En een paraplu… wat is dat nou weer? Dat heb ik nog nooit gezien! En eerlijk gezegd hoop ik dat hij niet te dichtbij komt. Ik ben dus nog een beetje een projectje, zeggen ze hier. Maar ik probeer echt mijn best te doen. Ik wil zo graag leren dat mensen veilig zijn. Dat ik niet meer bang hoef te zijn. Dat ik ooit misschien een zacht bed heb en iemand die geduld met me heeft. Misschien ben jij wel iemand die mij rustig laat wennen. Iemand die me niet pusht, maar fluistert: “Neem je tijd maar. Je bent veilig.” Ik hoop het zo… Tot die tijd zit ik hier, een beetje bibberig, maar ook een beetje hoopvol.
Account gratuito — 10 contatti inclusi
Elencati mese scorso
