Adoptuj Kiki
Żynkie · Młody · 1 rok
Cześć wszystkim, to ja, Kiki. Przyszłam do schroniska dla zwierząt jako pies oddany w marcu 2025 roku i co mogę powiedzieć – zdobyłam serca naszych pracowników swoim uprzejmym zachowaniem. Jestem bardzo optymistyczna, że zdobędę też serca prawdziwych kochanków psów stróżujących. W ciągu ostatniego roku moje zaufane osoby pracowały zgodnie ze mną, by znaleźć sposób, jak sobie radzić z światem pełnym ciekawych bodźców, a także uspokoić się. Już przeszliśmy długą drogę, więc życzę sobie domu, w którym ta miła spójność zostanie kontynuowana, dzięki czemu będę mogła nadal rosnąć – kluczowe słowo: nauka przez całe życie. Uzyskałam również pewne sukcesy z moimi dwoma regularnymi spacerowymi. Choć nie ułatwiałam życia nikomu na początku, i tak pokazałam wszystkim, jak duże potencjalnie mam, że czasem stresujące i prawdopodobnie trwałe prace szkoleniowe są warte. Jednym z moich największych wyzwań są spotkania z innymi psami podczas spacerów lub w schronisku. Gdy widzę innych psów, nie mogę się powstrzymać i bardzo intensywnie szczekam na inne psy. Ale tutaj też moje zaufane osoby dokonały postępów ze mną, ponieważ przez spójną pracę w życiu codziennym uczę się coraz więcej. W bezpośrednich kontaktach z psami w naszych wolnych biegach widać, gdzie leży mój problem: naprawdę się frustruję, gdy nie jest mi dozwolone "stróżować" innego psiaka. Żyję z Samy w pokoju – więc zawsze chodzi o charakter i nie jestem najbardziej niespójna z innymi psami. Jako pies stróżujący genetycznie w mnie jest chęć hamowania dynamicznego – zarówno w innych psach, jak i w ludziach (dorosłych i dzieciach). Moim ulubionym miejscem w schronisku dla zwierząt jest na pewno biuro – na pewno widzieliście mnie tam raz albo dwa. Lubię moje biuro:
Czytaj oryginał (de)
Hey Leute, ich bin’s Kiki. Ich kam als Abgabehund im März 2025 ins Tierheim und was soll ich sagen – ich habe die Herzen unserer Mitarbeiterinnen und Mitarbeiter mit meiner liebevollen Art im Sturm erobert. Ich bin sehr optimistisch, dass ich auch die Herzen echter Hütehund-Liebhaber im Sturm erobern werde. Im vergangenen Jahr haben meine Bezugspersonen viel mit mir gearbeitet, um gemeinsam einen Weg zu finden, wie ich mit einer Welt voller interessanter Reize zurechtkomme und auch zur Ruhe komme. Wir sind schon sehr weit gekommen, daher wünsche ich mir auch ein Zuhause, in dem diese liebevolle Konsequenz weitergeführt wird, damit ich weiterhin Fortschritte machen kann – Stichwort lebenslanges Lernen. Auch mit meinen beiden Stamm-Gassigeherinnen habe ich schon einige Erfolge gefeiert. Auch wenn ich es allen Beteiligten anfangs nicht einfach gemacht habe und machen werde, habe ich allen gezeigt, wie viel Potenzial in mir steckt und dass sich die teils nervenaufreibende und wahrscheinlich auch lebenslange Erziehungsarbeit lohnt. Eine meiner größten Herausforderungen sind Hundebegegnungen beim Gassigehen oder im Tierheim. Wenn ich andere Hunde sehe, dann kann ich nicht anders und pöble den anderen Hund sehr intensiv an. Aber auch hier haben meine Bezugspersonen mit mir Fortschritte erzielt, da ich durch die konsequente Arbeit im Alltag immer mehr dazulerne. In direkten Hundebegegnungen in unseren Freiläufen zeigt sich auch, wo mein Problem liegt: Ich werde richtig frustriert, wenn ich den anderen Hund nicht „hüten“ darf. Ich lebe mit Samy in einem Zimmer – es ist also immer eine Frage des Charakters und ich bin nicht per se unverträglich mit anderen Hunden. Als Hütehund liegt es genetisch in mir, Dynamik – ob bei anderen Hunden oder auch bei Menschen (Erwachsene wie Kinder) – unterbinden zu wollen. Mein Lieblingsplatz im Tierheim ist definitiv das Büro – da habt ihr mich sicher schon das eine oder andere Mal gesehen. Ich liebe mein Büro: Es ist viel ruhiger als im Hund
Zarejestrowane w zeszłym miesiącu
