Professioni…da cani adopteren
Kruisbried · Onbekend · Oud · 30 jaren
Naast beroepen die een universitaire opleiding vereisen en die via particuliere opleidingen worden beoefend door instellingen, verenigingen en organisaties in de sector van hondengedragsdeskundigen, zijn er ook werkactiviteiten ontstaan, vooral de afgelopen tien jaar, waarvoor de staat geen specifieke beroepscompetenties eist. Pettherapie had gedurende meer dan 30 jaar geen juridische erkenning: toen werd in 2003 het Overeenkomst tussen de Staat en de Regio's over doelstellingen en doelen van pettherapie opgericht (gevolgd in 2015 door een gelijksoortige Overeenkomst over operationele standaarden), en sinds dat moment begonnen de beroepsfiguren die in dit specifieke gebied werken aan duidelijkere contouren. Dus zowel de beroepsfiguur van de pettherapieoperator (correcter: diergesteunde interventies) als die van de hondassistent in pettherapie werken volgens een nationale en regionale regelgeving die de aanwezigheid van een multidisciplinair team vereist. De kwalificaties van operator en assistent worden behaald via verschillende en aparte opleidingspaden, meestal gericht op een specifiek interventiegebied (medisch-hospitaal, sociaal-educatief, herstel en invaliditeit): aan het einde van elk pad komt een stageperiode en de uitreiking van een deelnamescertificaat. In tegenstelling tot dat, eist de "beroep" van de hondzitter, die zich bezorgt met dieren die aan hem zijn toevertrouwd door de eigenaar, geen opleidingspad, maar alleen kwaliteiten en vaardigheden die "op de werkvloer" moeten worden aangetoond. Geen specifieke eisen ook voor het bereiken van de "beroep" van hondwaler - die zorgt voor de dagelijkse wandeling - en hondtaxi - die zorgt voor het brengen van de hond naar plekken aangegeven door de eigenaar -: vaak worden deze activiteiten allemaal uitgevoerd door de hondzitter, maar in grote steden begint specialisatie zich te manifesteren! De honddrukker heeft ook geen diploma's of certificaten nodig om de activiteit van reinigen, knippen en verzorgen van het vachthoofd van honden te kunnen uitvoeren. In sommige regio's is echter het openen van een honddrukkerslaboet, naast precieze technisch-sanitaire eisen aan de lokalen, afhankelijk van het certificaat van een cursus over hondencultuur. Onder opleidingscentra: de Nationale ACAD School, een vereniging die drukkers, dierhandelaars en cursussen van de APT-Vereniging van Professionele Drukkers verenigt. Alleen administratieve formaliteiten (hoewel vrij complex) zijn nodig om een hondennieuwschool te openen, terwijl de vermogen om met dieren om te gaan niet hoeft te worden onderbouwd door een professioneel certificaat. Minder complexe formaliteiten, daarentegen, om een "thuisgebaseerde" variant van een hondennieuwschool te starten: hondentoerisme, dat wil zeggen een hondennieuwschool in je eigen huis, is nog steeds een activiteit die sommige investeringen bespaart, maar niet de verplichting om in een bedrijfsvorm te opereren. De dierhandelaar voert zijn activiteit uit binnen gespecialiseerde winkels voor de verkoop van producten bestemd voor dieren. Een circulaire van het Ministerie van Economische Ontwikkeling uit 2011 stelt dat er geen eisen zijn voor de verkoop van levende dieren en/of dierenvoeding, en dus ligt de kennis van gedragingen, voeding, anatoomie, hygiëne en verzorging van verschillende dieren bij de professionele gevoeligheid van de verkoper. Dan is er ook nog de dierendetective, die verantwoordelijk is voor het vinden van verloren dieren, met dezelfde technieken die worden gebruikt bij het zoeken naar verdwenen personen. De hondengedragsdeskundige toeristtechnicus is de beroepsfiguur die verantwoordelijk is voor het verwelkomen, beheren en adequaat en competently reageren op de behoeften van toeristen die hun vakantie of reis willen doorbrengen met hun dieren. Hij is verantwoordelijk voor het verwelkomen van gasten binnen hotels, agritourismes, B&B's, restaurants, toeristische dorpen en stranden, alsook het voorbereiden van faciliteiten volgens de behoeften van niet-menselijke gasten, en het ontwerpen van entertainmentactiviteiten die in staat zijn de toerist en het dier gezellig te houden, waardoor hun integratie en co-existente met andere gasten van de faciliteit wordt bevorderd. Ook in dit geval is opleiding overgelaten aan individuele gevoeligheid. En met deze groep figuren hebben we het overzicht van beroepen in de wereld van honden afgesloten. Om eerlijk te zijn, is er ook de hondenvoedingsproever, maar daar zullen we later over praten...
Origineel lezen (it)
Accanto alle professioni che richiedono un percorso di laurea e a quelle alle quali si accede, invece, attraverso una formazione di tipo privatistico erogata da enti, associazioni ed organismi del settore cinofilo, sono andate sviluppandosi, soprattutto nell'ultimo decennio, attività lavorative per le quali lo Stato non richiede particolari competenze professionali. Per oltre 30 anni anche la pet therapy non ha avuto alcun riconoscimento legislativo: poi, nel 2003 è arrivato l'Accordo Stato Regioni sulle finalità e gli scopi della pet therapy (seguito nel 2015 da analogo Accordo sugli standards operativi) e da quel momento le figure professionali operanti in questo speciale ambito hanno iniziato a prendere contorni più definiti. E' così che sia la figura professionale dell' operatore di pet therapy (più correttamente: Interventi Assistiti con gli Animali), sia quella di coadiutore del cane in pet terapy operano in conformità ad una normativa nazionale e regionale che impone la presenza di una equipe multidisciplinare. Le qualifiche di operatore e coadiutore vengono acquisite attraverso differenti e distinti percorsi formativi, in genere orientati ad uno specifico campo di intervento (medico-ospedaliero, socio-educativo, riabilitativo e della disabilità): al termine di ciascun percorso vi è un periodo di tirocinio ed il rilascio di un attestato di frequenza. Non richiede, invece, alcun percorso formativo, ma solo doti e qualità da provare “sul campo” la “professione” del dog sitter , che si occupa degli animali lasciatigli in consegna dal proprietario. Nessun requisito specifico neppure per accedere alla “professione” di dog-walker – che si occupa della passeggiata quotidiana- e di dog-taxi – che si preoccupa di portare il cane nei luoghi indicati dal proprietario-: spesso tutte queste attività sono svolte dal dog sitter, ma nelle grandi città inizia ad affermarsi la specializzazione! Anche il toelettatore non ha bisogno di diplomi o attestati per svolgere l'attività di pulizia, taglio e cura del mantello dei cani. In alcune regioni, comunque, l'apertura di un laboratorio di toelettatura è subordinato, oltre che a precisi requisiti tecnico-sanitari dei locali, all'attestazione di frequenza di un corso di cultura cinofila. Tra i centri formatori: la Scuola Nazionale ACAD, Associazione che raccoglie insieme ai toelettatori i commercianti di animali domestici e i corsi APT-Associazione Teolettatori Professionisti. Solo adempimenti burocratici (ma piuttosto complessi) anche per aprire una pensione per cani , mentre la capacità di interagire con gli animali non deve essere documentata da nessun attestato di professionalità. Adempimenti meno complessi, invece, per intraprendere una variante “casalinga” della pensione per cani: la dog hosting , ossia la pensione per cani in casa propria, è comunque un'attività che evita alcuni investimenti ma non l'obbligo dell'esercizio in forma imprenditoriale. Il venditore pet shop svolge la propria attività all’interno dei negozi specializzati per la vendita di prodotti destinati agli animali. Una circolare del Ministero dello Sviluppo Economico del 2011 stabilisce che nessun requisito è richiesto per la commercializzazione di animali vivi e/o mangimi per animali e, quindi, la conoscenza dei comportamenti, degli alimenti, dell’anatomia, dell’igiene e della cura dei vari animali è lasciata alla sensibilità professionale del venditore. E, poi, c'è il pet detective , che si occupa di ritrovare gli animali smarriti, applicando le stesse tecniche usate nella ricerca delle persone scomparse. Il tecnico del turismo cinofilo è, invece, la figura professionale che deve accogliere, gestire e rispondere in maniera adeguata e competente alle esigenze dei turisti che scelgono di trascorrere le vacanze o viaggiare con i loro animali. Si occupa sia dell’accoglienza all’interno di alberghi, agriturismi, B&B, ristoranti, villaggi turistici e stabilimenti balneari, sia di preparare le strutture in base alle esigenze degli ospiti non umani, sia di progettare interventi ed attività ludiche in grado di intrattenere il turista e l’animale che ha al seguito favorendone l’integrazione e la convivenza con gli altri ospiti della struttura. Anche in questo caso, la formazione è lasciata alla sensibilità individuale. E con questo gruppo di figure abbiamo concluso la panoramica delle professioni legate al mondo del cane. A onor del vero esiste anche l' assaggiatore di cibo per cani , ma di lui parleremo in un'altra occasione…
Gelist 5 maanden geleden
