Υιοθετήστε τον/την Kiki
Θηλυκό · Νεαρό · 1 έτος
Γεια σας όλοι, είμαι εγώ, η Κίκυ. Έρχομαι στο καταφύγιο ζώων ως καταδικασμένο σκύλο το Μάρτιο του 2025 και πώς να πω – κατέκτησα τις καρδιές του προσωπικού μας με την αγαπητική μου φύση. Είμαι πολύ θετικός ότι θα κατακτήσω και τις καρδιές των αληθινών λάτρις των οικοδομικών σκύλων. Το τελευταίο χρόνο, τα εμπιστευμένα μου άτομα έχουν εργαστεί πολύ για να βρουν έναν τρόπο για να αντιμετωπίσω έναν κόσμο γεμάτο ενδιαφέρουσες εντάσεις, αλλά και να ηρεμήσω. Έχουμε ήδη κάνει πολύ μακριά, οπότε ελπίζω επίσης σε μια οικογένεια όπου αυτή η αγαπητική συνέχεια θα συνεχιστεί, ώστε να μπορώ να συνεχίσω να προχωρώ – ο κλειδιάς είναι η ζωής μάθηση. Έχω επίσης εορτάσει μερικές επιτυχίες με τους δύο καθημερινούς μου σκύλους. Αν και δεν ήταν εύκολο για όλους συμμετέχοντες στην αρχή, και δεν θα είναι, έχω δείξει σε όλους πόσο δυναμικός είμαι και ότι η κατά καιρούς θερμοσυγκεκριμένη και πιθανώς παντός του ζωντανού εκπαιδευτικό έργο είναι αξιόλογο. Ένα από τα μεγαλύτερα μου προβλήματα είναι η αντιμετώπιση άλλων σκύλων κατά τη διάρκεια των περιπάτων ή στο καταφύγιο ζώων. Όταν βλέπω άλλα σκύλα, δεν μπορώ να το αποφύγω και φωνάζω εντονά τον άλλο σκύλο. Αλλά και εδώ, τα εμπιστευμένα μου άτομα έχουν κάνει πρόοδο μαζί μου, γιατί μέσα από συνεχή εργασία στην καθημερινότητα μαθαίνω όλο και περισσότερα. Σε άμεσες αντιμετωπίσεις σκύλων στα ελεύθερα τρέξιμα μας, φαίνεται επίσης πού βρίσκεται το πρόβλημά μου: Γίνομαι πολύ θυμωμένος όταν δεν μου επιτρέπεται να "οικοδομήσω" τον άλλο σκύλο. Ζω με το Σαμυ σε ένα δωμάτιο – οπότε είναι πάντα υπόθεση χαρακτήρα και δεν είμαι αρχικά ασύμβατος με άλλους σκύλους. Ως σκύλος οικοδομής, είναι γενετικό σε μένα να θέλω να υποκαταβάλω τις δυνάμεις – και σε άλλους σκύλους και σε ανθρώπους (ενήλικες και παιδιά). Το αγαπημένο μου τοποθεσία στο καταφύγιο ζώων είναι βέβαια το γραφείο – ίσως να με έχετε δει εκεί μια ή δύο φορές. Αγαπώ το γραφείο μου:
Διάβασε αρχικό (de)
Hey Leute, ich bin’s Kiki. Ich kam als Abgabehund im März 2025 ins Tierheim und was soll ich sagen – ich habe die Herzen unserer Mitarbeiterinnen und Mitarbeiter mit meiner liebevollen Art im Sturm erobert. Ich bin sehr optimistisch, dass ich auch die Herzen echter Hütehund-Liebhaber im Sturm erobern werde. Im vergangenen Jahr haben meine Bezugspersonen viel mit mir gearbeitet, um gemeinsam einen Weg zu finden, wie ich mit einer Welt voller interessanter Reize zurechtkomme und auch zur Ruhe komme. Wir sind schon sehr weit gekommen, daher wünsche ich mir auch ein Zuhause, in dem diese liebevolle Konsequenz weitergeführt wird, damit ich weiterhin Fortschritte machen kann – Stichwort lebenslanges Lernen. Auch mit meinen beiden Stamm-Gassigeherinnen habe ich schon einige Erfolge gefeiert. Auch wenn ich es allen Beteiligten anfangs nicht einfach gemacht habe und machen werde, habe ich allen gezeigt, wie viel Potenzial in mir steckt und dass sich die teils nervenaufreibende und wahrscheinlich auch lebenslange Erziehungsarbeit lohnt. Eine meiner größten Herausforderungen sind Hundebegegnungen beim Gassigehen oder im Tierheim. Wenn ich andere Hunde sehe, dann kann ich nicht anders und pöble den anderen Hund sehr intensiv an. Aber auch hier haben meine Bezugspersonen mit mir Fortschritte erzielt, da ich durch die konsequente Arbeit im Alltag immer mehr dazulerne. In direkten Hundebegegnungen in unseren Freiläufen zeigt sich auch, wo mein Problem liegt: Ich werde richtig frustriert, wenn ich den anderen Hund nicht „hüten“ darf. Ich lebe mit Samy in einem Zimmer – es ist also immer eine Frage des Charakters und ich bin nicht per se unverträglich mit anderen Hunden. Als Hütehund liegt es genetisch in mir, Dynamik – ob bei anderen Hunden oder auch bei Menschen (Erwachsene wie Kinder) – unterbinden zu wollen. Mein Lieblingsplatz im Tierheim ist definitiv das Büro – da habt ihr mich sicher schon das eine oder andere Mal gesehen. Ich liebe mein Büro: Es ist viel ruhiger als im Hund
Καταχωρημένα προηγούμενος μήνας
