Kiki adopteren
Vrouwelijk · Jong · 1 jaar
Hallo iedereen, het is mij, Kiki. Ik kwam in maart 2025 als een afgegeven hond naar het dierenasiel en wat kan ik zeggen – ik heb de harten van ons personeel veroverd met mijn liefdevolle natuur. Ik ben erg optimistisch dat ik ook de harten van echte herdershondliefhebbers zal veroveren. In het afgelopen jaar hebben mijn vertrouwde mensen veel met mij gewerkt om een weg te vinden zodat ik me beter kan aanpassen aan een wereld vol interessante stimulansen en ook kan kalmeren. We zijn al heel ver gekomen, dus ik wens ook een huis waarin deze liefdevolle consistentie voortgezet wordt, zodat ik voortgang kan blijven maken – sleutelwoord levenslang leren. Ik heb ook enkele successen gevierd met mijn twee gewone hondenuurverschijningen. Hoewel ik niet makkelijk was voor iedereen betrokken op het begin, en ook niet zal zijn, heb ik iedereen laten zien hoeveel potentie ik heb en dat de soms nerveuze en waarschijnlijk levenslang trainingswerk het waard is. Een van mijn grootste uitdagingen is hondencounters tijdens wandelingen of in het dierenasiel. Als ik andere honden zie, kan ik er niets aan doen en ik blaf ze zeer intensief aan. Maar ook hier heeft mijn vertrouwde team vooruitgang gemaakt, want door constante werking in het dagelijks leven leer ik steeds meer. Bij directe hondencounters in onze vrijloopzones toont het ook waar mijn probleem zit: ik word echt gefrustreerd als ik niet mag "herden" de andere hond. Ik woon samen met Samy in een kamer – dus het is altijd een kwestie van karakter en ik ben niet per se oncompatibel met andere honden. Als een herdershond is het genetisch in mij om dynamiek te willen onderdrukken – zowel bij andere honden als bij mensen (volwassenen en kinderen). Mijn favoriete plek in het dierenasiel is zeker het kantoor – je hebt me daar vast al eens of tweemaal gezien. Ik houd van mijn kantoor:
Origineel lezen (de)
Hey Leute, ich bin’s Kiki. Ich kam als Abgabehund im März 2025 ins Tierheim und was soll ich sagen – ich habe die Herzen unserer Mitarbeiterinnen und Mitarbeiter mit meiner liebevollen Art im Sturm erobert. Ich bin sehr optimistisch, dass ich auch die Herzen echter Hütehund-Liebhaber im Sturm erobern werde. Im vergangenen Jahr haben meine Bezugspersonen viel mit mir gearbeitet, um gemeinsam einen Weg zu finden, wie ich mit einer Welt voller interessanter Reize zurechtkomme und auch zur Ruhe komme. Wir sind schon sehr weit gekommen, daher wünsche ich mir auch ein Zuhause, in dem diese liebevolle Konsequenz weitergeführt wird, damit ich weiterhin Fortschritte machen kann – Stichwort lebenslanges Lernen. Auch mit meinen beiden Stamm-Gassigeherinnen habe ich schon einige Erfolge gefeiert. Auch wenn ich es allen Beteiligten anfangs nicht einfach gemacht habe und machen werde, habe ich allen gezeigt, wie viel Potenzial in mir steckt und dass sich die teils nervenaufreibende und wahrscheinlich auch lebenslange Erziehungsarbeit lohnt. Eine meiner größten Herausforderungen sind Hundebegegnungen beim Gassigehen oder im Tierheim. Wenn ich andere Hunde sehe, dann kann ich nicht anders und pöble den anderen Hund sehr intensiv an. Aber auch hier haben meine Bezugspersonen mit mir Fortschritte erzielt, da ich durch die konsequente Arbeit im Alltag immer mehr dazulerne. In direkten Hundebegegnungen in unseren Freiläufen zeigt sich auch, wo mein Problem liegt: Ich werde richtig frustriert, wenn ich den anderen Hund nicht „hüten“ darf. Ich lebe mit Samy in einem Zimmer – es ist also immer eine Frage des Charakters und ich bin nicht per se unverträglich mit anderen Hunden. Als Hütehund liegt es genetisch in mir, Dynamik – ob bei anderen Hunden oder auch bei Menschen (Erwachsene wie Kinder) – unterbinden zu wollen. Mein Lieblingsplatz im Tierheim ist definitiv das Büro – da habt ihr mich sicher schon das eine oder andere Mal gesehen. Ich liebe mein Büro: Es ist viel ruhiger als im Hund
Gelist vorige maand



