Abu adopteren
Kruisbried · Onbekend · Oud · 9 jaren
Hallo... Mijn naam is Abu en ik heb nog nooit een thuis gehad. Ik ben 9 jaar oud en ik weet dat ik niet de hond ben die iedereen zoekt. Mijn vacht heeft grijze haren, mijn formaat is niet dat van een kleine schoothond en in mijn ogen zie je de vermoeidheid van een leven buiten. 9 jaar lang was mijn thuis het koude asfalt van een stad. Er waren goede mensen die me wat eten gaven, en ik dank hen daarvoor, maar als de nacht viel en het begon te regenen, ging iedereen met hun families naar binnen... en ik bleef buiten, gekromd in elke hoek, me afvragend hoe het zou voelen om aan de andere kant van de deur te zijn. 9 jaar lang op straat heeft niemand me ooit geaaid. Ik wist niet wat die warmte was. Ik ontdekte het onlangs toen ik bij het asiel kwam. Aanvankelijk was ik bang, maar de vrijwilligers keken me met zoveel tederheid aan dat ik mezelf liet meevoeren. Sindsdien stoppen ze nooit met het leggen van kleine pleisters in de vorm van kusjes op de littekens van mijn ziel. Nu weet ik dat mensen liefde kunnen geven... maar ik weet nog steeds niet wat het is om mijn eigen mens te hebben. Mijn eigen familie. De vrijwilligers zeggen dat ze het niet opgeven, dat er ergens een speciale persoon is die niet kijkt naar mijn leeftijd of formaat, maar naar mijn verlangen om verloren tijd in te halen. Iemand die me de mooiste jaren van mijn leven wil geven. Ik wil niet veel vragen. Gewoon een warme hoek, een routine en wat armen die me stevig knijpen als ik bang ben. Je hoeft je geen zorgen te maken over iets anders dan me willen: als je me meeneemt, betaalt het asiel alle kosten. Je hoeft alleen maar je hart te openen; ze zorgen al voor de dierenarts en het eten. Ik wil niet ieders hond zijn en niemand's voor altijd. Ik wil de jouwe zijn. Geef me een kans om te weten wat thuis is voordat het te laat is? Als je mijn lot wilt veranderen, bel ons dan 692 87 19 84
Origineel lezen (es)
«Hola… Me llamo Abu y nunca he tenido un hogar.» Tengo 9 años y sé que no soy el perro que todo el mundo busca. Mi pelo ya tiene canas, mi tamaño no es el de un cachorrito faldero y en mis ojos se nota el cansancio de haber vivido una vida entera a la intemperie. Durante 9 años, mi hogar fue el frío asfalto de un pueblo. Había personas buenas que me dejaban algo de comer, y se lo agradezco, pero cuando caía la noche y empezaba a llover, todos entraban a sus casas con sus familias… y yo me quedaba fuera, acurrucado en cualquier rincón, preguntándome qué se sentiría al estar del otro lado de la puerta. En 9 años en la calle, jamás nadie me había acariciado. No sabía lo que era ese calor. Lo descubrí hace poco, cuando llegué a la protectora. Al principio tenía miedo, pero los voluntarios me miraron con tanta ternura que me dejé llevar. Desde entonces, no paran de ponerme tiritas en forma de besos en las cicatrices de mi alma. Ahora sé que los humanos pueden dar amor… pero me falta saber lo que es tener mi propio humano. Mi propia familia. Dicen los voluntarios que no van a tirar la toalla conmigo, que en algún lugar hay una persona especial que no mirará mi edad ni mi tamaño, sino mis ganas de recuperar el tiempo perdido. Alguien que quiera regalarme los mejores años de mi vida. No quiero pedir mucho. Solo un rincón calentito, una rutina, y unos brazos que me aprieten fuerte cuando tenga miedo. No tienes que preocuparte por nada más que por quererme: Si me tienes en acogida, la protectora se hace cargo de todos mis gastos. Tú solo tienes que abrirme tu corazón; del veterinario y la comida ya se encargan ellos. No quiero ser el perro de todos y de nadie para siempre. Quiero ser tuyo. ¿Me das la oportunidad de saber lo que es un hogar antes de que sea demasiado tarde? Si quieres cambiar mi destino, llámanos 692 87 19 84
Gelist vorige maand
