Adoptuj Professioni…da cani
Mieszaniec · Nieznane · Seniory · 30 lata
Obok zawodów wymagających wykształcenia uniwersyteckiego i tych, do których dostęp jest możliwy poprzez prywatne szkolenia oferowane przez podmioty, stowarzyszenia i organizacje w dziedzinie behawiorystyki psów, wykształciły się działalności zawodowe, szczególnie w ostatnich latach, dla których nie wymaga się określonych kompetencji zawodowych. Przez ponad 30 lat terapia zwierzęta nie miała uznania prawno-regulacyjnego: potem w 2003 roku ustalono Porozumienie Państwa-Regionów dotyczące celów i zadań terapii zwierząt (a w 2015 roku podobne Porozumienie dotyczące standardów operacyjnych), a od tego momentu figury zawodowe pracujące w tej specjalnej dziedzinie zyskały bardziej wyraźne kontury. Tak więc zarówno figura zawodowa operator terapii zwierząt (bardziej poprawnie: interwencje wspomagane zwierzętami), jak i pomocnika psa w terapii zwierząt działają zgodnie z przepisami krajowymi i regionalnymi, które wymagają obecności zespołu wielostronnego. Kwalifikacje operatora i pomocnika uzyskuje się przez różne i oddzielne ścieżki szkoleniowe, ogólnie skierowane w kierunku konkretnego pola działania (medyczno-hospitalne, społeczno-edukacyjne, rehabilitacyjne i niepełnosprawności): po każdej ścieżce następuje okres praktyki oraz wydanie certyfikatu uczestnictwa. Z kolei "zawód" opiekuna psów, który dba o zwierzęta zostawione mu przez właściciela, nie wymaga żadnej ścieżki szkoleniowej, ale tylko umiejętności i cech, które należy udowodnić "na terenie". Nie ma również żadnych specyficznych wymagań w zakresie dostępu do "zawodu" przechodnia psa – którydbiega codzienną spacer, oraz taxisty psów – którydbiega do przewiezienia psa do miejsc wskazanych przez właściciela –: często wszystkie te czynności wykonuje opiekun psów, ale w dużych miastach zaczyna się pojawiać specjalizacja! Groomer również nie potrzebuje dyplomów ani certyfikatów, aby wykonywać działalność czyszczenia, cięcia i pielęgnowania sierści psów. W niektórych regionach otwarcie laboratorium grymetry jest warunkowane, oprócz precyzyjnych wymogów techniczno-sanitarnych pomieszczeń, także certyfikatem ukończenia kursu kultury kaniny. Wśród centrów szkoleniowych: krajowa szkoła ACAD, stowarzyszenie łączące grymerów, sprzedawców zwierząt domowych oraz kursy Stowarzyszenia APT-Professional Groomers. Do prowadzenia zakładu dog boarding wymagane są jedynie formalności biurokratyczne (choć dość skomplikowane), podczas gdy zdolność interakcji ze zwierzętami nie musi być potwierdzona żadnym certyfikatem zawodowym. Mniej skomplikowane formalności dotyczą "typu domowego" zakładu dog boarding: dog hosting, czyli zakład dog boarding w własnym domu, to nadal działalność unikająca pewnych inwestycji, ale nie obowiązku prowadzenia działalności gospodarczej. Sprzedawca sklepu weterynaryjnego wykonywuje swoją działalność w specjalistycznych sklepach sprzedających produkty przeznaczone dla zwierząt. Pisma Ministra Gospodarki w 2011 roku określa, że nie są wymagane żadne wymagania dla sprzedaży zwierząt żyjących i/lub karmy dla zwierząt, a więc wiedza na temat zachowań, pokarmów, anatomicznych, higieny i opieki nad różnymi zwierzętami pozostaje w gestii profesjonalnej sprzedawcy. Następnie mamy detektywa zwierzęcego, który odpowiada za znalezienie zaginionych zwierząt, stosując te same techniki używane przy poszukiwaniu zaginionych osób. Technik turystyki behawiorystyki psów to figura zawodowa odpowiedzialna za powitanie, zarządzanie i odpowiednie oraz kompetentne reagowanie na potrzeby turystów wybierających urlop lub podróż z ich zwierzętami. Odpowiada za powitanie gości w hotelach, agritourismach, B&B, restauracjach, osiedlach turystycznych i plażach, a także przygotowywanie zakwaterowania zgodnie z potrzebami nieczłowiecznych gości oraz projektowanie aktywności rozrywkowych umożliwiających utrzymanie zabawy turysty i zwierzęcia, tym samym promując ich integrację i współistnienie z innymi gośćmi placówki. W tym przypadku szkolenie zostaje zostawione indywidualnej wrażliwości. I z tym zbiorem figur kończymy przegląd zawodów związanych z światem psów. Być może też istnieje smakosz pokarmów dla psów, ale porozmawiamy o nim innym razem...
Czytaj oryginał (it)
Accanto alle professioni che richiedono un percorso di laurea e a quelle alle quali si accede, invece, attraverso una formazione di tipo privatistico erogata da enti, associazioni ed organismi del settore cinofilo, sono andate sviluppandosi, soprattutto nell'ultimo decennio, attività lavorative per le quali lo Stato non richiede particolari competenze professionali. Per oltre 30 anni anche la pet therapy non ha avuto alcun riconoscimento legislativo: poi, nel 2003 è arrivato l'Accordo Stato Regioni sulle finalità e gli scopi della pet therapy (seguito nel 2015 da analogo Accordo sugli standards operativi) e da quel momento le figure professionali operanti in questo speciale ambito hanno iniziato a prendere contorni più definiti. E' così che sia la figura professionale dell' operatore di pet therapy (più correttamente: Interventi Assistiti con gli Animali), sia quella di coadiutore del cane in pet terapy operano in conformità ad una normativa nazionale e regionale che impone la presenza di una equipe multidisciplinare. Le qualifiche di operatore e coadiutore vengono acquisite attraverso differenti e distinti percorsi formativi, in genere orientati ad uno specifico campo di intervento (medico-ospedaliero, socio-educativo, riabilitativo e della disabilità): al termine di ciascun percorso vi è un periodo di tirocinio ed il rilascio di un attestato di frequenza. Non richiede, invece, alcun percorso formativo, ma solo doti e qualità da provare “sul campo” la “professione” del dog sitter , che si occupa degli animali lasciatigli in consegna dal proprietario. Nessun requisito specifico neppure per accedere alla “professione” di dog-walker – che si occupa della passeggiata quotidiana- e di dog-taxi – che si preoccupa di portare il cane nei luoghi indicati dal proprietario-: spesso tutte queste attività sono svolte dal dog sitter, ma nelle grandi città inizia ad affermarsi la specializzazione! Anche il toelettatore non ha bisogno di diplomi o attestati per svolgere l'attività di pulizia, taglio e cura del mantello dei cani. In alcune regioni, comunque, l'apertura di un laboratorio di toelettatura è subordinato, oltre che a precisi requisiti tecnico-sanitari dei locali, all'attestazione di frequenza di un corso di cultura cinofila. Tra i centri formatori: la Scuola Nazionale ACAD, Associazione che raccoglie insieme ai toelettatori i commercianti di animali domestici e i corsi APT-Associazione Teolettatori Professionisti. Solo adempimenti burocratici (ma piuttosto complessi) anche per aprire una pensione per cani , mentre la capacità di interagire con gli animali non deve essere documentata da nessun attestato di professionalità. Adempimenti meno complessi, invece, per intraprendere una variante “casalinga” della pensione per cani: la dog hosting , ossia la pensione per cani in casa propria, è comunque un'attività che evita alcuni investimenti ma non l'obbligo dell'esercizio in forma imprenditoriale. Il venditore pet shop svolge la propria attività all’interno dei negozi specializzati per la vendita di prodotti destinati agli animali. Una circolare del Ministero dello Sviluppo Economico del 2011 stabilisce che nessun requisito è richiesto per la commercializzazione di animali vivi e/o mangimi per animali e, quindi, la conoscenza dei comportamenti, degli alimenti, dell’anatomia, dell’igiene e della cura dei vari animali è lasciata alla sensibilità professionale del venditore. E, poi, c'è il pet detective , che si occupa di ritrovare gli animali smarriti, applicando le stesse tecniche usate nella ricerca delle persone scomparse. Il tecnico del turismo cinofilo è, invece, la figura professionale che deve accogliere, gestire e rispondere in maniera adeguata e competente alle esigenze dei turisti che scelgono di trascorrere le vacanze o viaggiare con i loro animali. Si occupa sia dell’accoglienza all’interno di alberghi, agriturismi, B&B, ristoranti, villaggi turistici e stabilimenti balneari, sia di preparare le strutture in base alle esigenze degli ospiti non umani, sia di progettare interventi ed attività ludiche in grado di intrattenere il turista e l’animale che ha al seguito favorendone l’integrazione e la convivenza con gli altri ospiti della struttura. Anche in questo caso, la formazione è lasciata alla sensibilità individuale. E con questo gruppo di figure abbiamo concluso la panoramica delle professioni legate al mondo del cane. A onor del vero esiste anche l' assaggiatore di cibo per cani , ma di lui parleremo in un'altra occasione…
Zarejestrowane 5 miesięcy temu
