Molly adopteren
Kruisbried · Vrouwelijk · Volwassen · 4 jaren
Nu heb ik al bijna drie maanden een kleine groep honden bij me, en ik heb lang geaarzeld voordat ik ze voorstelde. Daar was een reden voor. Onverwacht overleed in december een man die duidelijk leed aan Messie Syndrome en dierenhoarding. In oktober was mij gevraagd of ik kon helpen met zijn situatie. Zoals ik later te weten kwam, zou hij waarschijnlijk niet bereid zijn geweest zijn dieren af te staan of ze te laten steriliseren. De situatie was even triest voor de mensen als voor de dieren – ik heb nog nooit zoiets gezien. De man leefde met 28 honden in de kleinste ruimtes, omringd door onvoorstelbaar veel afval en vuil. De voortuin lag zo vol met rommel dat er alleen een smal paadje was om over te lopen. In het kleine huisje was misschien 4 vierkante meter ruimte. Hier nam hij de kleine Molly op, en een kleine zwarte hond van dezelfde grootte, die ik nooit heb kunnen leren kennen. Deze was doodgebeten door de grote honden op het terrein, net als verschillende puppy's die herhaaldelijk werden geboren bij de ongecontroleerde fokkerij. Uit deze chaos komt ook de adoptiehond Sifi voort, die de helpers naar zijn overleden eigenaar hebben vernoemd. Sifi was de enige overlevende van zijn nest. Volgens mijn informatie vielen er soms tot vier doden per dag. Toen ik naar het terrein werd gebracht, waren er in totaal zeven jonge honden en Molly nog aanwezig. Molly was uiteraard aanwezig toen haar eigenaar overleed en keek ook toe toen hij werd weggedragen. Om het erger te maken was ze over het hoofd gezien en per vergissing vijf dagen opgesloten in het vuile huis. De zus van de overleden man sloeg alarm, maar durfde de volledig verwilderde roedel niet zelf in te gaan. De agressie stopte echter bij het hek. Zodra twee dierenwelzijnsvrienden en ik het terrein betraden, stoven alle dieren uiteen en probeerden te vluchten. Het was werkelijk verschrikkelijk; ik stond met stomheid geslagen. Sindsdien heb ik sommige details uit mijn gedachten gezet. We konden vijf van de jonge honden en Molly met een vangnet vangen en in transportkooien in mijn auto laden. De overige 11 honden waren buiten bereik. Geleidelijk werden ze door het gemeentelijke dierenasiel gevangen, gesteriliseerd en vrijgelaten op een locatie waar ze nu gevoerd kunnen worden. To
Origineel lezen (de)
Jetzt habe ich ein Grüppchen Hunde schon fast drei Monate bei mir und so lange gezögert sie vorzustellen. Das hatte seinen Grund. Unverhofft verstarb im Dezember ein Mann, der unverkennbar am Messie Syndrom und animal hoarding litt. Im Oktober hatte man mich gebeten, ob ich bei seiner Situation helfen könne. Wie ich später erfuhr, wäre er wahrscheinlich gar nicht bereit gewesen, seine Tiere abzugeben oder kastrieren zu lassen. Die Situation war für Mensch und Tiere gleich traurig – ich habe so etwas noch nie gesehen. In unglaublichem Müll und Dreck lebte der Mann mit 28 Hunden auf kleinstem Raum. Der Vorhof war so vermüllt, dass es nur einen kleinen Pfad zum Laufen gab. Im Häuslein waren vielleicht noch 4qm Platz. Hier nahm er die kleine Molly mit rein und einen kleinen schwarzen Hund in gleicher Größe, den ich nicht mehr kennenlernen durfte. Dieser war von den großen Hunden auf dem Grundstück totgebissen worden, wie diverse Welpen, die bei dem unkontrollierten Vermehren immer wieder zur Welt kamen. Aus diesem Chaos stammt auch der Vermittlungshund Sifi, den Helfer nach dem verstorbenen Herrchen benannten. Sifi war aus seinem Wurf der einzige Überlebende. Teilweise gab es laut meiner Information bis zu vier Opfer pro Tag. Als man mich zum Grundstück brachte, gab es insgesamt noch sieben Junghunde und Molly. Diese war natürlich dabei, als ihr Herrchen starb und sah auch zu, wie er abtransportiert wurde. Zu allem Überfluss hatte man sie auch noch übersehen und sperrte sie aus Versehen fünf Tage in dem verschmutzen Haus ein. Die Schwester des Verstorbenen machte darauf aufmerksam, traute sich aber selbst nicht in die komplett verwilderte Hundemeute. Die Angriffslust allerdings endete am Zaun. Sobald zwei Tierschutzfreunde und ich das Grundstück betraten, stoben alle auseinander und versuchten zu flüchten. Es war wirklich schlimm, mir blieb der Atem stocken. Ich habe mittlerweile Details verdrängt. Fünf der Junghunde und Molly konnten wir mit einem Fangnetz einfangen und in Transportboxen in mein Auto verfrachten. An die mittlerweile übrig gebliebenen 11 Hunde war kein Rankommen. Nach und nach wurden sie vom städtischen Tierheim gefangen, kastriert und an einer Stelle ausgesetzt, wo sie fortan gefüttert werden können. An eine
Gelist vorige maand
